ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ അന്തഃപുരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ, ഈ അത്ഭുതകരമായ കഥ കേട്ടപ്പോൾ, വർഷങ്ങളോളം കാണാതായിരുന്ന പ്രദ്യുമ്നൻ തിരിച്ചെത്തിയതിൽ അതിയായ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു. മരിച്ചവൻ തിരികെ വന്നതുപോലെ അവർ അവനെ ആവേശത്തോടെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ദേവകിയും വസുദേവനും കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അവരുടെ ഭാര്യമാരും, കൂടാതെ രുക്മിണിയും, ആ ദമ്പതികളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ആനന്ദം പങ്കിട്ടു. പ്രദ്യുമ്നൻ, ദീർഘകാലം കാണാതായിരുന്ന ആ ബാലൻ, തിരിച്ചെത്തിയ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ ദ്വാരകാവാസികൾ അത്ഭുതത്തോടെ “അയ്യോ, ഈ ബാലൻ ഭാഗ്യവശാൽ മരിച്ചവനായി തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു!” എന്ന് പരസ്പരം പറഞ്ഞു. പ്രദ്യുമ്നനെ, അമ്മമാർ തങ്ങളുടെ ഭർത്താവിനോടും പിതാവിനോടുമുള്ള സ്നേഹത്തോടെ ആരാധിച്ചിരുന്നതും, അവന്റെ മേൽ അവരുടെ സ്നേഹം ദിനംപ്രതി വർദ്ധിച്ചിരുന്നതും അതിശയകരമല്ല. ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായ ഈ ദ്വാരകയിൽ, സദ്ഗുണമില്ലാത്തവർക്ക് മറ്റെന്ത് ചെയ്യാനാകും? ഇങ്ങനെ, പുണ്യശ്ലോകമായ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ അഞ്ച്പത്തഞ്ചാം അധ്യായമായ “പ്രദ്യുമ്നന്റെ ജനനകഥ” സമാപിക്കുന്നു. അടുത്ത അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ശ്രീശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: സത്രാജിത്, ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തതിന്റെ പരിഹാരമായി, തന്റെ സ്വന്തം മകളെയും, സ്വയം സ്യാമന്തക മണിയെയും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ചു. രാജാവ് ചോദിച്ചു: “സത്രാജിത് കൃഷ്ണനോടു ചെയ്ത തെറ്റ് എന്തായിരുന്നു, ബ്രാഹ്മണാ? സ്യാമന്തക മണി എവിടെ നിന്നു ലഭിച്ചു? തന്റെ മകളെ ഹരിയ്ക്ക് നൽകാൻ കാരണം എന്ത്?” ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: സത്രാജിത്, സൂര്യദേവന്റെ ഭക്തനും പ്രിയസഖാവുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു സന്തുഷ്ടനായ സൂര്യൻ അവനു സ്യാമന്തക മണി നൽകി. ആ മണി കഴുത്തിൽ ധരിച്ച്, സൂര്യന്റെ തേജസ്സുപോലെ പ്രകാശിച്ച്, സത്രാജിത് ദ്വാരകയിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ അതിശയപ്രഭയാൽ ജനങ്ങൾ അവനെ തിരിച്ചറിയാനായില്ല. ദൂരത്ത് നിന്ന് അവനെ കണ്ടവർ, അവന്റെ പ്രകാശത്തിൽ കണ്ണുതള്ളി, കൃഷ്ണൻ പാശാ-നലിക-ചക്രധാരിയായ ഭഗവാനുമായി പാശാ കളിക്കുമ്പോൾ, “പ്രഭയോടെ വരുന്നത് സൂര്യദേവനാണെന്നു തോന്നുന്നു, ഭഗവാൻ! ലോകത്തിന്റെ നാഥാ, അവൻ നിന്നെ കാണാൻ വരുന്നു, അവന്റെ ഉഗ്രകിരണങ്ങൾ എല്ലാവരുടെയും കാഴ്ച മോഷ്ടിക്കുന്നു,” എന്നിങ്ങനെ പറഞ്ഞു. “നിശ്ചയമായി, ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ മൂന്നുലോകത്തും നിന്നെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. യദുകുലത്തിൽ നീ അദൃശ്യനായി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞു, ഇന്നാണ് അജജനായ ഭഗവാൻ നിന്നെ കാണാൻ വരുന്നത്.” അങ്ങനെ അവരവരുടെ സംശയങ്ങൾ പങ്കുവച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ഈ കുട്ടികളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ചിരിക്കുന്നതോടുകൂടി പറഞ്ഞു: “അവൻ സൂര്യദേവൻ അല്ല; സ്യാമന്തക മണിയുടെ പ്രകാശത്തിൽ തെളിയുന്ന സത്രാജിതാണ്.” സത്രാജിത്, ആ മനോഹരമായ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാർ ശുദ്ധീകരിച്ച ആ മണിയെ ക്ഷേത്രത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു. ആ മണി, പ്രതിദിനം എട്ട് ഭാരം സ്വർണ്ണം ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചു; അതു പൂജിച്ചിടത്ത് ക്ഷാമം, ദുരന്തം, സർപ്പദോഷം, രോഗം, ദുർഭാഗ്യം എന്നിവ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല. യദുകുലപതി കൃഷ്ണൻ ആ മണി ചോദിച്ചപ്പോൾ, സമ്പത്ത് ആഗ്രഹിക്കാത്ത സത്രാജിത് അതു നൽകാൻ വിചാരിച്ചില്ല. ഒരു ദിവസം, പ്രസേനൻ ആ മണി കഴുത്തിൽ ധരിച്ച് കുതിരപ്പുറത്ത് കാട്ടിലേക്ക് വേട്ടയാടാൻ പോയി. അവിടെ ഒരു സിംഹം പ്രസേനനെയും കുതിരയെയും കൊന്ന്, മണി പിടിച്ച് ഒരു ഗുഹയിൽ കടന്നു. എന്നാൽ ആ മണിയെ ആഗ്രഹിച്ച ജാംബവാൻ ആ സിംഹത്തെ കൊല്ലുകയും, മണി സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. അവൻ ആ മണിയെ തന്റെ മകന്റെ കളിപ്പാട്ടമാക്കി. സഹോദരനെ കാണാതായ സത്രാജിത് അത്യന്തം ദുഃഖിതനായി. “മണിയുള്ളവൻ കൃഷ്ണനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; കാട്ടിലേക്ക് പോയതുകൊണ്ടു അവൻ ഇനി എന്റെ സഹോദരനാണ്,” എന്നിങ്ങനെയുള്ള അഭ്യൂഹങ്ങൾ ജനങ്ങൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം ചൊല്ലി. കൃഷ്ണന്റെ പേരിൽ അപകീർത്തി പടർന്നത് കേട്ട ഭഗവാൻ, ആ കുറ്റാരോപണം നീക്കാൻ, നാഗരികരോടൊപ്പം പ്രസേനന്റെ പാത പിന്തുടർന്നു. കാട്ടിൽ പ്രസേനനും കുതിരയും സിംഹത്താൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, മലമുകളിൽ ആ സിംഹം കരടിയാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതും അവർ കണ്ടു. ഭയാനകമായ ആ കരടി രാജാവിന്റെ ഗുഹയിൽ, കനത്ത ഇരുട്ടിൽ, ജനങ്ങളെ പുറത്തു നിർത്തി കൃഷ്ണൻ ഒരുത്തനായി പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, ആ മനിമുത്ത് ഒരു ബാലന്റെ കളിപ്പാട്ടമായി കണ്ട്, അതു എടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ച് ബാലൻ സമീപം കാത്തുനിന്നു. അന്യനായ ഒരാളെ കണ്ടു ഭയപ്പെട്ട ദായാദി നിലവിളിച്ചു; അതു കേട്ട് ശക്തിമാന്മാരായ ജാംബവാൻ ക്രുദ്ധനായി അകത്തു പാഞ്ഞുവന്നു. കൃഷ്ണനെ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെന്നു കരുതി, യഥാർത്ഥ ശക്തി തിരിച്ചറിയാതെ, ജാംബവാൻ തന്റെ സ്വാമിയുമായുള്ള ഭയങ്കരമായ യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ഇരുവരും ജയത്തിനു ആഗ്രഹിച്ച് ആയുധങ്ങൾ, കല്ലുകൾ, മരങ്ങൾ, കൈകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച്, മാംസഭക്ഷി പക്ഷികൾ പോലെ, കടുത്ത പോരാട്ടം നടത്തി. ഇരുപത്തി എട്ടു ദിവസം, രാത്രിയും പകലും, വിശ്രമമില്ലാതെ, ഇരുവരും ഇടിച്ചുനോക്കി. കൃഷ്ണന്റെ മുറിവുകളിൽ ജാംബവാന്റെ ശരീരം ക്ഷീണിച്ചു, അവന്റെ അവയവങ്ങൾ മുറിഞ്ഞു, വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നു, അത്ഭുതഭരിതനായ ജാംബവാൻ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “നീ എല്ലാ ജീവികളുടെ പ്രാണനും, ശക്തിയും, ബലവും, പരാക്രമവുമാണ്; വിഷ്ണു, ആദിപുരുഷൻ, പരമേശ്വരൻ, സ്വാമി നീ തന്നെയാണ്. സൃഷ്ടാക്കന്മാരുടെ സ്രഷ്ടാവും, സൃഷ്ടികളിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനും നീയാണു. നീയാണ് കാലം, അളക്കുന്നവരുടെ അധിപൻ, പരമാത്മാവും, എല്ലാ ആത്മാക്കളുടെ ആത്മാവും. ഒരിക്കൽ നീ കുപിതനായി കണ്ണുകൊണ്ടു നോക്കിയപ്പോഴാണ് സമുദ്രം കീറപ്പെട്ടു, പാലം പണിയപ്പെട്ടു, ലങ്കയുടെ മഹത്വം വിളങ്ങിയതും, ദാനവരുടെ തലകൾ അമ്പുകൊണ്ട് തകർന്നു ഭൂമിയിൽ വീണതും.” ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ജാംബവാൻ, ദേവകീപുത്രനായ അച്യുതനോടു അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ, കമലനേത്രനായ ഭഗവാൻ, തന്റെ ദൈവഭക്തനെ ദയാപൂർവ്വം തൊട്ടുകൊണ്ട്, ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “മണിക്കായി, ഈ തെറ്റായ കുറ്റാരോപണം നീക്കാനാണ് ഞാൻ ഈ ഗുഹയിൽ വന്നത്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സന്തോഷത്തോടെ, ജാംബവാൻ തന്റെ മകൾ ജാംബവതിയെയും ആ മണിയെയും കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ഗുഹയിൽ കടന്നതിനു ശേഷം, പുറത്തു കാത്തിരുന്നവർ പന്ത്രണ്ടു ദിവസത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം ദുഃഖത്തോടു നഗരത്തിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്ണൻ പുറത്തു വന്നില്ലെന്ന വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ ദേവകിയും, രുക്മിണിയും, വസുദേവനും, സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും എല്ലാവരും ദുഃഖിതരായി. ദ്വാരകാപുരവാസികൾ ദുഃഖത്തോടെ സത്രാജിതിനെ ശപിക്കുകയും, കൃഷ്ണന്റെ വാർത്ത അറിയാൻ ചന്ദ്രഭാഗാ ദുർഗാദേവിയെ സമീപിക്കുകയും ചെയ്തു.