ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യുദ്ധഭൂമിയിൽ വൃഷ്ണികളുടെ വീരത്വം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ, ഗദ, ശങ്കർഷണൻ, മറ്റു വീരന്മാർ ഇരിമ്പട്ടയുള്ള അമ്പുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ശത്രുക്കളുടെ കുതിരകൾ, ആനകൾ, രഥങ്ങൾ എന്നിവയെ ആക്രമിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് രഥചാരികൾ, കുതിരപ്പടയാളികൾ, ആനയോട്ടക്കാരുടെ തലകൾ—ചൂട്, കിരീടം, പഗ്ഡി എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവ—ഭൂമിയിൽ വീണു. വാളുകൾ, ഗദകൾ, ധനുസുകൾ പിടിച്ച കൈകൾ, ആനകൾ, ഉരങ്ങൾ, കാൽ, കുതിരകൾ, മുലകൾ, ഒട്ടകങ്ങൾ, കാളകൾ, കഴുതകൾ, മനുഷ്യരുടെ തലകൾ—ഇവയെല്ലാം യുദ്ധഭൂമിയിൽ ചിതറിപ്പോയി. വിജയത്തിനായി വൃഷ്ണികൾ അവരുടെ ശത്രുസേനയെ നശിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ജരാസന്ധൻ നേതൃത്വം നൽകിയ രാജാക്കന്മാർ പരാജയപ്പെട്ട് പിൻവാങ്ങി. അവർ ശിശുപാലന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ, ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി ദുഃഖിതനും, തിളക്കവും ഉത്സാഹവും നഷ്ടപ്പെട്ടവനും, വായ് വരണ്ടവനുമായി അദ്ദേഹം അവരെ കണ്ടു. രാജാക്കന്മാർ ശിശുപാലനോട് പറഞ്ഞു: “മാന്യനായവനേ, ഈ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിക്കൂ. ഈ ലോകത്തിൽ ആരും സ്ഥിരമായ സന്തോഷം അല്ലെങ്കിൽ ദുഃഖം കാണാറില്ല. ഒരു മായാവനിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം തടി കൊണ്ടുള്ള സ്ത്രീകുഞ്ഞ് നൃത്തം ചെയ്യുന്നപോലെ, ഈ ലോകത്തിൽ യജ്ഞേശ്വരന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.” ജരാസന്ധൻ പറഞ്ഞു: “പതിനേഴു ദിവസം ഞാൻ ശൗരിയോട് യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു, പക്ഷേ പതിനെട്ടാം ദിവസം ഇരുപത്തിമൂന്ന് സേനകളുമായി ഞാൻ ജയിച്ചു. എങ്കിലും, ലോകം കാലവും ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടവും അനുസരിച്ചാണ് നടക്കുന്നത് എന്നറിഞ്ഞ് ഞാൻ ഒരിക്കലും ദുഃഖിക്കുകയോ സന്തോഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. ഇപ്പോഴും, ഞങ്ങൾ ശക്തിശാലികളായ രാജാക്കന്മാർ യദുക്കളുടെ കൈയിൽ, കൃഷ്ണന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ, തന്ത്രികമായ രീതിയിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ശത്രുക്കൾ വിജയിച്ചിട്ടുണ്ട്; കാരണം കാലം സ്വതന്ത്രമായി നടക്കുന്നു. കാലം നമ്മോടുകൂടെ വരുമ്പോൾ നാം വീണ്ടും വിജയിക്കും.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സുഹൃത്തുക്കൾ ആശ്വസിപ്പിച്ചതോടെ, ചേദിരാജാവ് തന്റെ അനുയായികളോടൊപ്പം നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. യുദ്ധത്തിൽ ജീവനുള്ള മറ്റു രാജാക്കന്മാർക്കും ഓരോരുത്തരുടെയും നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ, തന്റെ സഹോദരിയുടെ കൃഷ്ണനുമായി രാക്ഷസവിവാഹം സഹിക്കാനാകാതെ, കൃഷ്ണനെ വെറുക്കുന്ന രുക്മി, ശക്തിയും സേനയും കൂടെ കൊണ്ടു കൃഷ്ണന്റെ പിന്നാലെ പോയി. രുക്മി, കോപത്തിൽ ആവേശഭരിതനായി, എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെയും മുന്നിൽ, വില്ലും പിടിച്ച്, തൻ്റെ ഭയാനകമായ ഭുജങ്ങൾ വിറയ്ത്തുകൊണ്ട് ഒരു വാഗ്ദാനം നടത്തി: “കൃഷ്ണനെ യുദ്ധത്തിൽ കൊന്ന് രുക്മിണിയെ വീണ്ടെടുക്കാതെ ഞാൻ കുണ്ടിന നഗരത്തിൽ കയറിയില്ല. ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, രുക്മി വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ കയറി, രഥചാരിക്കാരനോട്, “കുതിരകൾ ഓടിപ്പിക്കൂ! ഞാൻ കൃഷ്ണനെ നേരിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്യണം!” എന്നുവിളിച്ചു. “ഇന്ന്, കുത്തിയ അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, എന്റെ സഹോദരിയെ ബലമായി കൊണ്ടുപോയ ആ ദുഷ്ട ഗോപനെ ഞാൻ humbled ചെയ്യും.” അവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം അറിയാതെ, “നിർത്തൂ! നിർത്തൂ!” എന്നു വിളിച്ച്, ഒരു രഥത്തിൽ കൃഷ്ണനെ നേരിട്ട് ചവിട്ടിയെത്തി. ശക്തമായ വില്ലെടുത്ത്, കൃഷ്ണനെ മൂന്ന് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെട്ടി, “യദു വംശത്തിന്റെ അപമാനമേ, ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കുക!” എന്നു പറഞ്ഞു. “നീ എന്റെ സഹോദരിയെ യജ്ഞത്തിൽ നിന്നു ജക്കൽ പോലെ തട്ടിയെടുത്ത് എവിടേക്ക് പോകുന്നു? ഞാൻ ഇന്ന് നിന്റെ അഹംഭാവം തകർക്കും, ദുഷ്ടനും കപടയുദ്ധക്കാരനുമായ നീ!” “നീ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് എന്നെ വീഴ്ത്തിയില്ലെങ്കിൽ, ആ പെൺകുട്ടിയെ വിട്ടുകൊടുക്കൂ!” എന്നു വെല്ലുവിളിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, രുക്മിയുടെ വില്ല് തകർത്തു, അവനെ ആറു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെട്ടി. നാലു കുതിരകളെ എട്ട് അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, രഥചാരിയെ രണ്ട് അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, പതാകയെ മൂന്ന് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെട്ടി. വീണ്ടും വില്ലെടുത്ത്, രുക്മി കൃഷ്ണനെ അഞ്ചു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെട്ടി. അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ അക്രുതൻ (കൃഷ്ണൻ) രുക്മിയുടെ വില്ല് തകർത്തു; വീണ്ടും രുക്മി മറ്റൊരു വില്ലെടുത്ത്, അവിടെയും കൃഷ്ണൻ അത് തകർത്തു. രുക്മി എടുത്ത എല്ലാ ആയുധങ്ങളും—ഗദ, വജ്രം, ത്രിശൂലം, കവചം, വാളും, ജാവലിനും, തോമരമുമൊക്കെ—ഹരി അവയെല്ലാം തകർത്തു. രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, വാളും പിടിച്ച്, കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാനായി രുക്മി കോപത്തിൽ മുന്നോട്ടു ചാടി, ജ്വാലയിൽ ചാടുന്ന ഒരു കീടംപോലെ. കൃഷ്ണൻ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് രുക്മിയുടെ വാളും കവചവും തകർത്തു; പിന്നീട് തന്റെ കുത്തിയ വാളെടുത്ത്, രുക്മിയെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറായി. ഭർത്താവ് തന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലാൻ പോകുന്നത് കണ്ട രുക്മിണി ഭയത്തിൽ വിറങ്ങി, ഭർത്താവിന്റെ കാലിൽ വീണു, ദുഃഖത്തിൽ പറഞ്ഞു: “യോഗേശ്വരനേ, അളവില്ലാത്തവനേ, ദേവതകളുടെ ദൈവമേ, ലോകത്തിന്റെ അധിപനേ, നീ എന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലരുത്. മഹാബാഹുവായ, ശുഭം കൊണ്ടുവരുന്നവനേ, ദയവായി അദ്ദേഹത്തെ രക്ഷിക്കൂ.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഭയത്തിൽ വിറങ്ങുന്ന ശരീരം, ദുഃഖത്തിൽ ഉണങ്ങിയ മുഖം, ശോകത്തിൽ ശ്വാസം തടഞ്ഞു, സ്വർണ്ണമാല ഉരുകി, ഭയത്തിൽ ഭർത്താവിന്റെ കാലിൽ ചുറ്റി രുക്മിണി കൃഷ്ണനോട് അപേക്ഷിച്ചു. കൃഷ്ണൻ കരുണയോടെ, രുക്മിയെ കൊല്ലാൻ തയാറായിരുന്നുവെങ്കിലും, അതിൽ നിന്ന് പിന്മാറി. അവൻ, രുക്മിയെ ഒരു വസ്ത്രം കൊണ്ട് കെട്ടി, തലയും താടിയും വെട്ടി, അവനെ അപമാനിച്ചു. യദു വീരന്മാർ ശത്രുസേനയെ, കുളത്തിലെ താമരയെ ആനകൾ ചവിട്ടുന്നതുപോലെ, പൂർണ്ണമായും തകർത്തു. കൃഷ്ണന്റെ അടുത്ത് എത്തിയ അവർ, രുക്മിയെ ആ നിലയിൽ, മരണത്തോടടുത്തവനായി കണ്ടു. കെട്ടിയിരിക്കുന്ന രുക്മിയെ കണ്ടു, കരുണയോടെ ശങ്കർശണൻ അവനെ വിട്ടുകൊടുത്തു, കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “കൃഷ്ണാ, നീ ചെയ്തത് ശരിയല്ല; തലയും താടിയും വെട്ടി, അപമാനിച്ച്, ഒരു സുഹൃത്ത് കൊല്ലുന്നത് ഞങ്ങള്ക്ക് അപകീർത്തിയാണു. ഈ ധാർമ്മികയായ സ്ത്രീ, സഹോദരന്റെ അപമാനത്തിൽ നമ്മെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്; കാരണം, ആരും മറ്റൊരാളെ സന്തോഷമോ ദുഃഖമോ നൽകുന്നില്ല—ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി ഫലം അനുഭവിക്കുന്നു. ബന്ധുവിനെ കൊല്ലുന്നത് വലിയ പാപമാണ്, എന്നാല്‍ ഒരിക്കലും ബന്ധുവിനെ കൊല്ലരുത്; അവന്‍ തന്റെ തെറ്റിൽ നശിച്ചാൽ, വീണ്ടും കൊല്ലുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. ഇത് ക്ഷത്രിയർക്കുള്ള നിയമമാണ്, പ്രാണികളുടെ അധിപൻ നിർണയിച്ചത്: ഒരു സഹോദരൻ മറ്റൊരു സഹോദരനെ കൊല്ലുന്നതും അതിലും ഭയാനകമായത് ഒന്നുമില്ല. രാജ്യത്തിനായി, ഭൂമിക്കായി, സ്വത്തിനായി, സ്ത്രീകൾക്കായി, അഹംഭാവത്തിനായി, അധികാരത്തിനായി, അഹങ്കാരത്തിൽ blinded ആയവർ, മറ്റുള്ളവരെ—സഹോദരന്മാരെയും—നശിപ്പിക്കുന്നു. നീ എല്ലാ ജീവികളോടും കഠിനമായ വിധി കാണിക്കുന്നു, കൃഷ്ണാ; ദുഷ്ടഹൃദയമുള്ളവരോടും; നീ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് നല്ലത് എല്ലാം മറ്റുള്ളവർക്കും നല്ലതാണെന്ന് കരുതുന്നു, അവരെ അജ്ഞാനികളായി കാണുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മായാവശത്തിൽ, മനുഷ്യരിൽ ഭ്രാന്ത് ഉരുത്തിരിയുന്നു; ശരീരത്തിൽ അഹംഭാവം ഉള്ളവർ, ചിലരെ സുഹൃത്തുക്കളായി, ചിലരെ ശത്രുക്കളായി, ചിലരെ അജ്ഞാതരായി കാണുന്നു. എന്നാൽ, സകല ജീവികളിലും ഒരു പരമാത്മാവാണ്, അതു പലതരമല്ല; ഭ്രാന്തന്മാർ അതിനെ പലതരമെന്ന് കാണുന്നു—പ്രകാശം, ആകാശം വിഭജിച്ചുള്ളത് പോലെ. ഈ ശരീരം, ആരംഭവും അവസാനവും ഉള്ളത്, പദാർത്ഥം, ജീവൻ, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ടാണ് രൂപപ്പെട്ടത്; അജ്ഞാനത്തിൽ ആത്മാവിൽ രൂപപ്പെട്ടതായിരിക്കുന്നു, അതാണ് ജീവിയെ ലോകത്തിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ കാരണമായത്.” ഈ വിധത്തിൽ, വൃഷ്ണി വീരന്മാർ ജയം നേടി, രുക്മി അപമാനിതനായി, രുക്മിണി ഭയത്തിൽ ഭർത്താവിനോട് അപേക്ഷിച്ചു, ശങ്കർശണൻ കരുണയോടെ രുക്മിയെ വിട്ടുകൊടുത്തു, കൃഷ്ണൻ ദയയിൽ പിന്മാറി.