ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യാദവന്മാരുടെ ശക്തിയാൽ അവരുടെ സൈന്യങ്ങൾ തകർന്നു പോകുമ്പോൾ, ജയസന്ധന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ വന്ന രാജാക്കന്മാർ പരാജയത്തെ അംഗീകരിച്ച് പിന്മടങ്ങി. അവർ ശിശുപാലന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു; അവൻ ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെട്ട പുരുഷൻ പോലെ വിഷാദത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്നതു, തിളക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നതു, ഉത്സാഹം ചോർന്നിരുന്നതു, വായ് ഉണങ്ങിയിരുന്നതു—all ഈ രാജാക്കന്മാർ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “മനുഷ്യൻമാരിൽ, മഹാരാജാ, ആരും സ്ഥിരമായ സന്തോഷമോ ദുഃഖമോ കാണുന്നില്ല. ഒരു മാരക്കൊട്ടയുടെ നർത്തകി യോജിപ്പിച്ചവന്റെ ഇച്ഛാനുസരണം നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഈ ലോകത്തിൽ ഭഗവാന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ സന്തോഷവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കുന്നു,” അവർ പറഞ്ഞു. ജയസന്ധൻ തന്റെ അനുഭവം പറഞ്ഞു: “പതിനേഴു ദിവസം ഞാൻ ശൗരിയോടു യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു; പതിനെട്ടാം ദിവസം ഇരുപത്തിമൂന്ന് സൈന്യങ്ങളുമായി ഞാൻ ജയിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, ലോകം കാലം-ഭാഗ്യത്തിന്റെ ചലനത്തിൽ നടക്കുന്നതാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ ദുഃഖമോ സന്തോഷമോ അനുഭവിക്കുന്നില്ല. ഇപ്പോഴും, കൃഷ്ണന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ യാദവന്മാർ നമ്മെ തോൽപ്പിച്ചു; നമ്മുടെ ശത്രുക്കൾ ഇപ്പോൾ വിജയിച്ചു, കാരണം കാലം തനിക്കിഷ്ടമുള്ള വഴിയിലാണ് പോകുന്നത്. കാലം നമ്മോടു അനുകൂലമായാൽ നമ്മൾ വിജയിക്കും.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സുഹൃത്തുക്കൾ ആശ്വസിപ്പിച്ചതോടെ, ചെദിരാജാവ് തന്റെ അനുയായികളുമായി നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു; അതിനൊപ്പം മറ്റുള്ള രാജാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ, തന്റെ സഹോദരിയുടെ വിവാഹം ഒരു രാക്ഷസനുമായി (ബലപ്രയോഗം വഴി) നടന്നതിനെ സഹിക്കാനാവാതെ, കൃഷ്ണനെ ദ്വേഷിക്കുന്ന രുക്മി, ശക്തനായും സൈന്യവുമായി കൃഷ്ണന്റെ പിന്നാലെ പോയി. രുക്മി, ക്രുദ്ധിയും ഉന്മാദവും നിറഞ്ഞ്, എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെയും മുന്നിൽ, തന്റെ വലിയ കൈകൾ വിറയ്ത്തും, വില്ലുമായി, ഒരു വാഗ്ദാനം പ്രഖ്യാപിച്ചു: “കൃഷ്ണനെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലാതെ, രുക്മിണിയെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാതെ ഞാൻ കുന്ദിനയിൽ കടക്കില്ല; ഇത് ഞാൻ സത്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, രുക്മി വേഗത്തിൽ തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി, രഥചാരിയോട്, “കുതിരകൾ ഓടിപ്പിക്കൂ! ഞാൻ കൃഷ്ണനെ യുദ്ധത്തിൽ നേരിടട്ടെ!” എന്നുപറഞ്ഞു. “ഇന്ന്, മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, എന്റെ സഹോദരിയെ ബലപ്രയോഗം ചെയ്ത് കൊണ്ടുപോയ ആ ദുഷ്ട ഗോപന്റെ അഭിമാനം ഞാൻ തകർക്കും,” എന്നുമാണ് രുക്മി അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞത്. കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം അറിയാതെ, അവൻ ഗോവിന്ദനെ വെല്ലുവിളിച്ചു: “നില്ക്കൂ! നില്ക്കൂ!” എന്ന് വിളിച്ചു, തന്റെ ഏക രഥത്തിൽ മുന്നോട്ടു പോന്നു. ശക്തമായ വില്ലെടുത്ത്, രുക്മി കൃഷ്ണനെ മൂന്നു അമ്പുകളാൽ വെട്ടി, “യദു വംശത്തിന്റെ അപമാനമേ, ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കുക!” എന്ന് പറഞ്ഞു. “നീ എന്റെ സഹോദരിയെ യജ്ഞത്തിൽ നിന്നു ചതുപോലെ മോഷ്ടിച്ചുവല്ലേ? ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ അഭിമാനം തകർക്കും, ദുഷ്ടനും ചതിയും നിറഞ്ഞ യുദ്ധക്കാരനേ!” എന്നും അവൻ വിളിച്ചു. “നീ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് എന്നെ വീഴ്ത്തി, എന്നെ ചതുപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ, അവളെ വിട്ടുതരിക,” എന്നുമാണ് രുക്മി ആവശ്യപ്പെട്ടത്. കൃഷ്ണൻ, ചിരിച്ചു, രുക്മിയുടെ വില്ല് തകർത്തു, അവനെ ആറു അമ്പുകളാൽ വെട്ടി. കൃഷ്ണൻ നാലു കുതിരകളെ എട്ടു അമ്പുകളാൽ, രഥചാരിയെ രണ്ടു അമ്പുകളാൽ, പതാകയെ മൂന്നു അമ്പുകളാൽ വെട്ടി. വീണ്ടും വില്ലെടുത്ത്, രുക്മി കൃഷ്ണനെ അഞ്ചു അമ്പുകളാൽ വെട്ടി. അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ കൃഷ്ണൻ രുക്മിയുടെ വില്ല് തകർത്തു; രുക്മി വീണ്ടും മറ്റൊരു വില്ലെടുത്തു, അതും കൃഷ്ണൻ തകർത്തു. രുക്മി കൈവശം എടുത്ത എല്ലാ ആയുധങ്ങളും—ഗദ, ശൂല, ത്രിശൂല, കവചം, വാൾ, ജാവലിൻ, ടോമര—ഹരി എല്ലാം തകർത്തു. പിന്നെ, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, വാൾ എടുത്ത്, കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, രുക്മി തീയിൽ പറക്കുന്ന ഈരാറ്റുപോലെ ക്രുദ്ധിയോടെ കൃഷ്ണന്റെ നേരെ ചാടിയെത്തി. അവനെ നേരിടുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് രുക്മിയുടെ വാൾ, കവചം തകർത്തു; പിന്നെ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാൾ എടുത്ത്, രുക്മിയെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറായി. ഭർത്താവ് തന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതുകണ്ട്, ഭയത്തിൽ മുങ്ങിയ രുക്മിണി, ഭർത്താവിന്റെ കാൽപത്തത്തിൽ വീണു, ദുഃഖത്തിൽ പറഞ്ഞു: “യോഗേശ്വരനേ, അഗാധനേ, ദേവദേവനേ, ലോകനാഥനേ! എന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലരുതേ, മഹാബാഹുവേ, മംഗളദായകനേ!” എന്നു രുക്മിണി അപേക്ഷിച്ചു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഭയത്തിൽ അവളുടെ ശരീരം വിറയ്ത്തി, മുഖം ദുഃഖത്തിൽ ഉണങ്ങി, കഴുത്ത് മുട്ടി, സ്വർണ്ണമാല ഉണങ്ങിയതിൽ ചേരാതെ, അവൾ കാൽപത്തത്തിൽ ചേർത്തു; കൃപയോടെ കൃഷ്ണൻ കൊലപാതകം ഉപേക്ഷിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, ആ ദുഷ്ടനെ ഒരു വസ്ത്രം കൊണ്ട് കെട്ടി, തലയും താടിയും മുറിച്ചു, അവനെ അപരിചിതനാക്കി; അതിനിടെ, യാദവ വീരന്മാർ ശത്രു സൈന്യത്തെ കുളം തകർക്കുന്ന ആനകളെപ്പോലെ തകർത്തു. കൃഷ്ണന്റെ അടുത്ത് എത്തി, അവർ രുക്മിയെ ആ അവസ്ഥയിൽ, മരണമാസന്നനായി കണ്ടു; അവനെ കെട്ടിയിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, കൃപാശീലനായ സങ്കർഷണൻ അവനെ മോചിപ്പിച്ചു, കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “കൃഷ്ണാ, നീ ചെയ്തത് നമ്മുടെ വർഗ്ഗത്തിന് അനുചിതവും അപമാനകരവുമാണ്: തലയും താടിയും മുറിക്കുക, അപരിചിതനാക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ സുഹൃത്തിനെ കൊല്ലുക. ഈ ധർമ്മവതിയായ സ്ത്രീ, സഹോദരന്റെ അപരിചിതത്വം കൊണ്ടു നമ്മെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുതേ; ആരും മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷമോ ദുഃഖമോ നൽകുന്നില്ല—ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ബന്ധുവിനെ കൊല്ലുന്നത് വലിയ പാപമാണ്, എന്നാൽ ബന്ധുവിനെ കൊല്ലരുത്; അവൻ തന്റെ പാപത്തിലൂടെ തന്നെ നശിച്ചാൽ, വീണ്ടും കൊല്ലുന്നതിൽ എന്ത് പ്രയോജനം? ഈ നിയമം ക്ഷത്രിയർക്കായി സൃഷ്ടിയുടെ നാഥൻ സ്ഥാപിച്ചതാണ്: സഹോദരൻ സഹോദരനെ കൊല്ലാനും കഴിയും, അതിൽ കൂടുതൽ ഭയങ്കരമായത് ഇല്ല. രാജ്യത്തിനും, ഭൂമിക്കും, ധനത്തിനും, സ്ത്രീകൾക്കും, അഭിമാനത്തിനും, അധികാരത്തിനും വേണ്ടി, അഹങ്കാരത്തിൽ അന്ധരായവർ മറ്റുള്ളവരെ—even ബന്ധുക്കളെയും—നശിപ്പിക്കുന്നു. കൃഷ്ണാ, നീ എല്ലാ ജീവികളോടും കഠിനമായ വിധി കാണിക്കുന്നു, ദുഷ്ടഹൃദയമുള്ളവരോടും; സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് നല്ലത് എല്ലാം, എല്ലാവർക്കും നല്ലതായാണ് നീ കാണുന്നത്, അവരെ അജ്ഞാനികൾ പോലെ. മനുഷ്യരിൽ, ദൈവമായ മായയുടെ ശക്തിയിൽ, ദേഹത്തെ അഹംഭാവത്തിൽ കാണുന്നവർ സുഹൃത്തുക്കളെയും ശത്രുക്കളെയും മദ്ധ്യസ്ഥരെയും വ്യത്യസ്തമായി കാണുന്നു. എല്ലാ ദേഹധാരികളിലും ഒരു പരമാത്മാവാണ്; അതിന് ഭിന്നതയില്ല, അജ്ഞാനികൾ ഭിന്നത കാണുന്നു—പ്രകാശം അല്ലെങ്കിൽ ആകാശം വിഭജിച്ചതുപോലെ. ഈ ദേഹം, ആദിയും അവസാനം ഉണ്ട്, പദാർത്ഥം, ജീവശക്തി, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് നിർമ്മിതം; അജ്ഞാനത്തിൽ ആത്മാവിൽ നിർമ്മിച്ച ഈ ദേഹം, ദേഹധാരിയെ ലോകത്തിൽ ചുറ്റിച്ചിരിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ആത്മാവിന്, മറ്റൊരുമായി ചേർന്നതോ വേർപിരിഞ്ഞതോ ഇല്ല, ഉണ്ടായതോ ഇല്ലാത്തതോ; ഈ ആശയങ്ങൾ അവന്റെ ബന്ധം പോലെ തോന്നുന്നു, സൂര്യനും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന രൂപങ്ങളും പോലെയാണ്. ജനനം മുതലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ ദേഹത്തിനാണ്, ആത്മാവിന് ഒരിക്കലും ഇല്ല; ചന്ദ്രന്റെ ഘട്ടങ്ങൾ ചന്ദ്രനിൽ ബാധിക്കില്ല, ഗ്രഹണവും അതിനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ബാധിക്കില്ല. സ്വപ്നത്തിൽ, ഒരാൾ സ്വയം അനുഭവിക്കുന്നതും വസ്തുക്കളും അനുഭവിച്ച ഫലങ്ങൾ യഥാർത്ഥമല്ല; അങ്ങനെ, അജ്ഞാനികൾ യഥാർത്ഥമല്ലാത്തത് യഥാർത്ഥമെന്നു കരുതി ലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ, ശുകദേവൻ ഈ സംഭവങ്ങൾ വിവരിച്ചു.