ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അമ്മയുടെ മകനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം അതിരുവിട്ടപ്പോൾ, രാത്രിയിൽ അവൾ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി ഒരു കിണറ്റിൽ ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. ഈ ദുരന്തത്തിനുശേഷം ഗോകർണൻ യോഗത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ തീർത്ഥാടനം ആരംഭിച്ചു; അവനിൽ ദുഃഖമോ സന്തോഷമോ, ശത്രുക്കളോ സുഹൃത്തുക്കളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ധുന്ധുകാരി വീട്ടിൽ തന്നെ തുടരുകയും, അഞ്ച് വേശ്യമാരുടെ ഇടയിൽ കഴിയുകയും, അവരുടെ പരിപാലനത്തിൽ മനസ്സു മയങ്ങിപ്പോയി അത്യന്തം ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഒരു ദിവസം, ആ വേശ്യമാർ ആഭരണങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചു. കാമത്തിൽ അന്ധനായും മരണത്തെ മറന്നവനായി ധുന്ധുകാരി അവയെ നേടാൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോയി. വിവിധിടങ്ങളിൽ നിന്ന് ധനം സമ്പാദിച്ച് തിരികെ വന്ന്, ആ സ്ത്രീകൾക്ക് മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും മറ്റ് പല വസ്തുക്കളും നൽകി. ധാരാളം സമ്പത്ത് അവന്റെ കൈയിൽ വന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, ആ സ്ത്രീകൾ രാത്രിയിൽ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: “ഇവൻ ദിവസേന കവർച്ച ചെയ്യുന്നു; അതുകൊണ്ട് രാജാവ് അവനെ പിടിക്കും.” “രാജാവ് സകല സമ്പത്തും എടുത്ത് അവനെ കൊല്ലും; അതിനാൽ നമുക്ക് നമ്മുടെ കാര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ അവനെ രഹസ്യമായി കൊല്ലേണ്ടതില്ലേ?” എന്നായിരുന്നു അവരുടെ തീരുമാനം. അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച അവർ, ധുന്ധുകാരി ഉറങ്ങുമ്പോൾ അവനെ കയറ്റിയിട്ട് കയറ്റിയിട്ടു കൊന്നു, സമ്പത്ത് എടുത്ത് മറ്റിടത്തേക്ക് പോയി. അവന്റെ കഴുത്തിൽ കയറി കെട്ടി കൊല്ലാൻ തുടങ്ങി; എങ്കിലും അവൻ ഉടൻ മരിച്ചില്ല, അതുകൊണ്ട് അവർ ആശങ്കപ്പെട്ടു. അവർ അവന്റെ വായിൽ കത്തുന്ന ചാരക്കൂമ്പാരങ്ങൾ ഒഴിച്ചു; തീയുടെ അത്യന്തം വേദനയിൽ പെടുന്നവനായി ധുന്ധുകാരി അങ്ങനെ മരണപ്പെട്ടു. ആ സ്ത്രീകൾ അവന്റെ മൃതദേഹം ഒരു കുഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു; ഈ രഹസ്യം ആരും അറിഞ്ഞില്ല. ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ, “അവൻ ദൂരത്തേക്ക് പോയി; അവൻ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, ഈ വർഷം സമ്പത്തിനുവേണ്ടി തിരിച്ചു വരും,” എന്നായിരുന്നു അവരുടെ മറുപടി. മാന്യനായ ഒരാൾ ദുഷ്ടസ്ത്രീകളിൽ ഒരിക്കലും വിശ്വാസം വെക്കരുത്; അവരിൽ ആശ്രയം വെക്കുന്ന ബുദ്ധിമാനല്ലാത്തവൻ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങും. കാമകാന്തികളായ സ്ത്രീകളുടെ വാക്കുകൾ അമൃതംപോലെയാണ്, ആസ്വാദനം വർദ്ധിപ്പിക്കും; എന്നാൽ അവരുടെ ഹൃദയം വെട്ടിക്കൊള്ളുന്ന വാളുപോലെയാണ്—പുരുഷന്മാരിൽ ആരാണ് അവർക്കു യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രിയപ്പെട്ടത്? സമ്പത്ത് പിടിച്ചെടുത്ത്, അനേകം ഭർത്താക്കന്മാർ ഉള്ള ആ വേശ്യമാർ അവിടെനിന്ന് പോയി; പിന്നെ ധുന്ധുകാരി, ദുഷ്കർമ്മങ്ങളിൽ പെട്ട്, മഹാഭൂതമായി മാറി. അവൻ ചക്രവാതംപോലെ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി, തണുപ്പിലും ചൂടിലും പീഡിതനായി, ഭക്ഷണവും വെള്ളവും ഇല്ലാതെ വലഞ്ഞു. എവിടെയും ശരണം കിട്ടാതെ, “ഹായോ, വിധി!” എന്ന് നിലവിളിച്ചു. കുറേകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഗോകർണന് ലോകത്തിൽ നിന്നു സഹോദരന്റെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞു. അവനെ പരിതാപകരനായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ഗോകർണൻ ഗയയിൽ പിതൃകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു; ഓരോ തീർത്ഥത്തിലും പോകുമ്പോൾ അവിടെ അവന്റെ വേണ്ടി ശ്രാദ്ധം നടത്തി. അങ്ങനെ സഞ്ചരിച്ചവൻ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു; രാത്രിയിൽ, മറ്റാരും അറിഞ്ഞില്ലാതെ, വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഉറങ്ങാൻ വന്നു. അപ്പോൾ, ഗോകർണൻ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടെന്ന് കണ്ട ധുന്ധുകാരി, ആ അതിരൂക്ഷമായ ഭീകര രൂപത്തിൽ, അർദ്ധരാത്രിയിൽ തന്റെ ബന്ധുവിന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവൻ ആടായും, ആനയായും, കാളയായും, ഇന്ദ്രനായി, അഗ്നിയായി, വീണ്ടും മനുഷ്യനായി—ഒന്നൊന്നായി ആകിത്തീർന്നു. ഈ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ട ഗോകർണൻ, മനസ്സിൽ സ്ഥിരതയോടെ, ഇതൊരു ദുഃഖിതാവാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അവനോട് ചോദിച്ചു: “രാത്രിയിൽ ഇങ്ങനെ ഭീകരരൂപത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്നതാരാണ് നീ? എവിടുനിന്നാണ് ഇങ്ങനെയായി വന്നത്? നീ ഒരു ഭൂതമാണോ, പ്രേതമാണോ, പിശാചാണോ? സത്യം പറയൂ.” ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചു; സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതെ, ബോധത്തിന്റെ ചിഹ്നങ്ങൾ മാത്രം കാണിച്ചു. അപ്പോൾ ഗോകർണൻ വെള്ളം കൈയിൽ എടുത്ത് അവനെ ഉയർത്തി; ആ ഒരു പ്രവർത്തിയാൽ പാപി മോചിതനായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഭൂതം പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിന്റെ സഹോദരൻ ധുന്ധുകാരിയാണ്; എന്റെ തെറ്റുകൊണ്ടു തന്നെ മനുഷ്യജന്മം നശിപ്പിച്ചു. എന്റെ കർമ്മങ്ങൾക്ക് എണ്ണമില്ല, മഹാജ്ഞാനത്തിന്റെ ആവരണം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ലോകങ്ങൾക്കു ദോഷം വരുത്തിയത്; സ്ത്രീകളാൽ വേദനയോടെ കൊല്ലപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഭൂതമായി ഈ ദയനീയാവസ്ഥയിൽ കഴിയുന്നു; വായുവിൽ ജീവിക്കുകയാണ്, വിധി അനുവദിക്കുന്നതുപോലെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. സുഹൃത്തേ, കരുണാസാഗരനായ സഹോദരാ, ദയവായി എനിക്ക് മോക്ഷം നൽകൂ!” ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ഗോകർണൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ മോക്ഷത്തിനായി ഞാൻ ഗയയിൽ യഥാവിധി പിതൃകർമ്മം ചെയ്തു. എങ്കിലും നീ മോചിതനാകാതെ ഇരിക്കുന്നത് അതിശയകരമാണ്. ഗയാശ്രാദ്ധത്താൽ പോലും മോക്ഷം ലഭിക്കാത്തുവെങ്കിൽ, ഇവിടെ മറ്റൊരു മാർഗം ഇല്ല. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം, സത്യം വിശദമായി പറയൂ.” അപ്പോൾ പ്രേതം പറഞ്ഞു: “നൂറ് ഗയാശ്രാദ്ധം ചെയ്താലും എനിക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല; എന്റെ മോചനത്തിനായി മറ്റേതെങ്കിലും മാർഗം പരിഗണിക്കൂ.” ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഗോകർണൻ അതിശയിച്ചു: “നൂറ് ശ്രാദ്ധം ചെയ്തിട്ടും മോക്ഷം ലഭിക്കാത്തുവെങ്കിൽ, നിന്റെ മോചനം വളരെ ദുഷ്കരമാണ്. ഇപ്പോൾ, നീ ഭയമില്ലാതെ നിന്റെ സ്ഥലത്ത് ഇരിക്കൂ; ഞാൻ നിന്റെ മോക്ഷത്തിനായി എന്തെങ്കിലും മാർഗം കണ്ടെത്തും.” ഇങ്ങനെ നിർദ്ദേശിച്ച ശേഷം, ധുന്ധുകാരി തന്റെ സ്ഥലത്ത് പോയി. ഗോകർണൻ ആ രാത്രി ഉണർന്നിരുന്നതും ആലോചനയിൽ മുങ്ങിയുമായിരുന്നു. രാവിലെ, അവൻ എത്തിയപ്പോൾ ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ കൂടിച്ചേർന്നു. ഗോകർണൻ രാത്രിയിൽ സംഭവിച്ച എല്ലാം അവരോട് പറഞ്ഞു. പണ്ഡിതന്മാർ, യോഗത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവർ, ജ്ഞാനികൾ, ബ്രഹ്മവാദികൾ—എല്ലാവരും ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ സമാഹാരങ്ങൾ പരിശോധിച്ചിട്ടും മോക്ഷത്തിന് മാർഗം കണ്ടില്ല. അപ്പോൾ, എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായത്തിൽ, സൂര്യന്റെ വാക്കുകളാണ് മോക്ഷത്തിന് പരമമായത്. അന്നേ സമയം ഗോകർണൻ സൂര്യന്റെ ഗതിയെ നിയന്ത്രിച്ചു. “ലോകത്തിന്റെ സാക്ഷിയായവനേ, നമസ്കാരം. മോക്ഷത്തിന്റെ കാരണമെന്തെന്ന് പറയൂ,” എന്ന് ചോദിച്ചു. അകലത്തിൽ നിന്ന് ഈ ചോദ്യം കേട്ട സൂര്യൻ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു: “ഏഴ് ദിവസത്തേക്ക് ശ്രീമദ് ഭാഗവതം പാരായണം ചെയ്യുക—ഇതുവഴിയാണ് മോക്ഷം ലഭിക്കുക.” സൂര്യൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, എല്ലാവരും ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ധർമ്മരൂപമെന്ന് അംഗീകരിച്ചു.