ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു ദിവസം, രാജാവ് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ്റെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, അദ്ദേഹം ബ്രാഹ്മണനോട് ചോദിച്ചു: "സത്രാജിത് കൃഷ്ണനോടു എന്താണ് തെറ്റു ചെയ്തത്? സ്യാമന്തക രത്നം എവിടെ നിന്നാണ് ലഭിച്ചത്? തന്റെ മകളെ ഹരിയ്ക്ക് നൽകാൻ എന്താണ് കാരണം?" ശ്രീശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: സത്രാജിത് സൂര്യദേവന്റെ വലിയ ഭക്തനായിരുന്നു, അതുപോലെ സൂര്യദേവന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്ത്. സത്രാജിതിന്റെ ഭക്തിയിൽ സന്തോഷിച്ച സൂര്യദേവൻ അവനു സ്യാമന്തക രത്നം സമ്മാനിച്ചു. അവൻ ആ രത്നം കഴുത്തിൽ ധരിച്ച്, സൂര്യൻപോലെ തിളങ്ങി, ദ്വാരകയിൽ പ്രവേശിച്ചു. സത്രാജിതിന്റെ ഈ അതിമാനിക തെളിച്ചം കണ്ട ദ്വാരകയിലെ ജനങ്ങൾ അവനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോയി. ദൂരെ നിന്നു ജനങ്ങൾ, ആ അതിമാനിക പ്രകാശം കണ്ടു, ഭഗവാന്റെ അടുത്ത്, അന്ന് ചതുരംഗം കളിക്കുമ്പോൾ, റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു: "ഭഗവാൻ, ആഗോളാധിപനായ നാരായണാ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദയും ധരിച്ച ദാമോദരാ, കമലനയനാ, ഗോവിന്ദാ, യദുകുലത്തിന്റെ ആനന്ദമേ! സൂര്യൻ തന്നെയാണ് വരുന്നത്, ഭഗവാൻ, നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അതിശക്തമായ രശ്മികളാൽ മനുഷ്യരുടെ കാഴ്ച മോഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട്." "നിശ്ചയമായും, ദേവതകളിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവൻ, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിങ്ങളെ അന്വേഷിക്കുന്നു; യദുക്കുലത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിങ്ങളെ അറിയുന്ന, ഇന്ന് അജൻമനായ ഭഗവാൻ നിങ്ങളെ കാണാൻ വരുന്നു." ശ്രീശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കുട്ടികളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട കമലനയനായ കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: "അത് സൂര്യദേവൻ അല്ല, സ്യാമന്തക രത്നം കൊണ്ട് തിളങ്ങുന്ന സത്രാജിതാണ്." സത്രാജിത് തന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, അതിനെ സൗഭാഗ്യത്തിന് അനുയോജ്യമായി അലങ്കരിച്ചു, ബ്രാഹ്മണന്മാർ കൊണ്ട് പൂജിച്ച് രത്നം പീഠത്തിൽ വെച്ചു. ഈ രത്നം പ്രതിദിനം എട്ട് ഭാരം സ്വർണം ഉത്പാദിപ്പിക്കും; അതു പൂജിക്കപ്പെടുന്നിടത്ത് ക്ഷാമം, ദുരിതം, പാമ്പ് ബാധ, രോഗങ്ങൾ, ദുർഭാഗ്യം എന്നിവ ഉണ്ടാകില്ല. യദുകുലത്തിലെ രാജാവായ ശൗരി (കൃഷ്ണൻ) ഈ രത്നം ചോദിച്ചപ്പോൾ, സത്രാജിത് ധനം ആഗ്രഹിച്ചില്ല; അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം കൃഷ്ണന്റെ അഭ്യർത്ഥന അവഗണിച്ചു. ഒരു ദിവസം, പ്രസേനൻ, ആ രത്നം കഴുത്തിൽ ധരിച്ചു, കുതിര കയറി കാടിലേക്ക് വേട്ടയാടാൻ പോയി. ഒരു സിംഹം പ്രസേനനെയും കുതിരയെയും കൊന്നു, രത്നം പിടിച്ച് ഒരു മലകുഴിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, ജാംബവാൻ ആ സിംഹത്തെ കൊല്ലുകയും, രത്നം ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെ സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. ജാംബവാൻ, രത്നം തന്റെ മകന്റെ കളിപ്പാട്ടമാക്കി കുഴിയിൽ വെച്ചു. എന്നാൽ തന്റെ സഹോദരൻ കാണാതായതിൽ സത്രാജിത് വളരെ ദുഃഖിതനായി. ജനങ്ങൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: "രത്നം കഴുത്തിൽ ധരിച്ചവൻ കൃഷ്ണൻകൊണ്ട് കാടിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടിരിക്കാം; അവൻ്റെ സഹോദരൻ എന്റെതാണ്." ഈ വർത്തമാനം ആളുകൾ തമ്മിൽ ചെവിയിൽ ചെവിയിൽ പടർന്നു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ പേരിൽ അപകീർത്തി വന്നത് കേട്ടപ്പോൾ, ജനങ്ങളോടൊപ്പം പ്രസേനൻ്റെ പാത പിന്തുടർന്ന്, തന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. കാടിൽ, പ്രസേനൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, കുതിര സിംഹംകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടതും, മലയുടെ ചരിവിൽ സിംഹം ജാംബവാൻകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടതും ജനങ്ങൾ കണ്ടു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, ജനങ്ങളെ പുറത്തു നിർത്തി, ഭയാനകമായ കുഴിയിൽ, കരടികളുടെ രാജാവ് ജാംബവാൻ്റെ കുഴിയിൽ, കനൽപോലുള്ള ഇരുണ്ടതയിൽ, ഒറ്റയ്ക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, രത്നം കുട്ടിയുടെ കളിപ്പാട്ടമായി കണ്ടു, അതു കൈവശമാക്കാൻ തീരുമാനിച്ച് കുട്ടിയ്ക്ക് സമീപം കാത്തുനിന്നു. അപരിചിതനായ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു, കുട്ടിയുടെ അമ്മ ഭയത്തോടെ വിളിച്ചു; ഈ ശബ്ദം കേട്ട ജാംബവാൻ, ശക്തിയിൽ ഏറ്റവും മുൻപന്തിയിലുള്ളവൻ, കോപത്തോടെ അകത്തു കയറി. ജാംബവാൻ, കൃഷ്ണനെ സാധാരണ മനുഷ്യനെന്നു കരുതി, തന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി തിരിച്ചറിയാതെ, ഭഗവാനോടു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. ഇരുവരും വിജയത്തിനായി ഉറ്റുനോക്കി, ആയുധങ്ങൾ, കല്ലുകൾ, മരങ്ങൾ, കൈകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച്, മൃഗങ്ങൾ മാംസം കൊണ്ടു പോരാടുന്നതുപോലെ, അതിശക്തമായ പോരാട്ടം നടത്തി. ഇരുപത്തിയെട്ട് ദിവസം, ഇടവേളയില്ലാതെ, ഉച്ചയും രാത്രിയും, ഇരുവരും ഇടിമുഴക്കുപോലുള്ള കൈകളാൽ പരസ്പരം അടിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ അടികൾ കൊണ്ട് ജാംബവാന്റെ അംഗങ്ങൾ ക്ഷീണിച്ചു, ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു, ശരീരം വിയർപ്പിൽ മുക്കി, അതിശയിപ്പിച്ച് ജാംബവാൻ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "നിനക്ക് ഞാൻ അറിയുന്നു, നീ എല്ലാ ജീവികളുടെ ജീവൻ, ശക്തി, ഉജ്ജ്വലത, പ്രഭയാണ്—വിഷ്ണു, ആദിപുരുഷൻ, പരമേശ്വരൻ, സകലത്തിന്റെ സ്വാമി." "നീ സൃഷ്ടാക്കന്മാരുടെ സൃഷ്ടാവാണ്, സൃഷ്ടികളിൽ നിലനിൽക്കുന്നവൻ; നീ കാലം, അളക്കുന്നവരുടെ അധിപൻ, പരമാത്മാവ്, എല്ലാ ആത്മാക്കളുടെയും ആത്മാവാണ്." "നിന്റെ കോപം കലർന്ന കുന്തികാഴ്ച കൊണ്ട് സമുദ്രം ഉണർത്തി, പാത കാണിച്ചു, പാലം പണിതു, ലങ്കയുടെ മഹത്വം തെളിയിച്ചു, ദാനവരുടെ തലകൾ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ വീഴ്ത്തി." ജാംബവാൻ ഭഗവാനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, കരടികളുടെ രാജാവായ അച്യുതൻ, ദേവകിയുടെ മകൻ, അവനോട് സംസാരിച്ചു. കമലനയനായ കൃഷ്ണൻ, ജാംബവാന്റെ കൈയിൽ സ്പർശിച്ച്, മേഘംപോലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ, അതിയായ ദയയോടെ ഭക്തനോട് പറഞ്ഞു: "ജാംബവാൻ, ഈ രത്നം കൊണ്ടു, കുഴിയിൽ വന്നതിന്റെ കാര്യം, എന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കാനാണ്." ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞതോടെ, ജാംബവാൻ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ മകൾ ജാംബവതിയെയും രത്നവും കൃഷ്ണനു സമ്മാനിച്ചു, ഭഗവാനെ ആദരിക്കാൻ. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ കുഴിയിൽ പ്രവേശിച്ച് പുറത്തുവരാത്തതിൽ, ജനങ്ങൾ പന്ത്രണ്ടു ദിവസം ദുഃഖത്തിൽ കാത്തു, പിന്നീട് നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്ണൻ പുറത്തു വന്നില്ലെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, ദേവകി, രുക്മിണി, വസുദേവൻ, സുഹൃത്തുക്കൾ, ബന്ധുക്കൾ, എല്ലാവരും ദുഃഖിതരായി. ദ്വാരകയുടെ ദുഃഖിതരായ ജനങ്ങൾ സത്രാജിതിനെ ശപിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ വാർത്ത അറിയാൻ അവർ ചന്ദ്രഭാഗാ ദുർഗാദേവിയെ സമീപിച്ചു. ജനങ്ങൾ ദേവിയെ ആരാധിച്ചതിനാൽ, ദേവി അനുഗ്രഹത്തോടെ അവരെ ഉപദേശിച്ചു; അപ്പോൾ ഹരി, തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കി, ഭാര്യയോടൊപ്പം, സന്തോഷത്തോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഹൃശ്യികേശൻ, രത്നം ധരിച്ചു, ഭാര്യയോടൊപ്പം, മരണത്തിൽ നിന്ന് തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ, നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, എല്ലാവരും വലിയ ഉത്സവത്തിൽ ആകി. ഭഗവാൻ, സത്രാജിതിനെ രാജസഭയിൽ വിളിച്ചു, രത്നം തിരിച്ചുപിടിച്ച കഥ വിവരിച്ച്, രത്നം അവനു കൈമാറി. സത്രാജിത് അതിമാനികമായി, രത്നം സ്വീകരിച്ചു, മുഖം താഴ്ത്തി, തന്റെ പിഴവിൽ വേദനിച്ചുകൊണ്ട് ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവൻ അതിയായ പാശ്ചാത്താപത്തിൽ, മനസ്സിൽ കലഹത്തോടെ, ചിന്തിച്ചു: "എങ്ങനെ ഞാൻ ഈ പാപം കഴുകാം? എങ്ങനെ അച്യുതന് സന്തോഷം നൽകാം?" "എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്, ώστε ജനങ്ങൾ എന്നെ ധർമ്മപരനായെന്ന് കാണും, എനിക്ക് ദോഷം പറയില്ല, ചെറുതായോ, സ്വാർത്ഥമായോ, അജ്ഞാനിയായോ, ധനം ആഗ്രഹിക്കുന്നവനെന്നോ ശപിക്കില്ല?