ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യദുകുലപതി ശ്രീകൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് സ്യാമന്തകമണിയെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, സതരാജിത് അതിനെ നൽകാൻ മനസ്സില്ലാതെ അവരവന്റെ അഭ്യർത്ഥന അവഗണിച്ചു. ഒരിക്കൽ, പ്രസേനൻ ആ ദീപ്തിമാനമായ മണി കഴുത്തിൽ ധരിച്ച് കുതിരപ്പുറത്ത് കാട്ടിലേക്ക് വേട്ടയാടാൻ പോയി. അപ്പോൾ ഒരു സിംഹം പ്രസേനനെയും അവന്റെ കുതിരയെയും കൊല്ലുകയും, ആ മണി പിടിച്ച് ഒരു പർവതഗുഹയിലേക്ക് കടക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ, ആ ഗുഹയിൽ ജാംബവാൻ ആ സിംഹത്തെ കൊല്ലുകയും, മണി സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. ജാംബവാൻ ആ മണിയെ തന്റെ മകനു കളിപ്പാട്ടമാക്കിക്കൊടുത്തു. ഇതുവരെ തന്റെ സഹോദരനെ കാണാതെ സതരാജിത് വളരെ ദുഃഖിച്ചു. നഗരവാസികൾ തമ്മിൽ "മണിയുള്ളവൻ കൃഷ്ണനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; അവന്റെ സഹോദരൻ ഇനി എന്റെവൻ" എന്ന തരത്തിൽ ഗോസിപ്പ് പടർന്നു. ഈ അപവാദം കേട്ട ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ നാമത്തിൽ കറപിടിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞ്, പ്രസേനൻ പോയ വഴിയിലൂടെ ജനങ്ങളോടൊപ്പം തന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. കാട്ടിൽ അവർ പ്രസേനനും അവന്റെ കുതിരയും സിംഹത്താൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, പർവതശിഖരത്തിൽ ആ സിംഹം ഒരു കരടിയാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതും കണ്ടു. പിന്നെ കൃഷ്ണൻ മാത്രം ആ ഭയാനകമായ കരടിരാജാവിന്റെ ഗുഹയിലേക്ക് കയറി, ജനങ്ങളെ പുറത്തു കാത്തിരിപ്പിച്ചു. അകത്ത് കൃഷ്ണൻ ആ വിലയേറിയ മണി ഒരു കുട്ടിയുടെ കളിപ്പാട്ടമായി കണ്ട്, അതെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ച് കുട്ടിക്ക് സമീപം കാത്തുനിന്നു. അപ്പോൾ, ആ പരിചയമില്ലാത്ത പുരുഷനെ കണ്ടു ഭയപ്പെട്ട ദായാദി നിലവിളിച്ചു; അതു കേട്ട ജാംബവാൻ, ശക്തന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, കോപത്തോടെ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞുവന്നു. കൃഷ്ണനെ സാധാരണ മനുഷ്യനെന്നു കരുതി, തന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി തിരിച്ചറിയാതെ, ജാംബവാൻ അവനോടു യുദ്ധം തുടങ്ങി. ഇരുവരും വിജയലോലുപരായി ആയുധങ്ങൾ, കല്ലുകൾ, മരങ്ങൾ, കൈകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച്, പശുക്കൾ മാംസത്തിനായി പരസ്പരം പോരാടുന്നതുപോലെ ഉഗ്രമായ പോരാട്ടം നടത്തി. ഇരുപത്തിയെട്ട് ദിവസം, രാത്രിയും പകലും വിശ്രമമില്ലാതെ, ഇരുവരും ഇടിച്ചുമിടിച്ചു. അവസാനത്തിൽ കൃഷ്ണന്റെ ശക്തികൊണ്ടു ജാംബവാന്റെ ശരീരം ക്ഷീണിച്ചു, അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു: "നീ എല്ലാവർക്കും ജീവനും ശക്തിയും ബലവും ആയ വിഷ്ണു, പുരാതനപുരുഷൻ, പരമേശ്വരൻ, സകലസൃഷ്ടിക്കാരുടെയും സ്രഷ്ടാവും സൃഷ്ടികളിൽ ഉള്ളതും, കാലസ്വരൂപനും പരമാത്മാവും." "നിന്റെ ഒരു വക്രദൃഷ്ടിയാൽ സമുദ്രം ചലിച്ചു, പാലം പണിതു, ലങ്കയുടെ മഹത്വം ഉയർന്നു, അസുരന്മാരുടെ തലകൾ അമ്പുകൊണ്ട് തകർന്നു വീണു. ഞാൻ നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു." അങ്ങനെ ജാംബവാൻ കൃഷ്ണനെ അറിയുകയും, കൃഷ്ണൻ ജാംബവാനോടു കരുണയോടെ പറഞ്ഞു: "ഈ മണിയെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത്, എന്റെ മേൽ വന്ന തെറ്റായ കുറ്റാരോപണം നീക്കാനാണ്." ആ സന്തോഷത്തിൽ ജാംബവാൻ തന്റെ പുത്രിയെ — ജാംബവതിയെ — കൃഷ്ണനോടും, മണിയോടും കൂടെ സമർപ്പിച്ചു. ഗുഹയിൽ കയറിയ കൃഷ്ണനെ ജനങ്ങൾ കാണാതിരുന്നതിനാൽ, അവർ പന്ത്രണ്ടു ദിവസം ദുഃഖത്തിൽ കാത്തിരുത്തി, പിന്നെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്ണൻ പുറത്തു വരാത്ത വിവരം കേട്ട്, ദേവകി, രുക്മിണി, വസുദേവൻ, സുഹൃത്തുക്കൾ, ബന്ധുക്കൾ — എല്ലാവരും ദുഃഖിച്ചു. ദ്വാരകയിലെ ജനങ്ങൾ സതരാജിതിനെ ശപിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ വിവരം അറിയാൻ അവർ ദുർഗാദേവിയെ ആരാധിച്ചു. അവളുടെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി, ഭാര്യയോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ പ്രത്യക്ഷമായി, എല്ലാവർക്കും ആനന്ദം പകർന്നു. ഹൃഷീകേശനെ, മണിയുമായി ഭാര്യയോടൊപ്പം മടങ്ങിയെത്തുന്നതു കണ്ടു, എല്ലാവരും ആനന്ദോത്സവത്തിൽ മുഴുകി. ശ്രീകൃഷ്ണൻ രാജസഭയിൽ സതരാജിതിനെ വിളിച്ചു, സംഭവങ്ങൾ വിശദീകരിച്ച് മണി അവനു തിരികെ നൽകി. വളരെ ലജ്ജിച്ച സതരാജിത് മുഖം താഴ്ത്തി മണിയുമായി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, മനസ്സിൽ വലിയ പാപബോധം അനുഭവിച്ചു. "എങ്ങനെ ഞാൻ ഈ പാപം കഴുകാം? അച്യുതനെ എങ്ങനെ സന്തുഷ്ടനാക്കാം? ജനങ്ങൾ എന്നെ ദുർബുദ്ധിയുള്ളവൻ, സ്വാർത്ഥൻ, ലോഭി എന്നു വിളിക്കാതിരിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?" എന്നിങ്ങനെ ആലോചിച്ചു. "എന്റെ മകളെ — സ്ത്രീകളിൽ രത്നം — മണിയോടൊപ്പം കൃഷ്ണനു സമർപ്പിക്കാം. ഇതാണ് യുക്തമായ മാർഗം," എന്ന് തീരുമാനിച്ച്, സതരാജിത് തന്റെ പുത്രി സത്യഭാമയെയും മണിയെയും കൃഷ്ണനോടു സമർപ്പിച്ചു. ധർമ്മം, സൗന്ദര്യം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് പ്രശസ്തയായ സത്യഭാമയെ കൃഷ്ണൻ യഥാവിധി വിവാഹം ചെയ്തു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾ ഈ മണി സ്വീകരിക്കില്ല; ഭക്തനായ നീയെന്നോടുക്കട്ടെ; അതിന്റെ ഗുണം ഞങ്ങൾ അനുഭവിക്കും." ഒരു ദിവസം, യുയുദ്ധാനാദികളായ അനുചിതരോടൊപ്പം പരമപുരുഷൻ കൃഷ്ണൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക്, പാണ്ഡവരെ കാണാനായി പോയി. മുകുന്ദനെ വന്നതുകണ്ട്, പാണ്ഡവരായ വീരന്മാർ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു, ജീവൻ തന്നെ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ. അച്യുതനെ आलിംഗനം ചെയ്തു, ദുഃഖങ്ങൾ അകന്ന്, അവന്റെ സ്നേഹപൂർണമായ ഹാസ്യവദനം കണ്ടു, അവർ ആനന്ദിച്ചു. യുധിഷ്ഠിരന്റെയും ഭീമന്റെയും പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ച്, അർജുനനെ അലിംഗനം ചെയ്തു; സഹദേവനും നകുലനും കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു. പുതുവിവാഹിതയായ, ലജ്ജാശീലയുള്ള ദ്രൗപദി കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ വന്നു, ആദരപൂർവ്വം അവനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. അതുപോലെ സത്യകിയും, ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട് ഇരിപ്പിടം എടുത്തു; മറ്റു അതിഥികളും ആദരപൂർവ്വം ഇരുന്നു.