ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രുക്മി തന്റെ അസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ കീഴടക്കുന്നതുവരെ, രുക്മിണിയെ വിട്ടുവിടണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അതിനെ കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ബോവു പൊട്ടിച്ചു, രുക്മിയെ ആറ് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെടിവെയ്ക്കുന്നു. രുക്മിയുടെ രഥത്തിലെ നാല് കുതിരകളെ എട്ട് അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, രഥച്ചാലകനെ രണ്ട് അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, പതാകയെ മൂന്ന് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ ആക്രമിക്കുന്നു. പിന്നെ രുക്മി മറ്റൊരു ബോവു എടുത്ത്, കൃഷ്ണനെ അഞ്ച് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെടിവെയ്ക്കുന്നു. അമ്പുകളുടെ ആ മഴയിൽ അച്യുതൻ രുക്മിയുടെ ബോവു തകർത്തു; വീണ്ടും രുക്മി മറ്റൊരു ബോവു എടുത്തു, എന്നാൽ അക്ഷയനായ കൃഷ്ണൻ അതും തകർത്തു. രുക്മി എടുത്ത മേശം, വജ്രം, ത്രിശൂലം, കവചം, വാൾ, ജാവലിൻ, ടോമാര—all weapons—ഹരി എല്ലാം തകർത്തു. അതിനുശേഷം രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, വാൾ കൈയിൽ പിടിച്ച്, കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് രുക്മി അഗ്നിയിലേക്കുള്ള ഈച്ചപോലെ ക്രോധത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ നേരെ ഓടുന്നു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് രുക്മിയുടെ വാൾയും കവചവും തകർത്തു; തന്റെ തീവ്രമായ വാൾ എടുത്ത്, രുക്മിയെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറായി. ഭർത്താവിന്റെ കൈയിൽ തന്റെ സഹോദരൻ കൊല്ലപ്പെടാൻ പോകുന്നതു കണ്ട രുക്മിണി ഭയത്തിൽ അവന്റെ കാലിൽ വീണു, ദുഃഖത്തോടെ അഭ്യർത്ഥിച്ചു: "യോഗനാഥാ, അജ്ഞേയനായ, ദേവദേവാ, ലോകനാഥാ, മഹാബാഹോ, സദ്ഗുണനിധാനാ, എന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലരുതേ." ഭയത്തിൽ രുക്മിണിയുടെ ശരീരം വിറച്ചു, മുഖം ദുഃഖത്തിൽ ഉണക്കി, കഴുത്ത് അകറ്റി, സ്വർണ്ണമാല anxiety-ൽ വീണു, അവൾ കൃഷ്ണന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു. കൃഷ്ണൻ കരുണയിൽ ഭർത്താവിന്റെ മനസ്സ് മാറ്റി, രുക്മിയെ കൊല്ലുവാൻ നിന്നു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ രുക്മിയെ ഒരു വസ്ത്രം കൊണ്ട് കെട്ടി, തലയും താടിയും മുറിച്ചു, അവനെ ദുഷ്പ്രഭയാക്കി; യദു വീരന്മാർ ശത്രു സൈന്യത്തെ പൂവരളയിലേക്കുള്ള ആനകളെപ്പോലെ തകർത്തു. കൃഷ്ണന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന യദു വീരന്മാർ, രുക്മിയെ അങ്ങനെ കെട്ടിയ നിലയിൽ, ജീവൻ Almost നഷ്ടപ്പെട്ട നിലയിൽ കണ്ടു. ദയാനിധിയായ സങ്കർഷണൻ രുക്മിയെ മോചിപ്പിച്ചു, കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണാ, നീ ചെയ്തത് യദു വർഗത്തിന് യോജിക്കുന്നതല്ല; മുടി, താടി മുറിച്ചു, ദുഷ്പ്രഭയാക്കുകയോ, സുഹൃത്ത് കൊല്ലുകയോ യോജിക്കുന്നതല്ല. ഈ സദ്ഗുണമയിയായ സ്ത്രീ, സഹോദരന്റെ ദുഷ്പ്രഭയെ കാരണം ഞങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുതേ; സന്തോഷവും ദുഃഖവും മറ്റൊരാൾ നൽകുന്നില്ല, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലം അനുഭവിക്കുന്നു." "ബന്ധുവിനെ കൊല്ലുന്നത് മഹാപാപമാണ്; എന്നാൽ, താൻ തന്നെ നശിച്ചാൽ, വീണ്ടും കൊല്ലുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. ക്ഷത്രിയർക്കുള്ള നിയമം, സൃഷ്ടികർത്താവിന്റെ നിർണ്ണയം: സഹോദരൻ സഹോദരനെ കൊല്ലാം, അതിലും ഭയാനകമായത് ഇല്ല. രാജ്യം, ഭൂമി, ധനം, സ്ത്രീകൾ, അഭിമാനം, അധികാരം—ഇവയ്ക്കായി അഹങ്കാരത്തിൽ blinded, ബന്ധുവിനെയും നശിപ്പിക്കുന്നു." "കൃഷ്ണാ, നീ എല്ലാ ജീവികളോടും കഠിനമായ വിധി കാണിക്കുന്നു, ദുഷ്ടഹൃദയമുള്ളവരോടും; സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് നല്ലത് എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാവർക്കും നല്ലതാണെന്ന് കരുതുന്നു, അവർ അജ്ഞാനികളാണെന്ന പോലെ. ദൈവമായ മായയാൽ മനുഷ്യരിൽ ഭ്രാന്ത് ഉണരുന്നു; ശരീരത്തിൽ അഹംഭാവമുള്ളവർ ചിലരെ സുഹൃത്തായി, ചിലരെ ശത്രുവായി, ചിലരെ നിഷ്പക്ഷമായി കാണുന്നു." "സത്യത്തിൽ, എല്ലാ ശരീരധാരികൾക്കും ഒരേ പരമാത്മാവാണ്; അതിൽ ഭിന്നതയില്ല, ഭ്രമത്തിൽ ഭിന്നത കാണുന്നു—പ്രകാശം, ആകാശം വിഭജിച്ച പോലെ. ഈ ശരീരം, ആരംഭവും അവസാനവും ഉള്ളത്, പദാർഥം, പ്രാണൻ, ഗുണങ്ങൾ—അജ്ഞാനത്തിൽ ആത്മാവിൽ രൂപപ്പെടുത്തിയതാണ്; അതാണ് ജീവിയെ സാംസാരികത്തിൽ ഉഴപ്പിക്കുന്നത്." "സത്യാത്മാവിന് മറ്റൊരുമായി യോജനം അല്ലെങ്കിൽ വേര്‍പാട് ഇല്ല; സഞ്ചാരവും യോജനം എന്നതും സൂര്യനും അതിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ കാണുന്ന രൂപങ്ങൾക്കും ഉള്ള ബന്ധം പോലെ. ജനനം, മാറ്റങ്ങൾ—all belong to the body, never to the Self; ചന്ദ്രന്റെ ഘട്ടങ്ങൾ ചന്ദ്രനിൽ ബാധിക്കാത്തതുപോലും, ഗ്രഹണം ചന്ദ്രനെ ദോഷം ചെയ്യാത്തതുപോലും." "സ്വപ്നത്തിൽ സ്വയം അനുഭവിക്കുന്നതും, വസ്തുക്കളും, അവയുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നതും യാഥാർത്ഥ്യമല്ല; അങ്ങനെ, അജ്ഞാനി സാംസാരികത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്തതിനെ യാഥാർത്ഥ്യമായി കരുതി ഉഴക്കുന്നു. അതിനാൽ, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം, ആത്മാവിനെ ഉണക്കുകയും ഭ്രമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദുഃഖം, യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തിലൂടെ നീക്കം ചെയ്യണം; സ്വഭാവത്തിൽ സ്ഥിരത നേടണം, ശുദ്ധഹാസമുള്ളവളേ." ശ്രീശുകൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ രാമൻ, കൃഷ്ണന്റെ ഉപദേശത്തിൽ, രുക്മിണി ഭയം ഉപേക്ഷിച്ചു, മനസ്സ് ആധ്യാത്മികബോധത്തിൽ ശാന്തമായി. രുക്മിയുടെ ജീവൻ Almost നഷ്ടപ്പെട്ടു, ശക്തിയും തേജസും നശിച്ചു, അവൻ തന്റെ ദുഷ്പ്രഭയും, അഹങ്കാരവും ഓർത്തു. അവൻ തന്റെ വാസത്തിനായി ഭോജകട എന്ന വലിയ നഗരത്തെ സ്ഥാപിച്ചു; ദുഷ്ടനായ കൃഷ്ണനെ നേരിടുകയോ, സഹോദരിയെ തടയുകയോ ചെയ്തില്ല. "ഞാൻ കുണ്ടിനയിൽ കയറില്ല," എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച്, ദൈവത്തിലും ഭീഷ്മകന്റെ മകളിലും മറ്റുള്ള രാജാക്കളിലും തോറ്റു, രുക്മി അങ്ങിനെ ക്രോധത്തിൽ അവിടെ തന്നെ താമസിച്ചു. കൃഷ്ണൻ രുക്മിണിയെ നഗരത്തിലേക്ക് ചിട്ടയായ രീതിയിൽ കൊണ്ടുവന്നു, അവളെ വിവാഹം ചെയ്തു; യദു നഗരത്തിലെ എല്ലാ വീടുകളിലും, യദു കുലത്തിലെ കൃഷ്ണഭക്തരിൽ വലിയ ഉത്സവം നടന്നു. പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും സന്തോഷത്തോടെ, മനോഹരമായ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച്, ദമ്പതികൾക്കായി സമ്മാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു, ഇരുവരും ഭംഗിയായി അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. വൃഷ്ണികളുടെയും നഗരവും, ഇന്ദ്രന്റെ പതാകകളാൽ, അത്ഭുതകരമായ മാലകളാൽ, വസ്ത്രങ്ങളാൽ, രത്നദ്വാരങ്ങളാൽ, എല്ലാ വാതിലിലും ശുഭചിഹ്നങ്ങളാൽ—പൂർണ്ണജലക്കലശങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപങ്ങൾ—പ്രഭയോടെ തിളങ്ങുന്നു. നഗരത്തിലെ വഴികൾ സുഗന്ധമുള്ള, മയക്കുന്നതായ ദ്രവ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് തളിച്ചു; വാതിലുകളിൽ, പ്രിയപ്പെട്ട രാജാക്കന്മാർ വിളിച്ച ആനകൾ നിലകൊണ്ടു, നഗരത്തിൽ വാഴയും കമുകും നിരയായി അലങ്കരിച്ചു. കുരു, സൃഞ്ജയ, കൈകേയ, വിദർഭ, യദു, കുന്തി—all clans—അവിടെ സന്തോഷത്തിൽ, ആവേശത്തിൽ ചേർന്ന് ഉത്സവം ആഘോഷിച്ചു. രുക്മിണിയുടെ അപഹരണകഥ എല്ലാ വശങ്ങളിലും പാടപ്പെട്ടു, രാജാക്കന്മാരും രാജകുമാരികളും അത്ഭുതത്തോടെ കേൾക്കുന്നു. ദ്വാരകയിൽ, കൃഷ്ണൻ, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ നാഥൻ, രുക്മിണിയോടും രാമനോടും ചേർന്ന് കാണുമ്പോൾ, നഗരവാസികൾക്ക് വലിയ സന്തോഷം ഉണ്ടായി. ശ്രീശുകൻ പറയുന്നു: കാമദേവൻ, വാസുദേവന്റെ ഭാഗം, മുമ്പ് രുദ്രന്റെ ക്രോധത്തിൽ ദഹിക്കപ്പെട്ടത്, വീണ്ടും ശരീരധാരിക്കായി അതേ രൂപത്തിൽ ജനിച്ചു. വൈദർഭിയുടെ പുത്രനായി, കൃഷ്ണന്റെ ശക്തി ലഭിച്ച, പ്രദ്യുമ്നൻ എന്നറിയപ്പെട്ട, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും പിതാവിനോട് തുല്യനായവൻ. ശാംബരൻ, മായാവിധ്യയുടെ ഉടമ, ആ കുഞ്ഞിനെ, അതിനെ ഹാനിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നുവെങ്കിലും, ശത്രുവാണെന്നു അറിഞ്ഞു, കടലിൽ എറിഞ്ഞു, വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനുശേഷം, ഒരു ശക്തമായ മീൻ ആ കുട്ടിയെ മുളിച്ചെടുത്തു; ആ മീനും മറ്റുമീൻകളും വലിയ വലയിൽ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ പിടിച്ചു. മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ ആ മീനെ ശാംബരനു സമ്മാനമായി കൊണ്ടുവന്നു; പാചകരുമ്ബ് അതിനെ അടുക്കളയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, കത്തികൾ കൊണ്ട് മുറിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു.