ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശാംബരൻ എന്ന അസുരൻ, ശതകണക്കിന് രഹസ്യമായ ഗാന്ധർവ, ഭൂത, സർപ്പ, രാക്ഷസ മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് കൃഷ്ണന്റെ മകനായ പ്രദ്യുമ്നനെ നേരിടാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ, പ്രദ്യുമ്നൻ അവയെല്ലാം അതിവേഗത്തിൽ ദൂരീകരിച്ചു. അതിനുശേഷം, കിരീടവും കാതുകുണ്ടുകളും അലങ്കരിച്ച ഒരു ഉഗ്രമായ വാളെടുത്ത്, ശാംബരന്റെ തലത്തെ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ശക്തിയായി വേർതിരിച്ചു; copper നിറമുള്ള താടിയും പ്രകാശിച്ചു. ആ സമയം ദേവതകൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പുഷ്പങ്ങളാൽ shower ചെയ്ത്, സ്തുതികൾ പാടി, പ്രദ്യുമ്നനും ഭാര്യയും ആകാശത്തിലൂടെ ദേവതയെപ്പോലെ സഞ്ചരിച്ചു. അവർ ആകാശമാർഗം, നിലവിളി നിറഞ്ഞ അന്തർഗൃഹങ്ങളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, അകത്തു നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകൾ നിറഞ്ഞിരിന്നു; മേഘത്തിൽ മിന്നൽപോലെ, ഭാര്യയോടൊപ്പം എത്തിയ പ്രദ്യുമ്നനെല്ലാർ നിരീക്ഷിച്ചു. അവനെ കണ്ട്, മഴമേഘംപോലെയുള്ള കറുത്ത വർണ്ണം, പീതാംബരം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു, ദീർഘമായ കൈകൾ, copper നിറമുള്ള കണ്ണുകൾ, മനോഹരമായ മുഖം, സ്നേഹമുള്ള ചിരി—ഇതൊക്കെ സ്ത്രീകൾ കണ്ടു. അവന്റെ കുരുളുള്ള നീല മുടിയും, കമലനേത്രവും, ആലങ്കാരികമായ മുഖവും, കൃഷ്ണനെ കാണുന്നതുപോലെ, അവർ ലജ്ജയോടെ ഒളിച്ചുവന്നു. പിന്നീട്, അല്പം സംശയത്തോടെ, സ്ത്രീകൾ ആ മനോഹരൻ പ്രദ്യുമ്നനാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു; ആനന്ദത്തോടും, അത്ഭുതത്തോടും, അവർ സമീപിച്ചു, ഒരു വിലയേറിയ രത്നംപോലെ അവനെ കാണിച്ചു. അപ്പോൾ, വൈദർഭി—കറുത്ത കണ്ണുകളും, മധുരഭാഷയും ഉള്ളവൾ—തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട മകനെ ഓർത്തു, മാതൃസ്നേഹത്തിൽ മുദ്രിതമായ ചുണ്ടുകൾ. വൈദർഭി ചിന്തിച്ചു: “ഈ മനുഷ്യമധ്യത്തിലെ രത്നം, കമലനേത്രൻ, ആരുടെ മകനാണ്? ആരാണ് അവനെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചത്? ആരാണ് ഈ സ്ത്രീ, അവനെ നേടിയതോ, അല്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെ അവനെ ലഭിച്ചു?” “എന്റെ സ്വന്തം മകൻ പ്രസവശാലയിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടു; ഈ പ്രദ്യുമ്നൻ, അതേ പ്രായവും രൂപവും ഉള്ളവൻ—അവൻ എവിടെയോ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എവിടെയായിരിക്കും?” “അവൻ ശരീര, അംഗങ്ങൾ, നടക്ക, ശബ്ദം, ചിരി, ദൃഷ്ടി—ഇവയിൽ ശാർംഗധാരിയായ കൃഷ്ണനോട് അതിമാത്രം സാമ്യം കാണിക്കുന്നു.” “ഉറപ്പായി, എന്റെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ച മകനാണ് ഇതു; എന്റെ ഇടതു കൈ സ്നേഹത്തിൽ വിറെക്കുന്നു, എന്റെ സ്നേഹം അവനോടു കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നു.” വൈദർഭി ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ദേവകിയുടെ മകനായ പ്രശസ്തനായ കൃഷ്ണനും, ദേവകിയും, വസുദേവനും എത്തിയിരിക്കുന്നു. എല്ലാം അറിയുന്ന കൃഷ്ണൻ, ഒന്നും പറയാതെ മൗനത്തിലിരുന്നു; നാരായണൻ, ശാംബരന്റെ വധവും ഉൾപ്പെടെ, മുഴുവൻ കഥ നാരായണൻ പറഞ്ഞു. ഈ അത്ഭുതകഥ കേട്ടു, കൃഷ്ണന്റെ അന്തർഗൃഹത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ആനന്ദത്തോടെ, വർഷങ്ങളായി നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ, മരിച്ചവൻ വീണ്ടും ജീവിച്ചെത്തിയതുപോലെ, സ്വീകരിച്ചു. ദേവകിയും വസുദേവനും, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, അവരുടെ ഭാര്യമാർ, പ്രദ്യുമ്നനും ഭാര്യയും, രുക്മിണിയും—all embraced joyfully. പ്രദ്യുമ്നൻ, നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ, തിരികെ വന്നതായി കേട്ടു, ദ്വാരകയിൽ ജനങ്ങൾ, “അഹ്! കുട്ടി മരിച്ചവൻപോലെ തിരികെ വന്നു—ഭാഗ്യവശാൽ!” എന്ന് exclaimed. അമ്മമാർ, തങ്ങളുടെ ഭർത്താവിനോ പിതാവിനോ ഉള്ള സ്നേഹത്തോടെ, പ്രദ്യുമ്നനെ ആരാധിച്ചു; അവന്റെ സ്നേഹം ദിവസേന വർദ്ധിച്ചു—ഇതിൽ അത്ഭുതമില്ല, ലക്ഷ്മിയുടെ ആലയം, പ്രേമ-കാമം നിറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്, ഗുണമില്ലാത്തവർക്ക് മറ്റെന്ത് ചെയ്യാനാകും? ഇതോടെ, പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗം, അമ്പത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം, “പ്രദ്യുമ്നന്റെ ജന്മവിവരണം” എന്ന പേരിൽ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതം മഹാപുരാണത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം അമ്പത്തിയാറാം അധ്യായം തുടങ്ങുന്നു. ശ്രീ ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: സത്രാജിത്, ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തതുകൊണ്ട്, തന്റെ മകളെയും, സ്യാമന്തക രത്നത്തെയും കൃഷ്ണനു നൽകിയിരിക്കുന്നു. രാജാവ് ചോദിച്ചു: “സത്രാജിത്ത് കൃഷ്ണനോട് എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു? സ്യാമന്തക രത്നം എവിടുനിന്നാണ് ലഭിച്ചത്? തന്റെ മകളെ ഹരിയ്ക്ക് നൽകാൻ എന്താണ് കാരണം?” ശ്രീ ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: സത്രാജിത് സൂര്യദേവന്റെ വലിയ ഭക്തനും അടുത്ത സുഹൃത്തുമായിരുന്നു; അതിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട്, സൂര്യദേവൻ സ്യാമന്തക രത്നം അവനു നൽകി. ആ രത്നം കഴുത്തിൽ ധരിച്ച്, സൂര്യൻപോലെ പ്രകാശിച്ച്, സത്രാജിത് ദ്വാരകയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ട്, ജനങ്ങൾ അവനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവനെ ദൂരെ കണ്ടു, ജനങ്ങൾ അത്ഭുതത്തിൽ, “സൂര്യദേവൻ തന്നെ വന്നിരിക്കുന്നു!” എന്ന് കരുതി, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ കളി കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഭഗവാനെ അറിയിച്ചു. “നാരായണാ, ശംഖ, ചക്ര, ഗദാ ധാരിയായ ദാമോദരാ, കമലനേത്രാ, ഗോവിന്ദാ, യദു വംശത്തിലെ ആനന്ദം! ലോകത്തിലെ പ്രഭുവേ, സൂര്യൻ തന്നെ കാണാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; അവന്റെ കനൽ കിരണങ്ങളാൽ പുരുഷന്മാർക്കു കാഴ്ച നഷ്ടമാകുന്നു. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ദേവതകൾ നിന്റെ പാത തേടുന്നു; യദു വംശത്തിൽ നീ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതറിയുക, അജജന്മനായ പ്രഭു ഇന്ന് നിന്നെ കാണാൻ വരുന്നു.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കുട്ടികളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു, കമലനേത്രനായ കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചു, “അത് സൂര്യദേവൻ അല്ല, സ്യാമന്തക രത്നം കൊണ്ടു പ്രകാശിക്കുന്ന സത്രാജിത്ത് തന്നെയാണ്,” എന്ന് പറഞ്ഞു. സത്രാജിത്, ആ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, ഭഗവതിയുടെ പൂജയ്ക്കായി അലങ്കരിച്ചിരുന്ന ശാലയിൽ, രത്നം ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കു സമർപ്പിച്ചു. ഈ രത്നം, ദിവസേന എട്ടു തൂക്കമുള്ള പൊൻ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു; അതിനെ ആരാധിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് ക്ഷാമം, ദുരന്തം, സർപ്പദോഷം, രോഗം, ദുഃഖം ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. യദു രാജാവായ ശൗരിയെ (കൃഷ്ണനെ) രത്നം ചോദിച്ചപ്പോൾ, സത്രാജിത്, ധനം ആഗ്രഹിച്ചില്ല; അതിനാൽ, ആവശ്യം അവഗണിച്ചു, രത്നം നൽകാൻ വിസമ്മതിച്ചു. ഒരു ദിവസം, പ്രസേനൻ, ആ രത്നം കഴുത്തിൽ ധരിച്ച്, കുതിരയിലേറി വനത്തിൽ വേട്ടയാടാൻ പോയി. ഒരു സിംഹം പ്രസേനനെയും കുതിരയെയും കൊല്ലുകയും, രത്നം പിടിച്ചു, ഒരു മലക്കൊട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവിടെ, ജാംബവാൻ, ആ രത്നം ആഗ്രഹിച്ചു, സിംഹത്തെ കൊല്ലുകയും, രത്നം സ്വന്തമാക്കി. ജാംബവാൻ, രത്നം തന്റെ മകൻക്ക് കളിപ്പാട്ടമായി കൊട്ടിലിൽ നൽകി. എന്നാൽ, തന്റെ സഹോദരനെ കാണാതെ, സത്രാജിത് വലിയ ദുഃഖത്തിൽ പെട്ടു. “രത്നം കഴുത്തിൽ ധരിച്ചവൻ കൃഷ്ണനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; അവൻ വനത്തിലേക്ക് പോയി; എന്റെ സഹോദരൻ എന്റെതായിരിക്കുന്നു,” എന്നുള്ള കഥ, ആളുകൾ തമ്മിൽ ചർച്ച ചെയ്തു, കർത്തവ്യമായി പ്രചരിപ്പിച്ചു. ഭഗവാൻ, തന്റെ പേരിൽ അപകീർത്തി വന്നത് കേട്ടു, ജനങ്ങളോടൊപ്പം, പ്രസേനന്റെ വഴിയെ പിന്തുടർന്ന്, തന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. വനത്തിൽ, പ്രസേനൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, കുതിര സിംഹംകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടതും, സിംഹം മലത്തിരിവിൽ ജാംബവാൻകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടതും, ജനങ്ങൾ കണ്ടു. ഭഗവാൻ, ജനങ്ങളെ പുറത്തു നിർത്തി, ഭയാനകമായ, കനൽ കുരുള്‍ നിറഞ്ഞ കാട്ടുപോലെയുള്ള ജാംബവാന്റെ കൊട്ടിലിൽ, തനിച്ചായി പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, രത്നം കുട്ടിയുടെ കളിപ്പാട്ടമായി കണ്ടു; അതു കൈവശമാക്കാൻ തീരുമാനിച്ച്, കുട്ടിക്ക് സമീപം കാത്തുനിന്നു. അപ്രത്യക്ഷനായി വന്ന പുരുഷനെ കണ്ടു, കുട്ടിയുടെ നഴ്സും ഭയത്തോടെ വിളിച്ചു; അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ട്, ശക്തിമൂലമായ ജാംബവാൻ, ക്രോധത്തോടെ, വേഗത്തിൽ അകത്തേക്ക് ഓടി.