ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കുറച്ചുദൂരെ നിന്ന് ഒരാൾ എത്തുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ അതിശയകരമായ പ്രകാശത്തിൽ കണ്ണുതുള്ളിയ ജനങ്ങൾ, അദേഹം സൂര്യദേവൻ തന്നെയാണോ എന്നു സംശയിച്ച്, അന്ന് പാശകളി കളിക്കുകയായിരുന്ന ഭഗവാനോട് വിവരം അറിയിച്ചു. അവർ ഭഗവാനെ അഭിവാദ്യത്തോടെ "നാരായണാ, ശംഖചക്രഗദാധാരാ, ദാമോദരാ, കമലനയനാ, ഗോവിന്ദാ, യദുകുലത്തിന്റെ പ്രിയനായവാ" എന്നു സ്തുതിച്ചു. "പ്രഭുവേ, ലോകനാഥാ, സൂര്യൻ തന്നെയാണ് നിങ്ങളെ കാണാനായി വരുന്നത്. അവന്റെ ശക്തമായ കിരണങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ കാഴ്ച കവർന്നിരിക്കുന്നു," എന്നും അവർ പറഞ്ഞു. "നിശ്ചയം, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിങ്ങളുടെ പാത അന്വേഷിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ യദുക്കളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് അറിഞ്ഞ്, അജജനായ പ്രഭു ഇന്ന് നിങ്ങളെ കാണാനാണ് വരുന്നത്," എന്നും അവർ പറഞ്ഞു. ശ്രീശുക പറഞ്ഞു: കുട്ടികളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട കമലനയനായ കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: "അത് സൂര്യദേവൻ അല്ല, സത്രാജിത് തന്നെയാണ് ആ ഭാസ്വരമായ മണിയുമായി തിളങ്ങിയെത്തുന്നത്." സത്രാജിത് ആ ഭംഗിയാർന്ന, ശുഭലക്ഷണങ്ങൾക്കായി അലങ്കരിച്ചിരുന്ന തന്റെ ഭവനത്തിൽ കടന്നു, ബ്രാഹ്മണന്മാർ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരുന്ന ക്ഷേത്രത്തിൽ ആ മനിയെ സ്ഥാപിച്ചു. ആ മനി ദിവസേന എട്ട് ഭാരം പൊന്നുണ്ടാക്കുമായിരുന്നു. അതിനാൽ, ദാരിദ്ര്യം, ദുരിതം, സർപ്പദോഷം, രോഗം, ദുർഭാഗ്യം എന്നിവ ആ മനിയെ ആരാധിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് ഉണ്ടാകാറില്ല. യദുരാജാവായ ശൗരി ആ മനിയെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, സത്രാജിത് ധനത്തിൽ ആഗ്രഹമില്ലായ്മകൊണ്ടു അത് നൽകാൻ വിസമ്മതിച്ചു; രാജാവിന്റെ അഭ്യർത്ഥന അവഗണിച്ചു. ഒരു ദിവസം, പ്രസേനൻ ആ മനി കഴുത്തിൽ ധരിച്ച് കുതിരപ്പുറത്ത് കയറി കാടിലേക്ക് വേട്ടയ്ക്ക് പോയി. അവിടെ ഒരു സിംഹം പ്രസേനനെയും കുതിരയെയും കൊന്നു; മനി പിടിച്ച് ഒരു പർവ്വതഗുഹയിൽ കടന്നു. എന്നാൽ ആ മനിയെ ആഗ്രഹിച്ച ജാംബവാൻ സിംഹത്തെ അവിടെ വധിച്ചു. ജാംബവാനും ആ മനി തന്റെ മകന്റെ കളിപ്പാട്ടമാക്കി ഗുഹയിൽ സൂക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ സഹോദരനെ കാണാതിരുന്ന സത്രാജിത് അതീവ ദുഃഖിതനായി. "മണിയുള്ളവൻ കൃഷ്ണനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട് കാടിലേക്ക് പോയിരിക്കാം; സഹോദരൻ എന്റെ സ്വന്തമാണ്," എന്നു ചിലർ പറഞ്ഞു. ഈ സംശയവാർത്ത ഒരാൾ മറ്റൊരാളുടെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞ്, അത് പടർന്നു. കൃഷ്ണന്റെ പേരിൽ അപകീര്‍ത്തി വന്നതായി കേട്ട ഭഗവാൻ, ഈ ആരോപണം അകറ്റാൻ, പൗരന്മാരോടൊപ്പം പ്രസേനന്റെ പാത പിന്തുടർന്ന് പുറപ്പെട്ടു. കാട്ടിൽ പ്രസേനനും കുതിരയും സിംഹംകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടതും, പർവ്വതശിഖരത്തിൽ സിംഹം ഒരു കരടിക്കൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടതും അവർ കണ്ടു. പിന്നീട്, ഭയാനകമായ ആ കരടിരാജാവിന്റെ ഗുഹയിൽ കൃഷ്ണൻ മാത്രം അകത്തുകയറി, പൗരന്മാരെ പുറത്തു കാത്തിരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. അകത്ത്, വിലയേറിയ ആ മനി ഒരു കുട്ടിയുടെ കളിപ്പാട്ടമായിരിക്കുന്നതും കണ്ടു. അത് എടുക്കാനായി കാത്തുനിന്നു. അപ്പോൾ, ഒരു അന്യപുരുഷനെ കണ്ടു ഭയപ്പെട്ട ദായികാരി നിലവിളിച്ചു. ആ ശബ്ദം കേട്ട്, ശക്തന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ജാംബവാൻ ക്രോധത്തോടെ അകത്തേക്ക് വന്നു. കൃഷ്ണനെ സാധാരണ മനുഷ്യനാണെന്ന് കരുതി, തന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി തിരിച്ചറിയാതെയാണ് ജാംബവാൻ അങ്ങിനെ ചെയ്തത്. ഇരുവരും ജയത്തിനായി ഉത്സുകരായി, ആയുധങ്ങൾ, കല്ലുകൾ, മരങ്ങൾ, സ്വന്തം കൈകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച്, മാംസംകൊണ്ട് ശല്യമായ കിളികൾപോലെ, ഉഗ്രമായ ഒരു പോരാട്ടം നടത്തി. ഇരുപത്തിയെട്ടു ദിവസം, ദിവസം-രാത്രി വിശ്രമമില്ലാതെ, ഇരുവരും ഇടയടി കൊടുത്തു. കൃഷ്ണന്റെ കനത്ത അടികൾകൊണ്ട് ശരീരം ക്ഷീണിച്ചു, ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട്, ചൊരിഞ്ഞു കുളിച്ച ജാംബവാൻ അതിശയത്തോടെ പറഞ്ഞു: "നീ എല്ലാ ജീവികളുടെയും പ്രാണൻ, ശക്തി, ബലം, ശക്തി, വിഷ്ണു, പുരാതനപുരുഷൻ, പരമേശ്വരൻ, സ്വാമി ആണു. സൃഷ്ടാക്കന്മാരുടെ സൃഷ്ടാവും സൃഷ്ടികളിൽ നിലനിൽക്കുന്നതും നീയാണു. നീ സമയവും, അളക്കുന്നവരുടെ നാഥനും, പരമാത്മാവും, എല്ലാ ആത്മാക്കളുടെയും ആത്മാവും ആണു. നിന്റെ ക്രോധംകൊണ്ടുള്ള ഒറ്റ ചുള്ളുനോട്ടം കൊണ്ട് സമുദ്രം തുളുമ്പി, അതിലൂടെ പാലം പണിതു, ലങ്കയുടെ മഹത്വം വിളങ്ങി, രാക്ഷസന്മാരുടെ തലകൾ അമ്പുകൊണ്ട് തകർന്ന് ഭൂമിയിൽ വീണു." ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ജാംബവാൻ, അച്യുതനായ ദേവകിപുത്രനോട് അങ്ങിനെ പറഞ്ഞു. കമലനയനായ കൃഷ്ണൻ, ജാംബവാനെ സ്പർശിച്ച്, മേഘനാദംപോലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ, അതീവ കരുണയോടെ പറഞ്ഞു: "മണിക്കായാണ്, കരടിരാജാവേ, ഞാൻ ഈ ഗുഹയിൽ വന്നത്. എന്റെ മേൽ വന്ന വ്യാജാരോപണം നീക്കാൻ ഈ മനിയുമായി ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സന്തോഷത്തോടെ ജാംബവാൻ തന്റെ മകളായ ജാംബവതിയെയും ആ മനിയെയും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ചു, അദ്ദേഹത്തെ ആദരിക്കാൻ. കൃഷ്ണൻ ഗുഹയിൽ കടന്നതും പുറത്തു വരാത്തതും കണ്ട പൗരന്മാർ, പന്ത്രണ്ടു ദിവസം ദുഃഖത്തോടെ കാത്തിരുന്നു, പിന്നീട് നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്ണൻ പുറത്തു വന്നില്ലെന്നു കേട്ട ദേവകി, രുക്മിണി, വസുദേവൻ, സുഹൃത്തുക്കൾ, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവർ എല്ലാവരും ദുഃഖിച്ചു. ദ്വാരകാപുരത്തിലെ ജനങ്ങൾ ദുഃഖത്തോടെ സത്രാജിതിനെ ശപിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ വാർത്ത അറിയാൻ അവർ ദുർഗ്ഗയായ ചന്ദ്രഭാഗാദേവിയെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. അവരുടെ ഭക്ത്യാദരത്തിൽ ദേവി അനുഗ്രഹം നൽകി ഉപദേശിച്ചു. അതിനുശേഷം, ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി, ഭാര്യയുമായി ഹരി പ്രത്യക്ഷമായി; എല്ലാവർക്കും അതീവ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. ഹൃഷീകേശൻ, മനിയുമായി, ഭാര്യയോടൊപ്പം തിരികെയെത്തുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, മരണമുതൽ തിരിച്ചുവരുന്നതുപോലെ എല്ലാവരും ആനന്ദോത്സവത്തിൽ മുങ്ങി. രാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ, സഭയിൽ സത്രാജിതിനെ വിളിച്ചു, കൃഷ്ണൻ സംഭവങ്ങൾ വിശദീകരിച്ച് മനി അവനു തിരികെ നൽകി. വളരെ ലജ്ജിച്ച സത്രാജിത്, മനി ഏറ്റുവാങ്ങി, തലകുനിച്ച്, തൻറെ കൃത്യത്തിൽ ആത്മഗ്ലാനിയിൽ കിടന്ന് ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അതീവ പാപബോധത്തിലും മനോവിഷമത്തിലും അലഞ്ഞ്, "എങ്ങനെ ഞാൻ ഈ പാപം കഴുകാം? എങ്ങനെ അച്യുതൻ എന്നിൽ പ്രസന്നനാവും? ജനങ്ങൾ എനിക്ക് ധർമ്മബോധമില്ല, സ്വാർത്ഥനും, അൽപബുദ്ധിയുമാണ്, ധനലോലുപനും എന്നാണ് പറയാതിരിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?" എന്ന് ചിന്തിച്ചു. "ഞാൻ എന്റെ മകളെയും, മനിയെപ്പോലുള്ളവളെയും, ആ മനിയെയും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിക്കും. ഇതാണ് അദ്ദേഹത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനുള്ള യുക്തി; മറ്റൊന്നുമില്ല," എന്ന് സത്രാജിത് തീരുമാനിച്ചു. ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പു വരുത്തി, സത്രാജിത് സ്വന്തം സദ്ഗുണസമ്പന്നയായ മകളും മനിയും കൃഷ്ണനു നേരിട്ട് സമർപ്പിച്ചു. ഭാവത്തിൽ, സൗന്ദര്യത്തിൽ, ഗുണത്തിൽ അനേകർക്കും ആഗ്രഹ്യയായ സത്യഭാമയെ കൃഷ്ണൻ ഉചിതമായി വിവാഹം ചെയ്തു.