ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു രാജാവ് ധുന്ധുകാരിയുടെ സമ്പത്തിനെ പിടിച്ചെടുക്കും, പിന്നെ അവനെ കൊല്ലും എന്ന ഭയത്തിൽ, അവന്റെ ഭാര്യകൾ തമ്മിൽ രഹസ്യമായി ആലോചിച്ചു: “നമ്മുടെ താല്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ, നാം തന്നെ അവനെ രഹസ്യമായി കൊന്നാൽ എന്ത് ദോഷം?” അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച അവർ, ധുന്ധുകാരി ഉറങ്ങിയപ്പോൾ അവനെ കെട്ടി, കൊല്ലുകയും, സമ്പത്ത് എടുത്ത് എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞു. അവർ ധുന്ധുകാരിയുടെ കഴുത്തിൽ കയ്പ്പ് വച്ചുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ അവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു; എങ്കിലും അവൻ മരിച്ചില്ല, അവർ ഭയപ്പെട്ടു. പിന്നീട്, അവന്റെ വായിൽ കത്തുന്ന ചാരക്കൂട്ടുകൾ ഒഴിച്ചു, തീയുടെ യാതനയിൽ പെട്ട് ധുന്ധുകാരി മരിച്ചുപോയി. അവർ അവന്റെ മൃതദേഹം ഒരു കുഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു; ഈ രഹസ്യം ആരും അറിയില്ലായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവർ പറഞ്ഞു: “അവൻ ദൂരെ പോയിരിക്കുന്നു, ഞങ്ങൾക്കു പ്രിയപ്പെട്ടവൻ; ഈ വർഷം അവൻ തിരികെ വരും, സമ്പത്തിന്റെ മോഹം കൊണ്ടു പോയിരിക്കുന്നു.” ഇത്തരത്തിൽ, ഒരു ബുദ്ധിമാനായ വ്യക്തി ദുഷ്ട സ്ത്രീകളിൽ വിശ്വാസം വെക്കരുത്; അവരിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന മൂഢൻ ദുഃഖത്തിൽ മുളകുന്നു. കാമസമൂഹിയായ സ്ത്രീകളുടെ വാക്കുകൾ അമൃതംപോലെയാണ്, ആനന്ദം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു; പക്ഷേ അവരുടെ ഹൃദയം കത്തിയുള്ള കത്തിക്കൊണ്ടുപോലെയാണ്—പുരുഷന്മാരിൽ ആരാണ് അവർക്കു സത്യമായി പ്രിയപ്പെട്ടത്? അവരുടെ സമ്പത്ത് പിടിച്ചെടുത്ത ശേഷം, ആ പലഭർത്താക്കളുള്ള സ്ത്രീകൾ അവിടെ നിന്ന് പുറത്തുപോയി; ധുന്ധുകാരി, ദുഷ്ടകൃത്യങ്ങൾകൊണ്ട് പീഡിതനായ ഒരു മഹാഭൂതമായി മാറി. അവൻ ഒരു ചക്രവാതം രൂപം സ്വീകരിച്ച്, പതിനൊന്നും ദിശകളിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്, തണുപ്പിലും ചൂടിലും പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, ഭക്ഷണവും വെള്ളവും ഇല്ലാതെ, ദുഃഖത്തിൽ നിലവിളിച്ചു: “അയ്യോ, വിധി!” കുറേ കാലത്തിനുശേഷം, ലോകത്തിൽ നിന്നു ഗോകർണൻ അവന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞു. അവൻ അനാഥനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ഗോകർണൻ ഗയയിൽ പിതൃശ്രാദ്ധം നടത്തി; എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും പോയി അവന്റെ ശ്രാദ്ധം നിർവഹിച്ചു. അങ്ങനെ സഞ്ചരിച്ച ശേഷം, ഗോകർണൻ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നു; രാത്രിയിൽ, ആരും അറിയാതെ, തന്റെ വീട്ടിന്റെ അങ്കണത്തിൽ ഉറങ്ങാൻ വന്നു. അവിടെ, ഗോകർണൻ ഉറങ്ങുന്നത് കണ്ട ധുന്ധുകാരി, അതി ഭയാനകമായ രൂപത്തിൽ, അർദ്ധരാത്രിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റേയ്ക്ക് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ ഭൂതം,羊, ആന, കാള, ഇന്ദ്രൻ, അഗ്നി, വീണ്ടും മനുഷ്യൻ—പ്രത്യേകമായ ഓരോ രൂപം കാണിച്ചു. ഈ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ട ഗോകർണൻ, മനസ്സ് ശാന്തമായി, ആ വ്യക്തി ദുഃഖത്തിൽ ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അവനോട് ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്, ഇങ്ങനെ ഭയാനകമായ് രാത്രി വരുന്നത്? എവിടുനിന്നാണ് ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിയത്? നീ ഭൂതമാണോ, പ്രേതമാണോ, പിശാചാണോ? പറയൂ.” സൂതൻ പറയുന്നു: ഗോകർണന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്, ആ ഭൂതം വലിച്ചുപിഴിഞ്ഞു, സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതെ, ചിന്തയുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ മാത്രം കാണിച്ചു. പിന്നെ, ഗോകർണൻ ജലമെടുത്ത് അവനെ ഉയർത്തി; ആ ഒരു പ്രവൃത്തിയാൽ, പാപിയായ ധുന്ധുകാരി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഞാൻ നിന്റെ സഹോദരൻ, ധുന്ധുകാരി; എന്റെ തെറ്റുകൾകൊണ്ട് മനുഷ്യജന്മം നശിപ്പിച്ചു. എന്റെ ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ എണ്ണമില്ല, മഹാ അജ്ഞാനത്തിൽ ഞാൻ ലോകങ്ങളെ ദോഷം ചെയ്തു, സ്ത്രീകൾകൊണ്ടു യാതനയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. അതിനാൽ, ഞാൻ ഭൂതമായി, ഈ ദുഃഖകരമായ അവസ്ഥയിൽ എത്തി; ഞാൻ വായു മാത്രം ഉപജീവനം ചെയ്യുന്നു, വിധി അനുസരിച്ച് ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ദയാസാഗരനായ സഹോദരാ, ദയവായി എത്രയും വേഗം എന്നെ മോചിപ്പിക്കൂ!” ഇതു കേട്ട് ഗോകർണൻ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ മോചനത്തിനായി ഞാൻ ഗയയിൽ പിതൃശ്രാദ്ധം നിർവഹിച്ചു. എങ്കിലും നീ മോചിതനല്ല; ഇതു അത്ഭുതമാണ്. ഗയയിൽ ശ്രാദ്ധം ചെയ്തിട്ടും മോചനം വരില്ലെങ്കിൽ, മറ്റൊരു മാർഗം ഇല്ല. ഞാൻ നിനക്കു എന്ത് ചെയ്യണം? സത്യമായി പറയൂ.” ധുന്ധുകാരി പറഞ്ഞു: “നൂറ് ഗയ ശ്രാദ്ധങ്ങൾ ചെയ്താലും ഞാൻ മോചിതനാവില്ല. മോചനം കിട്ടാൻ മറ്റേതെങ്കിലും മാർഗം ആലോചിക്കണം.” ഇതു കേട്ട് ഗോകർണൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു: “നൂറ് ശ്രാദ്ധങ്ങൾ കൊണ്ടും മോചനം കിട്ടുന്നില്ലെങ്കിൽ, നിന്റെ മോചനം വളരെ ദുഷ്കരമാണ്. ഇപ്പോൾ, നീ ഭയമില്ലാതെ നിന്റെ സ്ഥലത്ത് തന്നെ ഇരിക്കൂ; ഞാൻ നിന്റെ മോചനത്തിനായി എന്തെങ്കിലും പ്രവർത്തനം ആലോചിച്ച് ചെയ്യും.” അങ്ങനെ ഗോകർണന്റെ നിർദ്ദേശം അനുസരിച്ച്, ധുന്ധുകാരി തന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. ഗോകർണൻ ആ രാത്രി ചിന്തയിൽ മുഴുകി, ഉറങ്ങാതെ കഴിഞ്ഞു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, ഗോകർണൻ എത്തുന്നത് കണ്ടു, ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ കൂടിയെത്തി. ഗോകർണൻ രാത്രി സംഭവിച്ചതെല്ലാം അവരോട് പറഞ്ഞു. പണ്ഡിതന്മാർ, യോഗത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവർ, ജ്ഞാനികൾ, ബ്രഹ്മം പാടുന്നവർ—എല്ലാവരും, ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പരിശോധിച്ചിട്ടും, ധുന്ധുകാരിയുടെ മോചനത്തിന് മാർഗം കണ്ടെത്താനായില്ല. അപ്പോൾ, എല്ലാവരും സൂര്യന്റെ വാക്കുകൾ മോചനത്തിന് പരമമായതായി അംഗീകരിച്ചു. ഗോകർണൻ സൂര്യന്റെ വേഗം തടഞ്ഞു: “ലോകസാക്ഷിയായ സൂര്യാ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. മോചനത്തിന്റെ കാരണം പറയൂ.” അകലത്തു നിന്ന് സൂര്യൻ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു: “ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതം ഏഴ് ദിവസം പാരായണം ചെയ്യുക—ഇതിലൂടെ മോചനം ലഭിക്കും.” സൂര്യൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, എല്ലാവരും ഇതാണ് സത്യമായ ധർമ്മം എന്ന് അംഗീകരിച്ചു. എല്ലാവരും പറഞ്ഞു: “ഇത് ശ്രമത്തോടെ ചെയ്യണം, അത്ര എളുപ്പമാണ്.” ഗോകർണൻ തീരുമാനിച്ച്, ഭാഗവതം പാരായണം തുടങ്ങി. അത് കേൾക്കാൻ, ഗ്രാമങ്ങളിലും പ്രദേശങ്ങളിലും നിന്നു ജനങ്ങൾ—മുടികെട്ട, കുരുട്, വയോധികർ, മന്ദഗതികൾ—പാപനാശത്തിനായി ഒത്തുകൂടി. വലിയൊരു സംഗമം രൂപപ്പെട്ടു, അത്ഭുതം പോലും ദേവന്മാർക്കു തോന്നിച്ചു; ഗോകർണൻ, സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, കഥ തുടങ്ങിച്ചു. അപ്പോൾ, ധുന്ധുകാരിയും എത്തിയിരുന്നു, ഇടം അന്വേഷിച്ചു നോക്കി. അവൻ ഏഴ് കുരുക്കുള്ള ഒരു ബംബു (മുള) നേരെ നിലകൊള്ളുന്നത് കണ്ടു. അതിന്റെ അടിയിൽ ഒരു കുഴിയിൽ കടന്ന്, കേൾക്കാൻ അവിടെ നിന്നു; കാറ്റിന്റെ രൂപത്തിൽ തുടരാൻ കഴിയാതെ, മുളയിൽ പ്രവേശിച്ചു. പ്രധാന വൈഷ്ണവ ബ്രാഹ്മണനെ പ്രധാന ശ്രോതാവായി കണക്കാക്കി, ധേനുവിന്റെ പുത്രനായ ഗോകർണൻ, ഭാഗവതത്തിന്റെ ആദ്യ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നു വ്യക്തമായി പാരായണം ആരംഭിച്ചു.