ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണാ, നീ ചെയ്തതു ശരിയല്ല; അതു ഞങ്ങൾക്കു ലജ്ജയും അപമാനവും ആണ്—മുടിയും ദाढ़ിയും മുറിച്ചു, ഒരു സുഹൃത്തെ ദേഹഭംഗം വരുത്തുക, അല്ലെങ്കിൽ കൊല്ലുക, ഇവയൊക്കെ കഷ്ടമാണ്. ഈ ധർമ്മവതി, തന്റെ സഹോദരന്റെ ദേഹഭംഗം കാരണം ഞങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്; കാരണം, സന്തോഷം അല്ലെങ്കിൽ ദുഃഖം മറ്റൊരാൾ നൽകുന്നില്ല—ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ തന്നെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ബന്ധുവിനെ കൊല്ലുന്നത് വലിയ പാപമാണ്, അതുകൊണ്ട് ബന്ധുവിനെ കൊല്ലരുത്; അവൻ തന്റെ തെറ്റുകൊണ്ടു തന്നെ നശിച്ചാൽ, വീണ്ടും കൊല്ലുന്നതിൽ എന്ത് പ്രസക്തി? ക്ഷത്രിയർക്കുള്ള നിയമം സൃഷ്ടികർത്താവായ ഭഗവാൻ നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നു: സഹോദരൻ പോലും സഹോദരനെ കൊല്ലാം, അതിൽക്കാൾ ഭയാനകമായത് ഒന്നുമില്ല. രാജ്യം, ഭൂമി, ധനം, സ്ത്രീകൾ, അഭിമാനം, അധികാരം—ഇവയ്ക്കായി അഹങ്കാരത്തിൽ കണ്ണടച്ച്, അവർ മറ്റുള്ളവരെ—തങ്ങളുടെ തന്നെ ബന്ധുക്കളെയും—നശിപ്പിക്കുന്നു. കൃഷ്ണാ, നീ എല്ലാ ജീവികളോടും കഠിനമായ വിധി നടപ്പാക്കുന്നു, ദുഷ്ടഹൃദയമുള്ളവരോടും; നീ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് നല്ലതെന്നു കരുതുന്നത് എല്ലാവർക്കും നല്ലതാണെന്ന് കാണുന്നു, അജ്ഞാനികൾ പോലെ. ദൈവീകമായ മായയുടെ ശക്തിയാൽ മനുഷ്യർക്കു മിഥ്യാഭ്രാന്തി ഉരുണ്ടു വരുന്നു; ശരീരത്തിൽ അഹംഭാവം വരുത്തുമ്പോൾ, ചിലരെ സുഹൃത്തുക്കളായി, ചിലരെ ശത്രുവായി, ചിലരെ അന്യരായി കാണുന്നു. ശരീരധാരികൾക്കു ഒരു പരമാത്മാവാണ് സത്യം; അതു പലതായതല്ല, പക്ഷേ ഭ്രാന്തികൾ അതിനെ പലതായാണ് കാണുന്നത്—പ്രകാശം അല്ലെങ്കിൽ ആകാശം വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ. ഈ ശരീരം, ആരംഭവും അവസാനംവുമുള്ളത്, പദാർത്ഥം, ജീവൻ, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവ കൊണ്ടു നിർമ്മിതമാണ്; അജ്ഞാനത്തിൽ ആത്മാവിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്, അതാണ് ജീവിയെ ജഗത്തിൽ സഞ്ചരിപ്പിക്കുന്നത്. സത്യാത്മാവിന് മറ്റൊരുമായി യോജനം അല്ലെങ്കിൽ വേർപാട് ഇല്ല—അത് സത്യമോ അസത്യമോ ആയാലും; ഈ ധാരണകൾ അവയുടെ ബന്ധത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്, സൂര്യനും അതു പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന രൂപങ്ങളും പോലെ. ജനനം മുതലായ മാറ്റങ്ങൾ ശരീരത്തിനാണ്, ആത്മാവിന് ഒരിക്കലും അല്ല; ചന്ദ്രന്റെ ഘട്ടങ്ങൾ ചന്ദ്രനിൽ സ്വാധീനിക്കാത്തതുപോലും, ഗ്രഹണം ചന്ദ്രനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ദോഷപ്പെടുത്താത്തതുപോലും. സ്വപ്നത്തിൽ ഒരാൾ സ്വയം, വസ്തുക്കൾ, അവയുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ—അവ യഥാർത്ഥമല്ലെങ്കിലും—അജ്ഞാനികൾ യഥാർത്ഥമല്ലാത്തതിനെ യഥാർത്ഥം എന്നു കരുതി ലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. അതിനാൽ, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം, ആത്മാവിനെ വരണ്ടുതിരിക്കുകയും ഭ്രാന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദുഃഖം, സത്യജ്ഞാനത്തിലൂടെ നീക്കം ചെയ്യുക; നിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊള്ളുക, ശുദ്ധമായ ചിരിയുള്ളവളേ. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഭഗവാന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ടു, സുന്ദരമായ അരയ്ക്കളുള്ള രാമ, തന്റെ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ച് മനസ്സിനെ സമാധാനത്തോടെ ആക്കി. അതിനിടെ, കൃഷ്ണയും രാമനും ചേർന്ന്, രുക്മിയുടെ ശക്തിയും പ്രസാദവും ഇല്ലാതാക്കി, അവൻ തന്റെ ദേഹഭംഗവും, വ്യർത്ഥമായ അഭിലാഷങ്ങളും ഓർമ്മിച്ചു. അവൻ ഒരു വലിയ നഗരം—ഭോജകട്ട—സ്ഥാപിച്ചു, അവിടെ താമസിക്കാൻ; ദുഷ്ടൻ കൃഷ്ണയെ ആക്രമിക്കുകയോ, തന്റെ അനിയത്തിയെ തടയുകയോ ചെയ്തില്ല. "ഞാൻ കുണ്ടിനയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല," എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, ഭഗവാനും ഭീഷ്മകയുടെ പുത്രിയും മറ്റ് രാജാക്കന്മാരുമൊക്കെ അവനെ തോൽപ്പിച്ചതിൽ കൃദ്ധനായി അവിടെ തന്നെ താമരിച്ചു. ശ്രേഷ്ഠനായ കുരുവിന് പറഞ്ഞത്: അവളെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയി, യഥാക്രമം വിവാഹം നടത്തി; പിന്നെ, യദുനഗരത്തിലെ ഓരോ വീടിലും, കൃഷ്ണഭക്തന്മാർക്കിടയിൽ വലിയ ഉത്സവം നടന്നു. പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും സന്തോഷത്തോടെ, ഉജ്ജ്വലമായ ആഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച്, ദമ്പതികൾക്കായി സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു. വൃഷ്ണികളുടെ നഗരം—ഇന്ദ്രന്റെ പതാകകളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു, അത്ഭുതകരമായ പുഷ്പമാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും, രത്നദ്വാരങ്ങളും, എല്ലാ കവാടങ്ങളിലും മംഗളകരമായ ഒരുക്കങ്ങൾ—തൂവൽക്കുട, ധൂപം, ദീപങ്ങൾ—നഗരം പ്രകാശം പകരുന്നു. നഗരത്തിലെ വീഥികൾ സുഗന്ധമുള്ള, മയക്കുന്ന ദ്രവ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് തളിച്ചിരിക്കുന്നു; കവാടങ്ങളിൽ പ്രിയപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാർ വിളിച്ച ആനകൾ നിലകൊള്ളുന്നു; വാഴയും അടയ്ക്കയുമുള്ള നിരകൾ നഗരം അലങ്കരിക്കുന്നു. കുരുക്കൾ, സൃഞ്ജയർ, കൈകേയർ, വിദർഭർ, യദവർ, കുന്തികൾ—all ഒരുമിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ, ആവേശത്തിൽ ചേരുന്നു. രുക്മിണിയുടെ അപഹരണകഥ എല്ലായിടത്തും പാടപ്പെടുന്നത് കേട്ട്, രാജാക്കന്മാരും രാജകുമാരികളും അത്ഭുതംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. ദ്വാരകയിൽ, രാജാവേ, കൃഷ്ണനും രുക്മിണിയും രാമനും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നത് കാണുമ്പോൾ, പ്രജകൾക്ക് അത്യന്തം സന്തോഷം ഉണ്ടായി. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കാമൻ, വാസുദേവന്റെ അംശം, മുൻകാലത്ത് രുദ്രന്റെ കോപത്തിൽ ദഹിച്ചവൻ, വീണ്ടും അതേ രൂപത്തിൽ ദേഹധാരിക്കുവാൻ ജനിച്ചു. വൈദർഭിയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ച, കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയുള്ള അവൻ, പ്രദ്യുമ്നൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും തന്റെ പിതാവിനും സമാനമായിരുന്നു. മായാവിദ്യയിൽ പ്രാവീന്യമുള്ള ശംബരൻ, ആ ശിശുവിനെ, അവനെ തന്റെ ശത്രുവെന്നു അറിയാമായിരുന്നു, കടലിൽ എറിഞ്ഞു, വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. ശക്തിയുള്ള ഒരു മീൻ അവനെ വിഴുങ്ങി; ആ മീൻ, മറ്റ് മീനുകളോടൊപ്പം, മത്സ്യക്കാർ വലിയ വലയിൽ പിടിച്ചു. മത്സ്യക്കാർ ആ മീനെ ശംബരന് സമ്മാനമായി കൊണ്ടുവന്നു; പാചകക്കാർ അതിനെ കിച്ചനിൽ കൊണ്ടു പോയി, കത്തി കൊണ്ട് ചീന്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. അകത്ത് കുട്ടിയെ കണ്ടു, അവർ മായാവതിക്ക് വിവരം അറിയിച്ചു; നാരദൻ അവളുടെ മനസ്സ് ഉത്കണ്ഠയിലായിരുന്നപ്പോൾ, കുട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ഉത്ഭവവും, മീന്റെ വയറിലൂടെ അവൻ എങ്ങനെ വന്നതുമൊക്കെ അവളോട് പറഞ്ഞു. ആവൾ കാമന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഭാര്യയായ രതി, തന്റെ ഭർത്താവ് വീണ്ടും ജനിക്കുവാൻ കാത്തിരുന്നവളായിരുന്നു, അവന്റെ ശരീരം ദഹിച്ചുപോയതുകൊണ്ട്. ശംബരൻ പാചകശാലയിൽ ജോലി നൽകിയത് കൊണ്ടു, മായാവതി, കുട്ടിയെ കാമൻ തന്നെയെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അവനോടു സ്‌നേഹം അനുഭവിച്ചു. കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞില്ല, കൃഷ്ണന്റെ പുത്രൻ യൗവനത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, അവനെ നോക്കുന്ന സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിൽ ആവേശം ഉണർത്തി. അവൾ, രതി, തന്റെ ഭർത്താവിനോടു സമീപിച്ചു—താമരക്കണ്ണുകൾ, ദീർഘമായ കൈകൾ, പുരുഷന്മാരിൽ മനോഹരൻ, ലജ്ജാഭരിതമായ ചിരിയോടെ, കുനിഞ്ഞു നോക്കുന്ന ദൃഷ്ടി, പ്രണയഭാവത്തിൽ ക眉കൾ ഉയർത്തി. കൃഷ്ണന്റെ പുത്രൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ മനസ്സ്, അമ്മയുടെതുപോലല്ല; നീ എന്നോടു ഭർത്താവിനോടു പെരുമാറുന്നതുപോലെയാണ്, അമ്മയുടെതുപോലല്ല." രതി പറഞ്ഞു: "നീ നാരായണന്റെ പുത്രൻ, ശംബരൻ നിന്നെ വീട്ടിൽ നിന്ന് അപഹരിച്ചു; ഞാൻ നിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭാര്യ രതി, നീ കാമൻ തന്നെയാണ്." "ആ അസുരൻ ശംബരൻ നിന്നെ ശിശുവായപ്പോൾ കടലിൽ എറിഞ്ഞു; ഒരു മീൻ നിന്നെ വിഴുങ്ങി, അതിന്റെ വയറ്റിൽ നിന്നു, പ്രഭോ, നീ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു." "ഇപ്പൊഴ്, നിന്റെ അതിമാന്യമായ, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത, നൂറു മായകളിൽ പ്രാവീന്യമായ ശത്രുവായ ശംബരനെ, നിന്റെ മായാശക്തിയാൽ—ഭ്രമം മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച്—നശിപ്പിക്കണം." "നിന്റെ അമ്മ, കുരാരി പക്ഷി തന്റെ കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലും, അമ്മത്വത്തിൽ overwhelmed ആയി, helpless ആയി, കഴുതയ്ക്ക് കാളകുഞ്ഞ് നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലും, നിന്നെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, മായാവതി, മായാവിദ്യയിൽ പ്രാവീന്യമായ അവൾ, മഹാനായ പ്രദ്യുമ്നന് അത്യുച്ചമായ മായാവിദ്യ, എല്ലാ മായകളെയും നശിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനം, നൽകുന്നു.