ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കാളിയുഗത്തിലെ മനുഷ്യരുടെ അവസ്ഥ വളരെ ദയനീയമായിരുന്നു. ബുദ്ധിശക്തി കുറഞ്ഞവരും ദുർഭാഗ്യവും ദുരിതവും അനുഭവിക്കുന്നവരുമാണ് ഭൂരിഭാഗം ആളുകൾ. നല്ലവരായി തോന്നുന്നവർ പോലും കപടതയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു; സന്ന്യാസികൾ പോലും കുടുംബം പോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. യുവതികൾ വീടിന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ അധികാരം പുലർത്തുന്നു; ഭർത്താവിന്റെ സഹോദരന്മാർ ഉപദേശം നൽകുന്നു; സ്വാർത്ഥതയാൽ ആകൃഷ്ടരായി ചിലർ മക്കളെ പോലും വിൽക്കുന്നു; ഭർത്താവിനും ഭാര്യയ്ക്കുമിടയിൽ അസമാധാനം വളരുന്നു. ആശ്രമങ്ങൾ വിദേശികളുടെ അധീനതയിലായി തടസ്സപ്പെടുന്നു; പുണ്യനദികൾക്കും അതുപോലെ തന്നെ. ദുഷ്ടരുടെ കയ്യിൽ ഭഗവാന്റെ ക്ഷേത്രങ്ങൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. യോഗികൾ, സിദ്ധന്മാർ, ജ്ഞാനികൾ, നല്ല പെരുമാറ്റമുള്ളവർ—ഇവരാരും ഇനി കാണാനില്ല; കാളിയുഗത്തിന്റെ കാട്ടുതീയിൽ ധാർമിക ആചാരങ്ങൾ എല്ലാം ചിതലായിരിക്കുന്നു. ഗ്രാമങ്ങൾ കള്ളന്മാരുടെ ആക്രമണത്തിൽ പെടുന്നു; ദ്വിജന്മാർക്ക് ശിവന്റെ ത്രിശൂലത്തിന്റെ ബാധ; സ്ത്രീകൾ കേശം അഴിച്ചു, കാമവശം ആകുന്നു—ഇതൊക്കെയാണ് കാളിയുഗത്തിലെ അവസ്ഥ. ഈ കാളിയുഗത്തിന്റെ ദോഷങ്ങൾ കണ്ട് ഞാൻ ഭൂമിയിൽ മുഴുവൻ സഞ്ചരിച്ചു. അങ്ങനെ ഞാൻ യമുനയുടെ തീരത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, അങ്ങോട്ട് കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ ലീലകൾ നടന്നിരുന്ന സ്ഥലത്ത്, ഞാൻ ഒരു അത്ഭുതം കണ്ടു. അവിടെ ഒരു യുവതിയെ ഞാൻ കണ്ടു; അവൾ ക്ഷീണിച്ചും വിഷാദത്തോടെയും ഇരുന്നു. അവളുടെ അടുത്ത് രണ്ടു വൃദ്ധന്മാർ വീണു കിടക്കുകയായിരുന്നു; അവർക്കു ശ്വാസം കുറഞ്ഞു, അവബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൾ അവരെ സേവിക്കുകയും ഉണർത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും അവരടുത്ത് കരയുകയും ചെയ്തു. അവൾ തന്റെ രക്ഷകനായി ദിശകളിലൊക്കെയും നോക്കി; അവളുടെ രൂപം നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകൾ വീശി ശാന്തിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഞാൻ ഇതെല്ലാം ദൂരത്ത് നിന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, അത്ഭുതത്തോടെ സമീപിച്ചു. എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ആ യുവതി ഉണർന്ന്, ഉല്ലാസത്തോടെയും വിഷമത്തോടെയും എന്നോട് പറഞ്ഞു: "മഹർഷേ, ദയവായി ഒരു നിമിഷം ഇവിടെ തങ്ങി എന്റെ ആശങ്ക നീക്കിക്കൊള്ളൂ. നിങ്ങളെ കാണുന്നത് തന്നെ ലോകത്തിലെ പാപങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ എന്റെ ദുഃഖത്തിൽ ആശ്വാസം നൽകും; മഹാഭാഗ്യത്തോടെ മാത്രമേ നിങ്ങൾ പോലുള്ളവരെ കാണാൻ കഴിയൂ." അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു: "നീ ആരാണ്? ഇവർ ആരാണ്? ഈ കനകനയനങ്ങളായ സ്ത്രീകൾ ആരാണ്? ദയവായി, ദേവീ, നിങ്ങളുടെ ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണമെന്തെന്ന് വിശദമായി പറയൂ." യുവതി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ഭക്തി എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഇവർ എന്റെ മക്കളായ ജ്ഞാനനും വൈരാഗ്യനുമാണ്; കാലത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ ഇവർ വൃദ്ധരായി ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഗംഗാദിയർ എന്നെ ഓർത്തു ഇവിടെ എത്തി എന്നെ സേവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; ദേവതകളും എന്നെ സേവിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും എനിക്ക് യഥാർത്ഥമായ ക്ഷേമം ലഭിച്ചില്ല. "ഇപ്പോൾ, മഹർഷേ, എന്റെ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ; ഇത് എല്ലാവർക്കും അറിയാമെങ്കിലും, കേട്ടാൽ നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷം ലഭിക്കും. ഞാൻ ദ്രാവിഡദേശത്ത് ജനിച്ചു, കർണാടകത്തിൽ വളർന്നു; മഹാരാഷ്ട്രയിലും ഗുര്‍ജരദേശത്തിലും ഞാൻ വൃദ്ധയായി. അവിടെ കാളിദോഷം മൂലം കപടികൾ എന്നെ ആക്രമിച്ചു; ഞാൻ എന്റെ മക്കളോടൊപ്പം ദീർഘകാലം ക്ഷീണിച്ചു കിടന്നു. പിന്നീട് വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, ഞാൻ വീണ്ടും യൗവനവും സൗന്ദര്യവും പ്രാപിച്ചു. എന്നാൽ എന്റെ മക്കൾ ഇവിടെ ക്ഷീണിച്ച് കിടക്കുന്നു; അതിനാൽ ഞാൻ ഈ ദേശം വിട്ട് മറ്റിടത്തേക്ക് പോകാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. "എന്റെ മക്കൾ വൃദ്ധരായിരിക്കുന്നു എന്ന വിഷമം എനിക്ക് സഹിക്കാനാവുന്നില്ല; ഞാൻ യുവതിയായിട്ടും എന്റെ മക്കൾ ഇങ്ങനെ വൃദ്ധരാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? അമ്മയ്ക്ക് വൃദ്ധത വരുകയും മക്കൾ യുവാക്കളാവുകയും ചെയ്യുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ മൂവരും ഒരുമിച്ചുള്ളപ്പോഴും ഈ മാറ്റം വന്നത് എങ്ങനെ? അതുകൊണ്ട് ഞാനവകാശം നിറഞ്ഞ് വിഷമിക്കുന്നു; മഹർഷേ, ഈ കാരണവും ദയവായി അറിയിക്കൂ." അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: "ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ഞാൻ ഇതെല്ലാം അറിയുന്നു; ഭയപ്പെടേണ്ട, ഹരിയുടെ കൃപയാൽ നന്മ സംഭവിക്കും." ഇതു കേട്ടയുടൻ, ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: "കുഞ്ഞേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. ഈ യോഗവും കാളിയുഗത്തിന്റെ ഭീകരതയും മൂലം നല്ല ആചാരങ്ങൾ, യോഗമാർഗ്ഗം, തപസ്സുകൾ എല്ലാം നശിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. ആളുകൾ അഘാസുരനെപ്പോലെ കപടവും ദുഷ്ടവുമാണ്; സജ്ജനർ വിഷമിക്കുന്നു, പാപികൾ സന്തോഷിക്കുന്നു; എന്നാൽ ധൈര്യത്തോടെ നിലനിൽക്കുന്ന ജ്ഞാനിയേയാണ് സത്യമാർഗ്ഗത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നവൻ. "ചണ്ഡാലന്മാരെ കാണുമ്പോൾ ഭൂമി തന്നെ ഭാരവാഹിയായി മാറുന്നു; വർഷംതോറും നന്മ ഇല്ലാതാവുന്നു. ഇപ്പോൾ, ആരും നിന്നെയും മക്കളെയും ഒരുമിച്ച് കാണുന്നില്ല; മോഹം മൂളിയവർ നിന്നെ അവഗണിച്ചിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ക്ഷീണിതരായി. പക്ഷേ വൃന്ദാവനത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ നീ വീണ്ടും യൗവനവും നവയൗവനവും പ്രാപിക്കുന്നു; ഭക്തി നൃത്തം ചെയ്യുന്നു എന്നത് വൃന്ദാവനത്തിന്റെ ഭാഗ്യമാണ്. "ഇവിടെ സ്വീകരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്തതിനാൽ, വൃദ്ധത പോലും ഈ രണ്ട് മക്കളെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല; അവർ അല്പം ആത്മസന്തോഷത്തിൽ വിശ്രമിക്കുകയാണ്." അപ്പോൾ ഭക്തി ചോദിച്ചു: "രാജാവ് പരിചിത്ത് എങ്ങനെ കാളിയെ സ്ഥാപിച്ചു? കാളിയുഗം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ എല്ലാ ധർമ്മത്തിന്റെ സാരം എവിടേക്ക് പോയി? ദയാലു ഹരിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിലും എങ്ങനെയാണ് അധർമ്മം കാണപ്പെടുന്നത്? ദയവായി എന്റെ സംശയം നീക്കൂ." ഞാൻ മറുപടി നൽകി: "കുഞ്ഞേ, നീ ചോദിച്ചതിനാൽ, സ്നേഹത്തോടെ കേൾക്കൂ; ഞാൻ എല്ലാം വിശദമായി പറയും, നിന്നിലെ ആശങ്കകൾ നീങ്ങും. മുകുന്ദൻ ഭൂമിയെ വിട്ട് തന്റെ സ്വസ്ഥലത്തിൽ പോയതോടെ, അന്നുമുതൽ കാളി എത്തി; എല്ലാ സദ്മാർഗ്ഗങ്ങളെയും തടസ്സപ്പെടുത്തി. "രാജാവ് ദിക്കുകളെ ജയിക്കാൻ പോയപ്പോഴാണ് കാളിയെ കണ്ടത്; കാളി ദു:ഖിതനായി അഭയം തേടി; ഞാൻ തേൻ ശേഖരിക്കുന്നവൻ തേൻചൂണ്ടിനെ കൊല്ലാത്തതുപോലെ അവനെ കൊല്ലാതെ വിട്ടു. തപസ്സും യോഗവും ധ്യാനവും കൊണ്ട് ലഭിക്കാത്ത ഫലം കാളിയുഗത്തിൽ കേശവനെ സ്തുതിച്ചാൽ ലഭിക്കും. "കാളിയെ ഒരേപോലെയായി, സാരവും അർത്ഥവും ഇല്ലാത്തവനായി കണ്ടു, വിഷ്ണുരാതൻ കാളിയുഗജന്മമായവരുടെ സന്തോഷത്തിനായി അവനെ സ്ഥാപിച്ചു. ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ മൂലം സർവ്വതിലും സാരം നഷ്ടപ്പെട്ടു; ഭൂമിയിൽ വസ്തുക്കൾ ഉണക്കുതവളുകളെപ്പോലെയാണ്. "ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഭാഗവതധർമ്മം എല്ലാ വീടുകളിലും എല്ലാവർക്കും പ്രസിദ്ധമാക്കി; എന്നാൽ ദക്ഷിണാഗ്രഹം മൂലം കഥകളുടെ സാരം നഷ്ടമായി." ഇങ്ങനെ, കാളിയുഗത്തിലെ ദു:സ്ഥിതിയും ഭക്തിയുടെ അവസ്ഥയും, ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുകയും, യഥാർത്ഥ ധർമ്മം എവിടെയോ മറഞ്ഞുപോയി എന്നതും ഞാൻ അവളോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു.