ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജാവേ, യാദവസേനാനായകർ ശത്രുക്കൾ മുന്നോട്ട് വരുന്നതു കണ്ടു, തങ്ങൾക്കു നേരെ തിരിഞ്ഞു, വില്ലുകൾ വലിച്ചുപിടിച്ച് അതിന്റെ ശബ്ദം മുഴക്കിയപ്പോൾ, അവരുടെ ധീരത കാണിച്ചു. അവർ യുദ്ധശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവിണ്യമുള്ളവർ, കുതിരകളിൽ, ആനകളിൽ, രഥങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ടു, മലകളിൽ മഴ പെയ്യുന്ന മേഘങ്ങൾപോലേ അസ്ത്രവർഷം നടത്തി. അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ സൈന്യം അസ്ത്രവർഷം കൊണ്ട് മറഞ്ഞുപോകുന്നത് കാണുമ്പോൾ, സുന്ദരമായ കന്യക ഭയത്തോടുകൂടി ലജ്ജിതമായ കണ്ണുകളോടെ ഭർത്താവിന്റെ മുഖം നോക്കി. അതിനുശേഷം, കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ച് അവളോട് പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, കമലനയനേ; ഈ ശത്രുസേനയെ നിന്റെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കൾ തന്നെ നശിപ്പിക്കും." യാദവധീരത സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ, ഗദ, സങ്കർഷണൻ തുടങ്ങിയ വീരന്മാർ ഇരുമ്പ് അസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ശത്രുസേനയുടെ കുതിരകൾ, ആനകൾ, രഥങ്ങൾ എന്നിവയെ ആക്രമിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് രഥചാരികളും, കുതിരയോദ്ധാക്കളും, ആനയോദ്ധാക്കളും, കിരീടം, കുന്തൽ, തുര്ബാൻ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിച്ച തലകൾ ഭൂമിയിൽ വീണു. വാളും, ഗദയും, വില്ലും പിടിച്ച കൈകൾ, ആനകൾ, തോളുകൾ, കാലുകൾ, കുതിരകൾ, കാളകൾ, ഒട്ടകങ്ങൾ, കാളകൾ, കഴുതകൾ, മനുഷ്യരുടെ തലകൾ—ഇവയെല്ലാം യാദവസേനയുടെ ആക്രമണത്തിൽ നിലംപതിച്ചു. വിജയം തേടുന്ന വൃഷ്ണികൾ ശത്രുസേനയെ നശിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ജരാസന്ധൻ നേതൃത്വം നൽകുന്ന രാജാക്കന്മാർ തിരിച്ചുപോയി. അവർ ശിശുപാലന്റെ അടുത്തേക്കെത്തി; ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ വിഷമിക്കുന്നവനായി, തേജസ്സ് നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി, ഉത്സാഹം ഇല്ലാതെ, വായ് ഉണങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നതായി കണ്ടു. അവൻറെ സുഹൃത്തുകൾ പറഞ്ഞു: "മനുഷ്യരിൽ ആരും സ്ഥിരമായ സന്തോഷം അല്ലെങ്കിൽ ദുഃഖം കാണുന്നില്ല. കുരുവൻ്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം തുണ്ടുപാവയുടെ നൃത്തംപോലെ, ഈ ലോകത്തിൽ എല്ലാവരും ഭഗവാന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നു." "പതിനേഴു ദിവസം ഞാൻ ശൌരിയോട് യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റു; പതിനെട്ടാമത്തെ ദിവസം, ഇരുപത്തിമൂന്ന് സൈന്യങ്ങളുമായി ഞാൻ ജയിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, ലോകം കാലവും വിധിയും ചേർന്നതുകൊണ്ട് ചലിക്കുന്നതാണെന്ന് അറിഞ്ഞ് ഞാൻ യാതൊരു സമയത്തും ദുഃഖിക്കുകയോ സന്തോഷിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല." "ഇപ്പോഴും, ഞങ്ങൾ, ശക്തിയുള്ള ധീരന്മാർ, യാദുക്കളാൽ തോറ്റു; അവർ കൃഷ്ണന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ കപടതന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ശത്രുക്കൾ വിജയിച്ചു; കാലം തങ്ങളുടെ വഴിയിലാണ്; കാലം അനുകൂലമായാൽ നാം വിജയിക്കും." ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സുഹൃത്തുക്കൾ ആശ്വസിപ്പിച്ചതോടെ, ചെദിരാജാവ് തന്റെ അനുയായികളുമായി നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. ജീവനോടെ ശേഷിച്ച മറ്റു രാജാക്കന്മാർ അവരവരുടെ നഗരങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ, തന്റെ സഹോദരിയുടെ വിവാഹം റാക്ഷസരീതി (ബലപ്രയോഗം) വഴി നടന്നതിനെ സഹിക്കാനാവാതെ, കൃഷ്ണനെ ദ്വേഷിച്ചിരുന്ന രുക്മി, ശക്തനായി, വലിയ സൈന്യവുമായി കൃഷ്ണനെ പിന്തുടർന്നു. രുക്മി, കോപത്തിൽ വിറയുകയും, എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെയും സാന്നിധിയിൽ വില്ലുപിടിച്ച്, തന്റെ ഭുജങ്ങൾ വിറയുന്നുവെന്നു പ്രകടിപ്പിച്ച്, വലിയ വാഗ്ദാനം നടത്തി: "കൃഷ്ണനെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലാതെ, രുക്മിണിയെ തിരിച്ചു വാങ്ങാതെ, ഞാൻ കുന്ദിനയിൽ കയറില്ല. ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, രുക്മി വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ കയറി, രഥചാരിയോട് പറഞ്ഞു: "കുതിരകൾ ഓടിപ്പിക്കൂ! ഞാൻ കൃഷ്ണനെ നേരിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്യട്ടെ!" "ഇന്ന് ഞാൻ എന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട്, എന്റെ സഹോദരിയെ ബലപ്രയോഗം ചെയ്ത് കൊണ്ടുപോയ ആ കപടഗോപന്റെ അഭിമാനം തകർക്കും." ഇങ്ങനെ ധർമ്മത്തിന്റെ മഹത്വം അറിയാതെ, കൃഷ്ണനെ വെല്ലുവിളിച്ച്, "നിർത്തു! നിർത്തു!" എന്ന് വിളിച്ചു, രുക്മി ഒരേ രഥത്തിൽ സമീപിച്ചു. വലിയ വില്ലുവലിച്ച്, രുക്മി കൃഷ്ണനെ മൂന്നു അസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു; പിന്നെ പറഞ്ഞു: "യദുകുലത്തിന്റെ അപമാനമേ, ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കുക!" "എവിടേക്കാണ് നീ പോകുന്നത്, എന്റെ സഹോദരിയെ യജ്ഞഭാഗം കവർന്ന നരിയുപോലെ കവർന്നു കൊണ്ടുപോയി? ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ അഭിമാനം തകർക്കും, കപടനായ, ദ്രോഹിയായ യോദ്ധാവേ!" "നീ എന്റെ അസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് എന്നെ വീഴ്ത്തി, കന്യകയെ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതുവരെ, നീ എന്നെ നേരിടണം!" അങ്ങനെ പറഞ്ഞ രുക്മിയുടെ വില്ല് കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ച് തകർത്തു, പിന്നാലെ ആറു അസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് രുക്മിയെ വെടിവെച്ചു. നാലു കുതിരകൾക്ക് എട്ടു അസ്ത്രങ്ങൾ, രഥചാരിക്ക് രണ്ടു, പതാകയ്ക്ക് മൂന്നു അസ്ത്രങ്ങൾകൊടുത്തു; പിന്നെ മറ്റൊരു വില്ലെടുത്ത്, രുക്മി കൃഷ്ണനെ അഞ്ചു അസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ടു വേദനിപ്പിച്ചു. അസ്ത്രവർഷം നടന്നപ്പോൾ, അച്യുതൻ രുക്മിയുടെ വില്ല് തകർത്തു; വീണ്ടും രുക്മി മറ്റൊരു വില്ലെടുത്തപ്പോൾ, അതും കൃഷ്ണൻ തകർത്തു. രുക്മി എടുത്ത എല്ലാ ആയുധങ്ങളും—ഗദ, ശൂല, ത്രിശൂല, കവചം, വാളും, ജാവലിനും, തോമരയും—ഹരിയവയെല്ലാം തകർത്തു. അവസാനം, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിക്കളഞ്ഞ്, വാളും കയ്യിൽ പിടിച്ച്, കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാനുള്ള ഉദ്ദേശത്തോടെ, രുക്മി കോപത്തോടെ അഗ്നിയിലേക്കു പറക്കുന്ന പാമ്പുപോലെ കൃഷ്ണനിലേക്ക് ഓടി. അവൻ ചാർജ് ചെയ്തപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് അവന്റെ വാളും കവചവും തകർത്തു; പിന്നെ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാളെടുത്ത്, രുക്മിയെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറായി. ഭർത്താവ് തന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലാൻ പോകുന്നെന്ന് കണ്ട രുക്മിണി, ഭയത്തിൽ വിറച്ച്, ഭർത്താവിന്റെ കാൽപത്തിയിൽ വീണു, ദുഃഖത്തിൽ പറഞ്ഞു: "യോഗേശ്വരനേ, അളവില്ലാത്തവനേ, ദേവദേവനേ, ലോകനാഥനേ, നീ എന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലരുതേ, മഹാബാഹുവേ, കഷ്ടത നൽകുന്നവനേ!" ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഭയത്തിൽ വിറച്ച്, ദുഃഖത്തിൽ മുഖം ഉണങ്ങികൊണ്ടു, കഴുത്ത് മുറുകി, പൊൻ മാല ഉരുണ്ടുപോകുന്ന അവസ്ഥയിൽ, അവൾ കൃഷ്ണന്റെ കാൽപത്തിയിൽ പിടിച്ചു; കൃഷ്ണൻ ദയയിൽ ആകുന്നു, അവൻ കൊല ചെയ്യുന്നത് ഒഴിവാക്കി. അവനെ ദുഷ്ടനായവനായി കെട്ടി, മുടിയും താടിയും വെട്ടി, കൃഷ്ണൻ രുക്മിയെ അവശതയിലാക്കി; അതേസമയം, യാദു ധീരന്മാർ ശത്രുസേനയെ കുളത്തുള്ള കമലത്തെ ആനകൾ ചവിട്ടുന്നതുപോലെ തകർത്തു. കൃഷ്ണനെ സമീപിച്ച യാദുക്കൾ രുക്മിയെ അങ്ങനെ Nearly dead നിലയിൽ കണ്ടു; അവനെ കെട്ടിയ നിലയിൽ compassionate Sankarṣaṇa അവനെ മോചിപ്പിച്ചു, കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണാ, നീ ചെയ്തതിൽ അശുദ്ധിയും ലജ്ജയും ഉണ്ട്: ബന്ധുവിന്റെ മുടി, താടി വെട്ടുക, അവനെ അവശതയിലാക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ കൊല്ലുക ശരിയല്ല." "ഈ ധർമ്മവതിയ്ക്ക് സഹോദരന്റെ അവശതയിലായതിൽ ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കരുതേ; ആരും മറ്റൊരാളെ സന്തോഷം അല്ലെങ്കിൽ ദുഃഖം നൽകുന്നില്ല—ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു." "ബന്ധുവിനെ കൊല്ലുന്നത് വലിയ പാപമാണ്, എന്നാൽ കിൻസ്മാൻറെ കൊല ഒഴിവാക്കണം; അവൻ സ്വന്തം പാപം കൊണ്ടു നശിച്ചാൽ, വീണ്ടും കൊല്ലുന്നതിൽ എന്ത് സാർഥക്യം?" "ക്ഷത്രിയർക്കുള്ള നിയമം സൃഷ്ടികർത്താവായ ഭഗവാൻ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു: സഹോദരൻ പോലും സഹോദരനെ കൊല്ലാം, അതിൽ കൂടുതൽ ഭയാനകമായത് ഒന്നുമില്ല." "രാജ്യം, ഭൂമി, സമ്പത്ത്, സ്ത്രീകൾ, അഭിമാനം, അധികാരം—ഇവയ്ക്കായി, അഹങ്കാരത്തിൽ അന്ധരായ അവർ മറ്റുള്ളവരെ, സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെയും, നശിപ്പിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ, യാദവകുലവും, രുക്മിണിയും, കൃഷ്ണനും, സങ്കർഷണനും, ധർമ്മവും, യുദ്ധവും, ബന്ധുത്വവും, ദയയും, കർമ്മഫലവും, ഈ സംഭവങ്ങളിലൂടെ വ്യക്തമായി, സ്നേഹവും ദുഃഖവും, വിജയം, പരാജയം—all weaving together in the sacred narrative.