ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണേ, ദുഷ്ടഹൃദയങ്ങളോടുള്ള നിന്റെ വിധി കഠിനമാണെന്ന് പറഞ്ഞു. നീ സ്നേഹിതർക്കു നല്ലതെന്നു കരുതുന്നതെല്ലാം എല്ലാവർക്കും നല്ലതാണെന്നപോലെ കാണുന്നു—അവർ അജ്ഞാനികളാണെന്നപോലെ. ഈ ലോകത്ത്, ദൈവമായ മായയുടെ ശക്തിയാൽ മനുഷ്യരിൽ ഭ്രമം ജനിക്കുന്നു. ദേഹം തന്നെ അഹംഭാവത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞവർക്ക് ചിലർ സുഹൃത്തുക്കളായി, ചിലർ ശത്രുക്കളായി, ചിലർ അന്യരായി തോന്നുന്നു. എന്നാൽ, എല്ലാ ദേഹധാരികളിലും പരമാത്മാവ് ഒരാളാണ്. ഭ്രമിച്ച മനസ്സുകൾ അതിനെ പലതായിട്ടാണ് കാണുന്നത്—പ്രകാശം അല്ലെങ്കിൽ ആകാശം വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നതുപോലെയാണ് അത്. ഈ ദേഹം ആരംഭവും അവസാനും ഉള്ളതും, പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ, പ്രാണൻ, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ടുള്ളതുമാണ്. അജ്ഞാനത്താൽ ആത്മാവിന്മേൽ ഈ ദേഹം രൂപപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ദേഹധാരി ജന്മമൃത്യുക്കളിൽ അലയുന്നു. യഥാർത്ഥ ആത്മാവിന് മറ്റൊരാളുമായി യോജനം അല്ലെങ്കിൽ വേർപാട് ഉണ്ടാവുന്നില്ല—അത് സത്തയുള്ളതായാലും അല്ലാതെയായാലും. ഈ ബന്ധം കാണപ്പെടുന്നതു മാത്രമാണ്—ഭാസുരനായി പ്രകാശിക്കുന്ന സൂര്യനും ആ പ്രകാശത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന രൂപങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധംപോലെയാണ്. ജനനം മുതലായ മാറ്റങ്ങൾ ദേഹത്തിനാണ്, ആത്മാവിന് ഒരിക്കലും അല്ല—ചന്ദ്രന്റെ കലകൾ ചന്ദ്രനേ ബാധിക്കാത്തതുപോലെയും, ഗ്രഹണം ചന്ദ്രനെ ബാധിക്കാത്തതുപോലെയും. സ്വപ്നത്തിൽ താനേയും അവിടെയുള്ള വസ്തുക്കളെയും അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ, അവ യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെങ്കിലും, അജ്ഞാനികൾ യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്ത ഈ ലോകജീവിതം യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു കരുതി അതിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ ദു:ഖം അകറ്റുക; അത് ആത്മാവിനെ ഉണക്കുകയും ഭ്രമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സത്യജ്ഞാനത്തിലൂടെ അതിനെ അകറ്റി, നിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊൾക്കുക, കമലഹാസിനി. ഭഗവാൻ ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, സുന്ദരിയായ രാമാ തന്റെ ദു:ഖം ഉപേക്ഷിച്ചു, മനസ്സിനെ സമാധാനപ്പെടുത്തി, യുക്തിയോടെ നിലകൊണ്ടു. അതേസമയം, ജീവൻ ക്ഷയിച്ച, ശക്തിയും തേജസ്സും നഷ്ടപ്പെട്ട രുക്മി തന്റെ ഭ്രാന്തമായ ആഗ്രഹങ്ങളും അപമാനിതമായ രൂപവും ഓർത്തു. തന്റെ വാസത്തിനായി, കൃഷ്ണനെ ആക്രമിക്കാതെയും സഹോദരിയെ തടയാതെയും, ഭോജകട്ട എന്ന മഹാനഗരം സ്ഥാപിച്ചു. "ഞാൻ കുണ്ഡിനയിൽ കടക്കില്ല" എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, ഭഗവാനും ഭീഷ്മകന്റെ മകളും മറ്റു രാജാക്കന്മാരുമൊപ്പമുള്ള തന്റെ പരാജയത്തിൽ കോപത്തോടെ അവിടെ തന്നെ തുടർന്നു. കുരുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠനേ, അങ്ങനെയാണ് കൃഷ്ണൻ രുക്മിണിയെ യഥാവിധി നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് വിവാഹം കഴിച്ചത്. യദുക്കുലപതിയായ കൃഷ്ണനിൽ മാത്രം ഭക്തിയുള്ളവർ, യദുനഗരത്തിലെ ഓരോ വീടിലും മഹോത്സവം നടത്തി. പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ആനന്ദത്തോടെ, മനോഹരമായ രത്ന കുണ്ഡലങ്ങൾ ധരിച്ച്, മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച ദമ്പതികൾക്കായി സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു. ഇന്ദ്രധ്വജങ്ങൾ കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച വൃഷ്ണികളുടെ നഗരം അത്ഭുതപൂവുകളും വസ്ത്രങ്ങളും രത്നതോറണങ്ങളും, എല്ലാ വാതിലുകളിലും പൂർണകുംഭങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ഭാസുരമായി. നഗരവീഥികൾ സുഗന്ധമുള്ള മദിരപാനങ്ങൾ കൊണ്ടു തളിച്ചു; വാതിലുകളിൽ പ്രിയരാജാക്കന്മാർ വിളിച്ച ആനകൾ നില്ക്കുന്നു; വാഴയും പനയും നിരത്തിയിട്ടുള്ള നഗരത്തിൽ അതുല്യമായ ഭംഗിയുണ്ടായി. കുരുക്കന്മാർ, ശ്രുഞ്ചയന്മാർ, കൈകേയന്മാർ, വിദർഭന്മാർ, യദുക്കുലക്കാർ, കുന്തികൾ—എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ ഒരുമിച്ച് ആഘോഷിച്ചു. രുക്മിണിയെ കവർന്ന കഥ എവിടെയും പാടപ്പെട്ടപ്പോൾ, രാജാക്കന്മാരും രാജകുമാരികളും അത്ഭുതത്തോടെ ആ കഥ കേട്ടു. ദ്വാരകയിൽ, കൃഷ്ണനും രുക്മിണിയും രാമയും ഒന്നായതിൽ, നഗരവാസികൾക്കിടയിൽ അത്യന്തം ആനന്ദം നിറഞ്ഞു. ശുകമുനി തുടർന്നു പറഞ്ഞു: വാസുദേവന്റെ അംശമായ കാമദേവൻ, മുമ്പ് രുദ്രന്റെ ക്രോധത്തിൽ ദഹിച്ചവൻ, പുനർജന്മത്തിനായി അതേ രൂപത്തിൽ വീണ്ടും ജനിച്ചു. വൈദർഭിയായ രുക്മിണിയിൽ ജനിച്ച, കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയുള്ള ആ ശിശു, പിതാവിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞില്ലാത്ത പ്രതാപത്തോടെ, പ്രദ്യുമ്നൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി. മായാവിദ്യയിലെ പ്രഭുവായ ശംബരാസുരൻ, ശത്രുവാണെന്ന് അറിഞ്ഞതുകൊണ്ട്, ആ കുഞ്ഞിനെ അപ്പാഴത്തിൽ തള്ളിക്കളഞ്ഞു, സ്വഗൃഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനുശേഷം, ശക്തിയുള്ള ഒരു മീൻ ആ കുഞ്ഞിനെ വിഴുങ്ങി. പിന്നീട് മീൻപിടിത്തക്കാർ വലിയ വലയിൽ ആ മീനെയും മറ്റു മീനുകളെയും പിടിച്ചു. അവൻ ആ മീനെ ശംബരനു സമ്മാനമായി കൊണ്ടുവന്നു. പാചകരുമാർ അതിനെ അടുക്കളയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, കത്തി കൊണ്ട് അരിയാൻ തയ്യാറായി. അകത്ത് ഒരു കുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ അതിനെ മായാവതിക്ക് കാണിച്ചു. മായാവതിയുടെ മനസ്സിൽ ആശങ്കയുണ്ടായപ്പോൾ, നാരായണദൂതനായ നാരദൻ കുട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ഉത്ഭവവും മീൻകുടത്തിലേക്ക് എങ്ങനെ എത്തിയതുമെല്ലാം അവളോട് വിശദീകരിച്ചു. ആ മായാവതി, കാമദേവന്റെ ഭാര്യയായ രതിയാണ്; ഭർത്താവിന്റെ പുനർജന്മത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ശംബരൻ അടുക്കളയിൽ നിയമിച്ച മായാവതി, ആ കുഞ്ഞ് കാമദേവനാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അവനോടു മാതൃസ്നേഹം തോന്നി. അധികം വൈകാതെ, കൃഷ്ണപുത്രൻ യൗവനത്തിലേക്ക് വളർന്നു, അവനെ പണ്ടു കണ്ട സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിൽ ആകർഷണം ഉണർത്തി. കമലദലനയനിയായ രതി, ഭർത്താവായ അവനോടു കവിള് ചുവപ്പിച്ചുള്ള ലജ്ജാഭാവം, മന്ദഹാസം, കാമഭാവം നിറഞ്ഞ കൺചിമ്മൽ, നീണ്ട കൈകൾ, മനോഹരനായ പുരുഷൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള ലാവണ്യത്തോടു സമീപിച്ചു. കൃഷ്ണപുത്രൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ മനസ്സ്, ഭഗവതി, അമ്മയുടേതുപോലെ അല്ല; നീ അമ്മ എന്നതുപോലെ പെരുമാറുന്നില്ല, പ്രേമികയായി പെരുമാറുന്നു." രതി മറുപടി പറഞ്ഞു: "നീ നാരായണപുത്രനായ കൃഷ്ണപുത്രൻ, ശംബരൻ നിന്നെ വീട്ടിൽ നിന്ന് അപഹരിച്ചു; ഞാൻ നിന്റെ ഭാര്യ രതിയാണ്, നീ കാമദേവൻ തന്നെയാണ്." "ശംബരാസുരൻ നിന്നെ കുഞ്ഞായിരിക്കെ സമുദ്രത്തിലേക്ക് എറിയുകയും, ഒരു മീൻ നിന്നെ വിഴുങ്ങുകയും ചെയ്തു; അതിന്റെ കുടലിൽ നിന്നാണ് നീ ഇവിടെ എത്തിയതെന്നും." "നിന്റെ അതിപ്രഭാവം ഉപയോഗിച്ച്, നൂറുകണക്കിന് മായാവിദ്യകളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശത്രുവായ ശംബരനെ കൊല്ലണം." "നിന്റെ അമ്മ, കുരരിയും കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലും, കാളയും കன்று നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലും, അതീവ സ്നേഹത്തിൽ അകപ്പെട്ട് ദു:ഖിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, മഹാമായാവതിയായ രതി, മഹാത്മാവായ പ്രദ്യുമ്നനു എല്ലാ മായാവിദ്യകളെയും നശിപ്പിക്കുന്ന പരംവിദ്യ നൽകി. അതിനുശേഷം, പ്രദ്യുമ്നൻ, ശംബരനു നേരെ ചെന്നു, അസഹ്യമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വെല്ലുവിളിച്ചു, യുദ്ധം ഉണർത്തി. കഠിനവാക്കുകൾ കേട്ട്, പാമ്പ് ചവിട്ടു കിട്ടിയതുപോലും, ശംബരൻ കോപത്തോടെ, കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, ഗദയുമായി പുറത്ത് വന്നു. ശക്തിയായി ഗദ ചുറ്റി, ഉഗ്രശബ്ദത്തോടെ, വലിയശക്തിയോടെ പ്രദ്യുമ്നനിലേക്കു എറിഞ്ഞു. അതിനുമേൽ, പ്രദ്യുമ്നൻ തന്റെ ഗദ ശത്രുവിൻറെ നേരെ ഉഗ്രകോപത്തോടെ എറിഞ്ഞു; ശത്രുവിന്റെ ഗദയെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അപ്പോൾ, മായാവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ശംബരൻ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് അനേകം മായായുധങ്ങൾ കൃഷ്ണപുത്രനു നേരെ പ്രയോഗിച്ചു.