ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രതി ദിവസവും, അപ്രത്യക്ഷമായ ഒരു ദിവ്യ രത്നം, അഷ്ടഗുണം സ്വർണ്ണം ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ മഹാരത്നത്തെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കുന്നിടത്ത്, ക്ഷാമം, ദുരന്തങ്ങൾ, പാമ്പിന്റെ ദോഷം, രോഗങ്ങൾ, ദുർഭാഗ്യം എന്നിവ ഒന്നും സംഭവിക്കുകയില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെട്ടു. ഒരിക്കൽ, യദുക്കുലാധിപനായ ശൗരി, അഥവാ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, സത്രാജിതിനോട് ആ രത്നം ചോദിച്ചു. എന്നാൽ സത്രാജിത് ധനത്തിൽ ആഗ്രഹം ഇല്ലാത്തവനായിരുന്നു; അതിനാൽ അവൻ കൃഷ്ണന്റെ അപേക്ഷ അവഗണിച്ച് രത്നം നൽകാൻ നിരസിച്ചു. ഒരു ദിവസം, പ്രസേനൻ എന്ന സത്രാജിതിന്റെ സഹോദരൻ, ആ ദിവ്യ രത്നം തൻറെ കഴുത്തിൽ ധരിച്ച് കുതിരയിൽ കയറി വനത്തിലേക്ക് വേട്ടയാടാൻ പോയി. വനത്തിൽ ഒരു സിംഹം പ്രസേനനെയും അവന്റെ കുതിരയെയും കൊന്നു, രത്നം പിടിച്ച് ഒരു മലനിരയിലെ ഗുഹയിലേക്ക് കടന്നു. എന്നാൽ അപ്പോൾ ജാംബവാൻ എന്ന കരടി രാജാവ് ആ സിംഹത്തെ കൊന്നു, രത്നം സ്വന്തമാക്കി. ജാംബവാൻ ആ രത്നം തന്റെ മകനു കളിപ്പാട്ടമായി നൽകി ഗുഹയിൽ സൂക്ഷിച്ചു. ഇവിടെ, പ്രസേനനെ കാണാതായതിൽ സത്രാജിത് വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആകുന്നു. ജനങ്ങൾ തമ്മിൽ കുശലോപകുശലമായി ചൊല്ലി: “അരികിൽ രത്നം ധരിച്ചവൻ കൃഷ്ണനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു, കാടിലേക്ക് പോയി; ഇപ്പോൾ അവന്റെ സഹോദരൻ എന്റെ കൈവശം.” ഈ വാദം കാതോരിയേയ്ക്ക് പടർന്നുപോയി. തന്റെ പേരിൽ ഈ അപവാദം കേട്ട കൃഷ്ണൻ, സത്യസന്ധത തെളിയിക്കാൻ നഗരവാസികളോടൊപ്പം പ്രസേനൻ പോയ പാത പിന്തുടർന്ന് പുറപ്പെട്ടു. വനംകയറി അവർ പ്രസേനനെ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടു; അവന്റെ കുതിരയെയും സിംഹം കൊന്നിരുന്നു. പർവ്വതത്തിൽ, ആ സിംഹത്തെ ഒരു കരടി കൊല്ലുന്നതും അവർ കണ്ടു. പിന്നെ കൃഷ്ണൻ മാത്രം, ഭയാനകമായ ആ കരടിയുടെ ഗുഹയിൽ, പുറത്തു ജനങ്ങളെ കാത്തിരിപ്പിച്ച്, ഇരുണ്ട ഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, കൃഷ്ണൻ ആ ദിവ്യ രത്നം ഒരു ബാലന്റെ കളിപ്പാട്ടമായി കാണുകയും, അതു കൈവശമാക്കാൻ തീരുമാനിച്ച് ബാലന്റെ അടുത്ത് കാത്തുനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. അജ്ഞാതനായ ആ പുരുഷനെ കണ്ടു ബാലന്റെ ദാത്രി ഭയത്താൽ നിലവിളിച്ചു. അവളുടെ വിളി കേട്ട്, ശക്തിശാലികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ജാംബവാൻ കോപത്തോടെ അകത്തു കയറി. കൃഷ്ണനെ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ എന്ന് കരുതി, ജാംബവാൻ അവനോടു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു; അങ്ങനെയുള്ള യുദ്ധം ഇരുവരും വിജയത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ച്, ആയുധങ്ങൾ, കല്ലുകൾ, മരങ്ങൾ, കൈകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച്, മാംസംപിടിച്ചുകൊണ്ടുള്ള കഴുകന്മാരെപ്പോലെ, ഭയങ്കരമായി നടന്നു. അങ്ങനേ ഇരുപത്തി എട്ടു ദിവസം, രാത്രി പകലില്ലാതെ, ഇരുവരും പരസ്പരം വജ്രംപോലുള്ള മുട്ടുകൊണ്ടു പ്രഹരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ, കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയാൽ തളർന്ന്, ശരീരം വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞ്, ജാംബവാൻ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നീ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ജീവനും, ശക്തിയും, പ്രഭാവവും, പരമേശ്വരനും, അതിദൈവികപുരുഷനും, വിഷ്ണുവുമാണ്. സൃഷ്ടാക്കളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനെയും, സൃഷ്ടികളിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ നീ തന്നെയാണ്. നീ സമയത്തിന്റെ അധിപനും, പരമാത്മാവും, എല്ലാ ആത്മാക്കളുടെയും ആത്മാവുമാണ്. നിന്റെ ക്രോധംകൊണ്ടുള്ള ഒരു കണികാവലോകനത്തിൽ തന്നെ സമുദ്രം തുലയുകയും, പാലം പണിയപ്പെടുകയും, ലങ്കയുടെ മഹത്വം വിളങ്ങുകയും, രാക്ഷസന്മാരുടെ തലകൾ ഭൂമിയിൽ വീഴുകയും ചെയ്തു.” ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ ദൈവത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ജാംബവാൻ, ആച്യുതനായ ദേവകിപുത്രനോട് ഭക്തിപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, കമലനയനനായവൻ, ജാംബവാനെ സ്‌നേഹത്തോടെ സ്പർശിച്ച്, ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “കരടിരാജാവേ, ഈ രത്നത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ ഗുഹയിൽ വന്നത്. എനിക്കെതിരെ ഉയർന്ന അപവാദം തീർക്കാനാണ് ഇത് വേണ്ടത്.” ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് സന്തോഷത്തോടെ ജാംബവാൻ തന്റെ മകൾ ജാംബവതിയെയും രത്നത്തെയും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ഗുഹയിൽ കയറി പുറത്തുവരുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട ജനങ്ങൾ, പന്ത്രണ്ട് ദിവസം കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ദുഃഖത്തോടെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്ണൻ പുറത്തുവരുന്നില്ലെന്നറിഞ്ഞ ദേവകി, രുക്മിണി, വസുദേവൻ, സുഹൃത്തുക്കൾ, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവരൊക്കെ ദുഃഖിതരായി. ദ്വാരകാപുരവാസികൾ സത്രാജിതിനെ ശപിച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ വിവരം അറിയാൻ ചന്ദ്രഭാഗാ ദുർഗാദേവിയെ പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവർ ദേവിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചതിനാൽ, ദേവി അനുഗ്രഹിച്ച്, കൃതാർത്ഥനായ ഹരിയും ഭാര്യയുമായ് പ്രത്യക്ഷമായി, എല്ലാവർക്കും ആനന്ദം നൽകി. ഹൃദയാകാശം നിറയുന്ന ആഘോഷത്തോടെ, ഹൃഷികേശനെയും ജാംബവതിയെയും രത്നം അലങ്കരിച്ച് തിരിച്ചു വരുന്നത് കണ്ടു എല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചു. രാജസഭയിൽ സത്രാജിതിനെ വിളിച്ചു, കൃഷ്ണൻ രത്നം എങ്ങനെ വീണ്ടെടുത്തുവെന്ന് വിവരിച്ച് രത്നം അവനു കൈമാറി. അതിനാൽ സത്രാജിത് വലിയ ലജ്ജയോടെ, തലകുനിഞ്ഞ്, രത്നം എടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. തന്റെ പാപത്തിൽ വല്ലാതെ വിഷമിച്ചും കലഹത്തിലും ആകയാൽ, സത്രാജിത് ചിന്തിച്ചു: “എങ്ങനെ ഞാൻ ഈ പാപം തീർക്കും? എങ്ങനെ ആച്യുതനെ സന്തോഷിപ്പിക്കും? ജനങ്ങൾ എന്നെ ധനലോഭിയായ, ഹീനമായവൻ, മൂഢൻ, ദുഷ്ടൻ എന്നു ശപിക്കാതിരിക്കുവാൻ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” അവൻ തീരുമാനിച്ചു: “ഞാൻ എന്റെ മകളെയും, ഈ മഹാരത്നത്തെയും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിക്കും. ഇതാണ് ശരിയായ പ്രായശ്ചിത്തം; മറ്റൊന്നുമില്ല.” അങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ച്, സത്രാജിത് തന്റെ ഗുണവതിയായ മകളെയും രത്നത്തെയും കൃഷ്ണനു നേരിട്ട് സമർപ്പിച്ചു. ഗുണ, സൗന്ദര്യ, മഹത്വം എന്നിവകൊണ്ട് അനേകർ ആഗ്രഹിച്ച സത്യഭാമയെ കൃഷ്ണൻ യുക്തിയോടെ വിവാഹം ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ഈ രത്നം ഞങ്ങൾ സ്വീകരിക്കില്ല, രാജാവേ. അതു ദേവഭക്തനായ നിന്റെ കൈവശം ഇരിക്കട്ടെ; അതിന്റെ ഗുണം ഞങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ, യുയുദ്ധാനാദി അനുചിതരോടൊപ്പം പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ, പാണ്ഡവരെ കാണാൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് പോയി. മുകുന്ദൻ, സർവ്വലോകനാഥൻ എത്തുന്നതു കണ്ടു, പാണ്ഡവശൂരന്മാർ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റ്, ജീവൻ തന്നെ തിരിച്ചെത്തിയതുപോലെ ആനന്ദിച്ചു. ആച്യുതനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത്, അവന്റെ സ്പർശനത്തിൽ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും മാറി, അത്ഭുതവും സ്നേഹപൂർവ്വമായ ചിരിയോടെ അവനു നേർകാഴ്ച നൽകി. യുധിഷ്ഠിരനും ഭീമനും കൃഷ്ണന്റെ ചരണങ്ങളിൽ വന്ദനം നടത്തി; അർജുനനെ കൃഷ്ണൻ ആലിംഗനം ചെയ്തു; ഇരട്ടന്മാർ കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു. പുതുതായി വിവാഹിതയായ കൃഷ്ണാ (ദ്രൗപദി), ലജ്ജയോടെ, ആദരപൂർവ്വം കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു, പ്രധാനാസനത്തിൽ ഇരുന്ന കൃഷ്ണനോട് വിനീതമായി നമസ്കരിച്ചു.