ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അവനെ കണ്ടു, മഴമേഘംപോലെയുള്ള കറുത്ത വർണ്ണം, മഞ്ഞ് വസ്ത്രം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു, നീണ്ട കൈകൾ, താമ്രവർണ്ണം കണ്ണുകൾ, മനോഹരമായ മുഖം, സൗമ്യമായ പുഞ്ചിരി—ഇവയെല്ലാം കണ്ടു സ്ത്രീകൾ അമ്പരന്നു. അവന്റെ കമലമുഖം നീലമായ ചുരുളൻ മുടിയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവനെ കൃഷ്ണനാണെന്ന് കരുതി, സ്ത്രീകൾ ലജ്ജയോടെ ഇവിടെ അവിടെ ഒളിച്ചു നിന്നു. പിന്നീട്, എളിയ ലജ്ജയോടെ, സ്ത്രീകൾ ആ മഹാമൂല്യമായ രത്നംപോലെയുള്ള യുവാവിനോട് സന്തോഷപൂർവ്വം സമീപിച്ചു; അതിയായ ആഹ്ലാദത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും. ആ സമയത്ത് വൈദർഭി, കറുത്ത കണ്ണുകളും മധുരമായ വാക്കുകളും ഉള്ളവളായ രുക്മിണി, തന്റെ നഷ്ടമായ പുത്രനെ ഓർത്തു. മാതൃത്വസ്നേഹത്തിൽ അവളുടെ മുലകൾ ചൊരിഞ്ഞു. "ഇവൻ ആരാണ്, പുരുഷരത്നം, കമലനയനൻ? ആരുടെ പുത്രനാണ്? ആരാണ് അവനെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചത്? ആരാണ് ഈ ഭാഗ്യശാലിനി സ്ത്രീ, അവനെ ലഭിച്ചത്?" എന്നിങ്ങനെ അവൾ ചിന്തിച്ചു. "എന്റെ സ്വന്തം പുത്രൻ പ്രസവമുറിയിൽ നിന്നു നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇവൻ അവനോട് പ്രായത്തിലും രൂപത്തിലും ഒരുപോലെയാണ്. എവിടെയെങ്കിലും അവൻ ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുന്നുവെങ്കിൽ എവിടെ ആയിരിക്കും?" "ശാർംഗധാരിയായ കൃഷ്ണനോട് ഇവൻ എങ്ങിനെ ഇങ്ങനെ സാമ്യമുള്ളതായി? രൂപത്തിലും, അവയവങ്ങളിലും, നടക്കയിലും, സ്വരത്തിലും, പുഞ്ചിരിയിലും, കാഴ്ചയിലും?" എന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നു. "ഇവൻ എന്റെ ഗർഭത്തിൽ വളർന്ന ആ കുഞ്ഞാണ് തീർച്ച. എന്റെ ഇടതു കൈ സ്നേഹത്തിൽ വിറയുന്നു; അവനോടുള്ള സ്നേഹം കൂടുതൽ വലുതാകുന്നു," അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ വൈദർഭി ആലോചിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ, ദേവകിയും വസുദേവനും കൂടെ അവിടെ എത്തി. എല്ലാം അറിയുന്ന പ്രഭുവായ ജനാർദ്ദനൻ വാക്കൊന്നുമില്ലാതെ നില്ക്കുമ്പോൾ, നാരദൻ സംഭവിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും—ശംഭരാസുരന്റെ വധം വരെ—വിവരിച്ചുനൽകി. ഈ അത്ഭുതകരമായ കഥ കേട്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണന്റെ അന്തഃപുരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ, വർഷങ്ങളായി നഷ്ടമായിരുന്ന ആ കുട്ടിയെ മരിച്ചവൻ വീണ്ടും വന്നതുപോലെ സ്വീകരിച്ചു. ദേവകിയും വസുദേവനും, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അവരുടെ ഭാര്യമാരും, രുക്മിണിയും, ആ ദമ്പതികളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, ഹർഷത്തോടെ. പ്രദ്യുമ്നൻ, നഷ്ടമായിരുന്നവൻ തിരിച്ചു വന്നുവെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, ദ്വാർകാവാസികൾ "അയ്യോ! ആ കുട്ടി മരിച്ചവൻപോലെ തിരിച്ചു വന്നു, ഭാഗ്യവശാൽ!" എന്ന് ഉല്ലസിച്ചു. അമ്മമാർ അവനെ തങ്ങളുടെ ഭർത്താവിനോടും പിതാവിനോടുമുള്ള സ്നേഹത്തോടെ ആരാധിച്ചു; അവനോടുള്ള സ്നേഹം ദിവസേന വർദ്ധിച്ചു. എന്നാൽ, അതിൽ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ല; ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലത്തിന്റെ പ്രതിഫലത്തിൽ, ആഗ്രഹത്തിന്റെയും പ്രേമത്തിന്റെയും ലോകത്ത്, ഗുണം ഇല്ലാത്തവർക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാവും? ഇങ്ങനെ, 'പ്രദ്യുമ്നന്റെ ജനനവിവരണം' എന്ന അദ്ധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ അമ്പത്തിയഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇനി അമ്പത്തിയാറാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ശ്രീശുകമുനി പറഞ്ഞു: സത്രാജിത്, ഒരു പിഴവ് ചെയ്തതിനാൽ, തന്റെ സ്വന്തം മകളെയും, സ്യാമന്തകമണിയെയും കൃഷ്ണനു വ്യക്തിപരമായി സമർപ്പിച്ചു. രാജാവ് ചോദിച്ചു: "സത്രാജിത് കൃഷ്ണനോടു ചെയ്ത പിഴവ് എന്തായിരുന്നു, മഹാഭാഗവതാ? സ്യാമന്തകമണി എവിടെ നിന്നാണ് ലഭിച്ചത്? അവൻ തന്റെ മകളെ ഹരിയ്ക്ക് എങ്ങനെ നൽകിയു?" ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: സത്രാജിത് സൂര്യദേവന്റെ മഹാഭക്തനും അടുത്ത സുഹൃത്തുമായിരുന്നു. അതിനാൽ സന്തുഷ്ടനായ സൂര്യദേവൻ അവനു സ്യാമന്തകമണി നൽകി. ആ മനി കഴുത്തിൽ ധരിച്ച്, സൂര്യപ്രഭയിൽ തിളങ്ങി, സത്രാജിത് ദ്വാർകയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അതിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ, ജനങ്ങൾ അവനെ ആരാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ സാധിച്ചില്ല. അവനെ ദൂരത്ത് നിന്ന് കണ്ട ജനങ്ങൾ, അതിയായ പ്രകാശത്തിൽ കണ്ണുതുറക്കാൻ കഴിയാതെ, കൃഷ്ണൻ പാശം കളിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അവനോടു പറഞ്ഞു: "നാരായണാ, ശംഖചക്രഗദാധരാ, ദാമോദരാ, കമലനയനാ, ഗോവിന്ദാ, യദുക്കളുടെ പ്രിയനേ! ഇതാ, സൂര്യദേവൻ തന്നെ വരുന്നു, ലോകനാഥാ, നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, തന്റെ കഠിനമായ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മനുഷ്യരുടെ കാഴ്ച കവർന്നു കൊണ്ടാണ് വരുന്നത്. തീർച്ചയായും, ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠർ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിന്നു നിന്നെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; നീ യദുക്കളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞ്, അജനായ പ്രഭു ഇന്നിവിടെ നിന്നെ കാണാനാണ് വരുന്നത്." ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: കുട്ടികളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട കമലനയനനായ കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചു: "അത് സൂര്യദേവൻ അല്ല, സ്യാമന്തകമണിയുടെ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന സത്രാജിതാണ്," എന്നു പറഞ്ഞു. സത്രാജിത്, ഉത്സവത്തിന് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന തന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവിടെ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പ്രതിഷ്ഠിച്ച ക്ഷേത്രത്തിൽ മനിയെ സ്ഥാപിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും ആ മനി എട്ട് ഭാരം സ്വർണം ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചു; അതിനാൽ, അവിടുത്തെ ദാരിദ്ര്യവും ദുരിതങ്ങളും സർപ്പദോഷവും രോഗങ്ങളും ദുർഭാഗ്യവും ഇല്ലാതായി. യദുക്കളുടെ രാജാവായ കൃഷ്ണൻ ആ മനി ചോദിച്ചപ്പോൾ, സത്രാജിത് സമ്പത്തിനെ ആഗ്രഹിച്ചില്ല; അതിനാൽ, ആ അഭ്യർത്ഥന അവഗണിച്ചു, മനി നൽകാതെ വിട്ടു. ഒരു ദിവസം, പ്രസേനൻ ആ മനി കഴുത്തിൽ ധരിച്ച്, കുതിരപ്പുറത്ത് കാട്ടിലേക്ക് വേട്ടയാടാൻ പോയി. അവിടെ ഒരു സിംഹം പ്രസേനനെയും കുതിരയെയും കൊല്ലുകയും, മനി പിടിച്ചു ഒരു പർവതഗുഹയിലേക്ക് കടക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട്, ആ സിംഹത്തെ ജാംബവാൻ കൊല്ലുകയും, മനിയെ ആലസ്യമായി തന്റെ പുത്രന്റെ കളിപ്പാട്ടമാക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിനിടയിൽ, സഹോദരനെ കാണാതായ സത്രാജിത് അതിയായ ദുഃഖത്തിലാവുകയായിരുന്നു. "മണിയുള്ളവൻ കൃഷ്ണനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; കാട്ടിലേക്ക് പോയി; സഹോദരൻ എന്റെ കൈവശം," എന്നിങ്ങനെ ജനങ്ങൾ തമ്മിൽ ചർച്ച ചെയ്തു. സ്വന്തം പേര് അപകീർത്തിയിലായെന്നറിഞ്ഞ കൃഷ്ണൻ, പ്രസേനന്റെ യാത്ര പാത പിന്തുടർന്ന്, നഗരവാസികളോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു. കാട്ടിൽ പ്രസേനനും കുതിരയും സിംഹത്താൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, അതു പർവതശിഖരത്തിൽ ഒരു കരടിയാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതും അവർ കണ്ടു. പിന്നീട്, ഭയാനകമായ ആ കരടിരാജാവിന്റെ ഗുഹയിൽ കൃഷ്ണൻ ഒറ്റയ്ക്കു കയറി; പുറത്ത് ജനങ്ങളെ കാത്തിരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. അകത്ത്, ആ മനി കുട്ടിയുടെ കളിപ്പാട്ടമായി കണ്ട്, അതു എടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ച്, കുട്ടിയുടെ സമീപത്ത് കാത്തുനിന്നു. അപരിചിതനായ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു, ബാലന്റെ ദായാദി ഭയത്തോടെ കരഞ്ഞു. അവളുടെ നിലവിളി കേട്ട്, ശക്തശ്രേഷ്ഠനായ ജാംബവാൻ കോപത്തോടെ അകത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. കൃഷ്ണനെ സാധാരണ മനുഷ്യനെന്നു കരുതി, യഥാർത്ഥ ശക്തി മനസ്സിലാക്കാതെ, ജാംബവാൻ യുദ്ധം തുടങ്ങി. രണ്ടു പേരും വിജയാഗ്രഹത്തോടെ ആയുധങ്ങളും കല്ലുകളും മരച്ചെടികളും കൈകളും ഉപയോഗിച്ച്, മാംസം പിടിച്ചുരിയുന്ന കഴുകന്മാരെപ്പോലെ, ഭയങ്കരമായ ഒരു പോരാട്ടം നടത്തി. ഇരുപത്തിയെട്ടു ദിവസവും, രാത്രി പകലില്ലാതെ, ഇരുവരും ഇടിച്ചുപിടിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ മുഷ്ടികളാൽ ജാംബവാൻ ദയനീയമായി ക്ഷീണിച്ചു; അവന്റെ ശരീരം വിയർപ്പിൽ മുക്കി, അവയവങ്ങൾ വലഞ്ഞു, ശക്തി ക്ഷയിച്ചു. അത്ഭുതഭരിതനായ ജാംബവാൻ അപ്പോൾ കൃഷ്ണനോട് സംസാരിച്ചു.