ഭോജകറ്റ എന്ന വലിയ നഗരം തന്റെ താമസത്തിനായി സ്ഥാപിച്ച രുക്മി, ദുഷ്ടനായ കൃഷ്ണനെ ആക്രമിക്കുകയോ തന്റെ അനിയത്തിയെ തടയുകയോ ചെയ്തില്ല. "ഞാൻ കുണ്ടിനയിൽ കയറില്ല," എന്ന പ്രഖ്യാപനം നടത്തി, ഭീഷ്മകയുടെ മകളെയും മറ്റ് രാജാക്കളെയും കൃഷ്ണൻ തോൽപ്പിച്ചതിൽ രുക്മി കോപത്തോടെ ആ നഗരത്തിൽ തന്നെ തുടരുന്നു. ശ്രേഷ്ഠനായ കുരുവിന്, കൃഷ്ണൻ രുക്മിണിയെ യഥാക്രമം ആ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു വിവാഹം കഴിച്ചു. യദു നഗരത്തിലെ ഓരോ വീടിലും, യദു വംശത്തിന്റെ നാഥനായ കൃഷ്ണനിൽ അകമഴിഞ്ഞ ഭക്തരായവർ വലിയ ഉത്സവം നടത്തി. സന്തോഷത്തോടെ, പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും തിളങ്ങുന്ന രത്നകണ്ടികൾ ധരിച്ചു, ദമ്പതികൾക്ക് സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു. വൃഷ്ണികളുടെ നഗരം, ഇന്ദ്രന്റെ പതാകകൾ, അത്ഭുതമായ പൂക്കൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച നടപ്പാതകൾ, ഓരോ വാതായത്തിലുമുള്ള ശുഭചിഹ്നങ്ങൾ—പൂണ്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വെള്ളക്കുടങ്ങൾ, ധൂപവും ദീപവും—എല്ലാം ചേർന്ന് അതി പ്രകാശമുണ്ടാക്കി. നഗരത്തിലെ പാതകൾ ഗന്ധമുള്ള, മനസ്സിനെ മയക്കുന്ന ദ്രവ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് തളിച്ചു; വാതായങ്ങളിൽ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാർ വിളിച്ച ആനകൾ നിലകൊണ്ടു; വാഴയും കറയും നിരകളാൽ നഗരം അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു. കുരുവുകൾ, ശ്രീഞ്ജയർ, കൈകേയർ, വിദർഭർ, യദുർ, കുന്തികൾ—all ഒരുമിച്ച് ആ നഗരത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ചേരുകയും ആവേശത്തോടൊപ്പം ഓടിനടക്കുകയും ചെയ്തു. രുക്മിണിയുടെ അപഹരണകഥ überall പാടപ്പെടുമ്പോൾ, രാജാക്കന്മാരും രാജകുമാരികളും അതിൽ അത്ഭുതം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ദ്വാരകയിൽ, രാജാവേ, കൃഷ്ണൻ, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ നാഥൻ, രുക്മിണിയോടും രാമയോടും ചേർന്നതിനെ കണ്ടു, നഗരവാസികൾക്ക് അതിമനോഹരമായ സന്തോഷം ഉണ്ടായി. ശുകദേവൻ പറയുന്നു: കാമദേവൻ—വാസുദേവന്റെ അംശം—മുന്പ് രുദ്രന്റെ കോപത്തിൽ ദഹിക്കപ്പെട്ട്, വീണ്ടും ശരീരധാരണയ്ക്ക് ജനനം നേടി, അതേ രൂപത്തിൽ അവതരിച്ചുവന്നു. വൈദർഭിയുടെ പുത്രനായി, കൃഷ്ണന്റെ ശക്തി ലഭിച്ച അദ്ദേഹം, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും പിതാവിനേക്കാൾ കുറവില്ലാതെ പ്രശസ്തനായ പ്രദ്യുമ്നനായി. മായാവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ശംബരൻ, ആ കുഞ്ഞിനെ, അവനെ തന്റെ ശത്രുവെന്നു അറിഞ്ഞ്, കടലിൽ എറിഞ്ഞു സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. ശക്തിയുള്ള ഒരു മീൻ ആ കുഞ്ഞിനെ വിഴുങ്ങി, ആ മീനും മറ്റു മീനുകളും വലിയ വലയിൽ മത്സ്യക്കാരാൽ പിടിക്കപ്പെട്ടു.