ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രദ്യുമ്നൻ എന്ന മഹാത്മാവിനെ ലക്ഷ്യംവെച്ച് ശംബരാസുരൻ തന്റെ ഗദയെ ശക്തിയായി ചുറ്റി, കനൽപാറയിൽ ഇടിച്ചിടുന്ന മിന്നലിന്റെ ഭീകരശബ്ദംപോലുള്ള ഗർജ്ജനത്തോടെ അതിനെ എറിയുകയായിരുന്നു. ആ ഗദ അവനെ സമീപിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്‌ണപുത്രനായ പ്രദ്യുമ്നൻ ക്രോധത്തോടെ തന്റെ സ്വന്തം ഗദ ശത്രുവിന് എറിഞ്ഞു, വരവായിരുന്ന ഗദയെ അവൻ അവഗണിച്ചു. അപ്പോൾ, മായയുടെ മായാജാലത്തിൽ ആശ്രയമിട്ടിരുന്ന ആ അസുരൻ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് കൃഷ്ണപുത്രനായി ആയുധമഴ പെയ്യിച്ചു. ആയുധങ്ങളുടെ ആ മഴയിൽ വിഷമിച്ച രുക്മിണീപുത്രൻ, മഹാരഥിയായ പ്രദ്യുമ്നൻ, സകലമായാജാലങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന അത്യുത്തമമായ ഒരു മന്ത്രം ജപിച്ചു. ശത്രു നൂറുകണക്കിന് സങ്കേതഗന്ധർവ, ഭൂത, സർപ്പ, രാക്ഷസ മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചുവെങ്കിലും, അവയെല്ലാം കൃഷ്ണപുത്രൻ ദൂരീകരിച്ചു. അപ്പോൾ, കിരീടവും കുണ്ഡലവും അണിഞ്ഞ, കത്തിയുള്ള ഒരു വാൾ ഉയർത്തി, ശംബരാസുരന്റെ തല അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ശക്തിയായി വെട്ടിക്കളഞ്ഞു; അപ്പോൾ അവന്റെ തവിട്ടുനിറമുള്ള താടിയും പ്രകാശിച്ചു. ദേവതകൾ പുഷ്പവർഷവും സ്തുതികളും അർപ്പിച്ചപ്പോൾ, ദിവ്യരൂപിണിയായ ഭാര്യയോടെ ആകാശമാർഗ്ഗം പ്രദ്യുമ്നൻ യാത്ര ചെയ്തു. അവൻ ദിവ്യമായ അന്തർപുരത്തിൽ, നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകൾക്കിടയിൽ, ഭാര്യയോടൊപ്പം മേഘത്തിൽ മിന്നലുപോലെ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പ്രവേശിച്ചു. മഴമേഘംപോലുള്ള കറുത്ത വർണ്ണം, പിതാംബരം, നീണ്ട കൈകൾ, തവിട്ടുനിറം കണ്ണുകൾ, മനോഹരമായ മുഖം, സ്നേഹഭാവമുള്ള പുഞ്ചിരി—ഇതെല്ലാം കണ്ട് സ്ത്രീകൾ അവനെ കൃഷ്ണനാണെന്ന് കരുതി, ലജ്ജയോടെ അങ്ങോട്ടിങ്ങോട്ട് ഒളിച്ചു. പിന്നീടവരെല്ലാം, അല്പം ലജ്ജയോടെ, സന്തോഷത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും ആ മനിമുത്ത് പോലെയുള്ളവനെ സമീപിച്ചു. അപ്പോൾ വൈദർഭിയായ രുക്മിണി, കൃഷ്ണപുത്രിയെ, തന്റെ നഷ്ടമായ മകനെ ഓർത്ത്, Sneഹപൂർവ്വം നെഞ്ച് നനയിച്ചു. “ഈ പുരുഷരത്നൻ ആരാണ്? ആരുടെ മകനാണ്? ആരാണ് അവനെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചത്? ആരാണ് ഈ സ്ത്രീ? എന്റെ സ്വന്തം മകൻ പ്രസവഗൃഹത്തിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇവൻ അതേ പ്രായവും രൂപവും ഉള്ളവനാണ്; എവിടെയെങ്കിലും ജീവിച്ചിരിക്കുമോ? എങ്ങനെ ഷാരംഗധരനായ കൃഷ്ണനോട് ഇത്ര സാമ്യം—രൂപം, അവയവങ്ങൾ, നടപ്പ്, ശബ്ദം, പുഞ്ചിരി, കാഴ്ച—ഇവനിൽ ലഭിച്ചു? ഞാൻ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ച മകനാണ് ഇവൻ. എന്റെ ഇടതു കൈ Sneഹത്താൽ വിറെക്കുന്നു; അവനോടുള്ള Sneഹം വർധിക്കുന്നു,” എന്നിങ്ങനെ അവൾ ആലോചിച്ചു. അങ്ങനെ വൈദർഭി ചിന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ദേവകീപുത്രനായ മഹാശ്രീകൃഷ്ണൻ, ദേവകിയും വസുദേവനും കൂട്ടായി അവിടെ എത്തി. എല്ലാം അറിയാമായിരുന്ന ജനാർദ്ദനൻ മൗനമായിരുന്നു; നാരദൻ അപ്പോൾ ശംബരാസുരവധം ഉൾപ്പെടെ സകലവിവരവും വിവരിച്ചു. ഈ അത്ഭുതകഥ കേട്ട് കൃഷ്ണന്റെ അന്തർപുരസ്ത്രീകൾ ആഹ്ലാദത്തോടെ, വർഷങ്ങളായി നഷ്ടമായിരുന്നവനെ മരിച്ചവൻ തിരിച്ചെത്തിയെന്നപോലെ സ്വീകരിച്ചു. ദേവകി, വസുദേവൻ, കൃഷ്ണൻ, ബാലരാമൻ, അവരുടെ ഭാര്യമാർ, രുക്മിണി—എല്ലാവരും ആ ദമ്പതികളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, സന്തോഷിച്ചു. പ്രദ്യുമ്നൻ, നഷ്ടമായവൻ തിരിച്ചു വന്നതായി കേട്ട ദ്വാരകാവാസികൾ, “അയ്യോ! കുട്ടി മരിച്ചവൻപോലെ തിരിച്ചു വന്നു—ഭാഗ്യത്താൽ!” എന്ന് പറഞ്ഞു. അമ്മമാർ, തങ്ങളുടെ ഭർത്താവിനോടും പിതാവിനോടുമുള്ള Sneഹത്തോടൊപ്പം, വീണ്ടും വീണ്ടും അവനെ ആരാധിച്ചു; Sneഹം ദിവസേന വർദ്ധിച്ചു—ഇത് അത്ഭുതകരമല്ല, ലക്ഷ്മിയുടെ പ്രതിബിംബമായ കാമഭൂമിയിൽ, പുണ്യമില്ലാത്തവർക്ക് എന്തു ചെയ്യാനാകും? ഇങ്ങനെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ അമ്പത്തിയഞ്ചാം അധ്യായമായ “പ്രദ്യുമ്നജനനവിവരണം” സമാപിക്കുന്നു. ഇനി അമ്പത്തിയാറാം അധ്യായം തുടങ്ങുന്നു. ശ്രീശുകൻ പറയുന്നു: സത്രാജിത് ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തതിനാൽ, തന്റെ സ്വന്തം മകളെ കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ച്, സ്വയം സ്യാമന്തകമണിയും നൽകി. രാജാവ് ചോദിച്ചു: “സത്രാജിത് കൃഷ്ണനോട് ചെയ്ത തെറ്റ് എന്ത്? സ്യാമന്തകമണി എവിടെനിന്നാണ് ലഭിച്ചത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് തന്റെ മകളെ ഹരിക്ക് നൽകിയതെന്ന്?” ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: സത്രാജിത് സൂര്യദേവന്റെ വലിയ ഭക്തനും സുഹൃത്തുമായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് സന്തുഷ്ടനായ സൂര്യൻ അവനു സ്യാമന്തകമണി നൽകി. ആ മണി കഴുത്തിൽ അണിഞ്ഞ്, സൂര്യനെപ്പോലെ ദീപ്തിയോടെ സത്രാജിത് ദ്വാരകയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവന്റെ പ്രകാശം കാരണം ആളുകൾ അവനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ദൂരെ നിന്നുള്ള ഈ പ്രകാശം കണ്ടവർ, കൃഷ്ണൻ ചതുരംഗം കളിക്കുമ്പോൾ, “ഭഗവാൻ, സൂര്യദേവൻ തന്നെയാണ് വരുന്നത്,” എന്ന് പറഞ്ഞു. അവർ പറഞ്ഞു: “നാരായണാ, ശംഖചക്രഗദാധരാ, ദാമോദരാ, കമലനയനാ, ഗോവിന്ദാ, യദുക്കുലത്തിന്റെ ആനന്ദമേ, നമസ്കാരം! ലോകനാഥാ, സൂര്യൻ തന്നെയാണ് വരുന്നത്, അവന്റെ കനൽക്കിരണങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ കാഴ്ച മോഷ്ടിക്കുന്നു. ദേവതകൾ മൂന്നു ലോകത്തും ഭഗവാന്റെ ദർശനത്തിനായി അന്വേഷിക്കുന്നു; യദുക്കുലത്തിൽ ഭഗവാൻ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതായി അറിഞ്ഞ്, ഇന്നാണ് അജജന്മാവായ സൂര്യൻ ദർശനത്തിനായി വരുന്നത്.” ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ബാലരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട കമലനയനനായ കൃഷ്ണൻ ചിരിക്കയും, “അത് സൂര്യൻ അല്ല, സ്യാമന്തകമണിയുടെ പ്രകാശത്തോടെ വരുന്ന സത്രാജിതാണ്,” എന്ന് പറഞ്ഞു. സത്രാജിത്, ആ ഭംഗിയുള്ള ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, ബ്രാഹ്മണർക്ക് സമർപ്പിച്ച്, ആ മണിയെ പൂജാമന്ദിരത്തിൽ വച്ചു. പ്രതിദിനം ആ മണി എട്ടു ഭാരമോലം സ്വർണം ഉല്പാദിപ്പിച്ചു; അതു പൂജിച്ചിടത്ത് ക്ഷാമം, ദുരന്തം, സർപ്പദോഷം, രോഗങ്ങൾ, ദുർഭാഗ്യം ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല. ശൗര്യനായ യദുകുലാധിപൻ ആ മണി ചോദിച്ചപ്പോൾ, സത്രാജിത് സ്വർണ്ണത്തിൽ ആഗ്രഹം ഇല്ലാതെ, അഭ്യർത്ഥന അവഗണിച്ച്, അതൊരിക്കലും നൽകില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ, പ്രസേനൻ ആ മണി കഴുത്തിൽ അണിഞ്ഞ്, കുതിരപ്പുറത്ത് കാട്ടിൽ വേട്ടയാടാൻ പോയി. ഒരു സിംഹം പ്രസേനനെയും കുതിരയെയും കൊല്ലുകയും, മണി പിടിച്ച് ഗുഹയിൽ കടക്കുകയും ചെയ്തു; അവിടെ ജാംബവാൻ ആ സിംഹത്തെ കൊല്ലുകയും, മണിയെ ആകർഷിച്ച് തന്റെ മകന്റെ കളിപ്പാട്ടമാക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വന്തം സഹോദരനെ കാണാതിരുന്നത് സത്രാജിതിന് വലിയ ദുഃഖമായി. “മണികഴുത്തുള്ളവൻ കൃഷ്ണനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട് കാട്ടിലേയ്ക്ക് പോയി; സഹോദരൻ എനിക്കാണ്,” എന്നായിരുന്നു ജനങ്ങൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. തന്റെ പേരിൽ അപകീർത്തി പരന്നതായി കേട്ട കൃഷ്ണപരംപവനൻ, പ്രസേനൻ പോയ വഴിയിൽ നഗർവാസികൾക്കൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു, സത്യസന്ധത തെളിയിക്കാൻ.