ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അസുരന്റെ ആയുധവർഷംകൊണ്ട് വേദനിച്ചിരുന്ന രുക്മിണിയുടെ പുത്രൻ, മഹാബലശാലിയായ രഥിയുദ്ധാവി, എല്ലാ മായകളെയും നശിപ്പിക്കുന്ന ശുദ്ധമായ പരമമന്ത്രം ഉച്ചരിച്ചു. അതിനുശേഷം ശംഭരനെന്ന അസുരൻ നൂറുകണക്കിന് ഗന്ധർവ, ഭൂത, സർപ്പ, രാക്ഷസ മായാമന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചെങ്കിലും, കൃഷ്ണന്റെ പുത്രൻ അവയെല്ലാം ഉന്മൂലനം ചെയ്തു. അതിനുശേഷം, കിരീടവും കുന്ദലങ്ങളും അണിഞ്ഞ് കത്തിയതുപോലെയുള്ള വാൾ ഉയർത്തി, താമ്രവർണമായ താടിയോടെ പ്രകാശിക്കുന്ന ശംഭരന്റെ തല അവൻ ശക്തിയോടെ വെട്ടി വേർപെടുത്തി. ആ സമയത്ത്, ദേവതകൾ അവനെ പൂക്കൾ കൊണ്ടും സ്തുതികളോടെയും മൂടി, അവന്റെ ഭാര്യ ആകാശത്തിലൂടെ ദിവ്യമായി സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടു അവനെ കൊണ്ടുപോയി. അതിനുശേഷം, നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകൾ നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ അന്തർപുരത്തിലേക്ക് ആകാശമാർഗ്ഗം ഭാര്യയോടൊപ്പം അവൻ കടന്നു, മേഘത്തിൽ ഇടിമിന്നൽപോലെ ദൃശ്യമായി. മഴമേഘംപോലെ ഇരുണ്ടവണ്ണം, പീതാംബരം ധരിച്ച്, ദീർഘഭുജൻ, താമ്രനയനൻ, മനോഹരമായ മുഖം, സ്നിഗ്ധമായ പുഞ്ചിരി—ഇങ്ങനെ അലങ്കാരമണിഞ്ഞ കമലമുഖനായ അവനെ കണ്ട സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണൻ തന്നെയെന്ന് കരുതി, ലജ്ജയോടെ ഇവിടെയും അവിടെയും മറഞ്ഞു. ശേഷം, പതിയെ അവൻ ആരാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ലഘുലജ്ജയോടെ, അത്ഭുതത്തോടെയും ആനന്ദത്തോടെയും ആ സ്ത്രീകൾ അവന്റെ അടുക്കൽ എത്തി—അവരിൽ അമൂല്യരത്നം എത്തിയതുപോലെ. അപ്പോൾ, കനകനയനിയായ, മൃദുവായ വാക്കുകളുള്ള വൈദർഭി, തന്റെ നഷ്ടമായ മകനെ ഓർത്തു, Sneഹപൂർവം തനിക്കു ദുഃഖം നിറഞ്ഞു. "ഈ പുരുഷരത്നം ആരാണ്? കമലനയനൻ ആരുടെ മകനാണ്? ആരാണ് ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചത്? ആരാണ് ഈ സ്ത്രീ, അവനെ നേടിയത്?" എന്നിങ്ങനെ അവൾ ചിന്തിച്ചു. "എന്റെ സ്വന്തം മകൻ പ്രസവശാലയിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇതു തുല്യമായ രൂപവും പ്രായവും ഉള്ളവനാണ്—അവൻ എവിടെയെങ്കിലും ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എവിടെയായിരിക്കും? ശരീരരൂപം, അവയവങ്ങൾ, നടപ്പ്, ശബ്ദം, പുഞ്ചിരി, കാഴ്ച—എല്ലാം ശരംഗധാരിയായ കൃഷ്ണനോടു അത്രയും സാമ്യമാണല്ലോ! ഞാൻ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ച മകനാണെന്നു തീർച്ച. ഇടതു കൈ Sneഹത്താൽ വിറയുന്നു; അവനോടുള്ള Sneഹം വർദ്ധിക്കുന്നു." അങ്ങനെ വൈദർഭി ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ദേവകിപുത്രനായ മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ, ദേവകിയും വസുദേവനും ഒപ്പമെത്തി. എല്ലാം അറിയാവുന്ന ജാനാർദ്ദനൻ മൗനം പാലിച്ചപ്പോൾ, നാരദൻ ശംഭരവധം ഉൾപ്പെടെ മുഴുവൻ സംഭവവും വിവരിച്ചു. ഈ അത്ഭുതകഥ കേട്ട കൃഷ്ണന്റെ അന്തർപുരസ്ത്രീകൾ ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ, വർഷങ്ങളായി നഷ്ടമായിരുന്നവനെ, മരിച്ചവൻ തിരികെയെത്തിയതുപോലെ, ഹർഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. ദേവകിയും വസുദേവനും, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അവരുടെ ഭാര്യമാരുമായി, രുക്മിണിയും, ആ Dampതിയെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ആനന്ദിച്ചു. പ്രദ്യുമ്നൻ, നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ തിരികെയെത്തിയെന്നു കേട്ട ദ്വാരകാവാസികൾ, "അയ്യോ! ബാലൻ മരിച്ചവൻപോലെ തിരികെയെത്തി—സൗഭാഗ്യത്താൽ!" എന്ന് ആഹ്ലാദിച്ചു. അമ്മമാർ പലതവണയും അവനെ ഭർത്താവിനോടും പിതാവിനോടുമുള്ള Sneഹത്തോടെ ആരാധിച്ചു; അവനോടുള്ള Sneഹം ദിനംപ്രതി വർദ്ധിച്ചു—ഇത് അത്ഭുതമല്ല, കാരണം ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലത്തിന്റെ പ്രതിഫലനത്തിൽ, കാമവും Sneഹവും നിറഞ്ഞിടത്ത്, പുണ്യരഹിതർക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാകും? ഇങ്ങനെ 'പ്രദ്യുമ്നജനനവിവരണം' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ അമ്പത്തിയഞ്ചാം അദ്ധ്യായം. ഇനി അമ്പത്തിയാറാം അദ്ധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ശ്രീശുകൻ പറയുന്നു: സത്രാജിത് ഒരു പാപം ചെയ്തതിനാൽ, തന്റെ മകളെയും, സ്യാമന്തകമണിയെയും കൃഷ്ണനു തന്നെ സ്വയം സമർപ്പിച്ചു. രാജാവ് ചോദിച്ചു: "സത്രാജിത് കൃഷ്ണനോട് ചെയ്ത പാപം എന്താണ്, മഹർഷേ? സ്യാമന്തകമണി എവിടുനിന്ന് ലഭിച്ചു? തന്റെ മകളെ ഹരിക്കെന്തിന് നൽകി?" ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: സത്രാജിത് സൂര്യദേവന്റെ വലിയ ഭക്തനും സുഹൃത്തുമായിരുന്നു; അതിനാൽ സന്തുഷ്ടനായ സൂര്യൻ സ്യാമന്തകമണി അവനു നൽകിയിരുന്നു. ആ മണമണിയ് കഴുത്തിൽ ധരിച്ച്, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട് സത്രാജിത് ദ്വാരകയിലേക്കു കടന്നു. അതിന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ട്, ആളുകൾ അവനെ തിരിച്ചറിയാനാകാതെ, ദൂരത്ത് നിന്ന് കണക്കാക്കി, കൃഷ്ണൻ കായികം കളിക്കുമ്പോൾ അവിടേക്കു ഓടിവന്ന് പറഞ്ഞു: "നാരായണാ, ശംഖചക്രഗദാധാരാ, ദാമോദരാ, കമലനയനാ, ഗോവിന്ദാ, യദു കുലത്തിന് ആനന്ദം നൽകുന്നവാ! സൂര്യദേവൻ തന്നെയാണ് വരുന്നത്, ലോകനാഥാ! അവൻ കനൽപോലെയുള്ള കിരണങ്ങളാൽ മനുഷ്യരുടെ കാഴ്ച മോഷ്ടിച്ചു, നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു വരുന്നു. ത്രിലോകത്തിൽ ദേവതകൾ നിങ്ങളെ തേടുന്നു; യദുക്കളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞ്, അജൻമാവായ ഈ ദേവൻ ഇന്ന് നിങ്ങളെ കാണാൻ വരുന്നു." ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: കുട്ടികളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട കമലനയനൻ ചിരിക്കയും, "അത് സൂര്യദേവൻ അല്ല, സ്യാമന്തകമണിയോടെ പ്രകാശിക്കുന്ന സത്രാജിതാണ്," എന്ന് പറഞ്ഞു. സത്രാജിത് ഉത്സവാലങ്കൃതമായ ഭവനത്തിലേക്ക് കടന്നു, ബ്രാഹ്മണന്മാർ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരുന്ന ക്ഷേത്രത്തിൽ മണമണി പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. പ്രതിദിനം ആ മണമണി എട്ട് ഭാരം പൊന്നുണ്ടാക്കുന്നു; അതു ആരാധിക്കുന്നിടത്ത് ക്ഷാമം, ദുരന്തം, സർപ്പദോഷം, രോഗം, ദുർഭാഗ്യം എന്നിവ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല. യദുരാജാവായ ശൗരി കൃഷ്ണൻ മണമണി ചോദിച്ചപ്പോൾ, സത്രാജിത് സ്വർണ്ണത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കാതിരുന്നുവെന്നും അതുകൊണ്ട് കൃഷ്ണന്റെ അഭ്യർത്ഥന നിരസിച്ചുവെന്നും പറഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം, പ്രസേനൻ ആ മനിമാല്യം കഴുത്തിൽ ധരിച്ചു, കുതിരപ്പുറത്ത് കയറി വനത്തിലേക്ക് വേട്ടയ്ക്കു പോയി. ഒരു സിംഹം പ്രസേനനെയും കുതിരയെയും കൊന്ന്, മനിമാല്യം പിടിച്ച് ഗുഹയിലേക്ക് കടന്നു; അവിടെ, മനിമണിക്ക് ആഗ്രഹം തോന്നിയ ജാംബവാൻ ആ സിംഹത്തെയും കൊല്ലുകയും, മനിമണിയെ തന്റെ മകന്റെ കളിപ്പാട്ടമാക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം, സഹോദരനെ കാണാതിരുന്ന സത്രാജിത് വലിയ ദുഃഖത്തിലായി. "മണിമാല്യധാരിയായവൻ കൃഷ്ണനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട് വനത്തിലേയ്ക്ക് പോയി; സഹോദരൻ എനിക്ക് സ്വന്തമായിരിക്കുന്നു," എന്നിങ്ങനെ ആളുകൾ തമ്മിൽ ചൊല്ലി, ഈ വാർത്ത കാതിൽ നിന്ന് കാതിലേക്ക് പരന്നു. സ്വന്തം പേരിൽ അപകീർത്തി വന്നതായി കേട്ട ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, ജനങ്ങളെ കൂട്ടി പ്രസേനന്റെ പാത പിന്തുടർന്ന്, തന്റെ കുറ്റരഹിതത്വം തെളിയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. വനത്തിൽ പ്രസേനനും കുതിരയും സിംഹത്താൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതും, പർവ്വതശിഖരത്തിൽ സിംഹം കരടിയാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതും ജനങ്ങൾ കണ്ടു. ശേഷം, ഭയാനകമായ കരടിരാജാവിന്റെ ഗുഹയിൽ കനത്ത ഇരുട്ടിലാണ് കൃഷ്ണൻ ഒരുത്തനായി കടന്നത്; ജനങ്ങളെ പുറത്തു നിർത്തി. അവിടെ, മനിമണിയെ കുട്ടിയുടെ കളിപ്പാട്ടമായിരിക്കാൻ കണ്ട കൃഷ്ണൻ, അതു എടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ച്, ആ കുട്ടിയുടെ അടുത്ത് കാത്തുനിന്നു.