ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അങ്ങേര് ചോദിച്ച ശ്ലോകങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, കഥ ഇങ്ങനെയാണ്: ആ മഹത്വമുള്ള രാജാക്കന്മാർ, ആനകളിലും രഥങ്ങളിലും കുതിരകളിലും ഇരുന്ന്, അതിശയത്താൽ മൂടപ്പെട്ടവരായി നിലത്തേക്ക് വീണു. രുക്മിണി, ഒരു ഉത്സവയാത്രയുടെ മറവിൽ, തന്റെ തേജസ്സു തന്നെ ഹരിയ്ക്ക് സമർപ്പിച്ചു കൊണ്ട്, ദീർഘമായി നടക്കുന്നു; തന്റെ താമരപോലുള്ള കാൽവിരലുകൾ നീട്ടി നീട്ടി, അവൾ ഭഗവാന്റെ വരവിനേയ്ക്ക് നോക്കി. അവൾ ഇടതുകൈയുടെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് മുടി അഴിച്ചു മാറ്റി, ലജ്ജാഭരിതമായി വലതുഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി രാജാക്കന്മാരെ കണ്ടു; അച്യുതനെയും അവൾ കണ്ടു. രാജകുമാരി രഥത്തിലേയ്ക്ക് കയറുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവളെ അവളുടെ എതിരാളികളുടെ കൺമുന്നിൽ തന്നെ പിടിച്ചു. അവളെ ഗരുഡചിഹ്നമുള്ള രഥത്തിൽ ഇരുത്തി, മാധവൻ രാജാക്കന്മാരുടെ സമൂഹത്തെ അവഗണിച്ച്, ബലരാമൻ മുന്നിൽ നിൽക്കേ, സിംഹം ശൃഗാളങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഇരയെ കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ, അവിടെ നിന്ന് മന്ദഗതിയിൽ പുറപ്പെട്ടു. തങ്ങളുടെ പരാജയവും, പ്രശസ്തിയുടെ നഷ്ടവും സഹിക്കാനാവാതെ, പ്രത്യേകിച്ച് ജരാസന്ധനും കൂട്ടരും, ആ രാജാക്കന്മാർ നിലവിളിച്ചു: "അയ്യോ, നമുക്ക് ലജ്ജ! ആയുധധാരികളായ നാം, കൃഷ്ണനും കൂട്ടരും കാവൽക്കാരായി, സിംഹങ്ങൾ മറ്റുമൃഗങ്ങളിൽ നിന്ന് മാൻ പിടിച്ചുപോലെയാണ് നമുക്ക് ഇരയാകുന്നത്!" ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, അത്യന്തം കോപഭരിതരായി, അവർ തങ്ങളുടെ വാഹനങ്ങളിൽ കയറി, ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത്, സ്വന്തം സൈന്യങ്ങൾ ചുറ്റുമിട്ട്, വില്ലുകൾ പിടിച്ച് കൃഷ്ണനെ പിന്തുടർന്നു. അവർ അടുത്തുനീങ്ങുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, യാദവസേനാപതികൾ വില്ലുകൾ കുരുക്കി, ശബ്ദം മുഴക്കി അവരെ നേരിട്ടു. ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള അവർ, കുതിരകളിലും ആനകളിലും രഥങ്ങളിലും നിന്നു, മലകളിൽ മഴപെയ്യുന്ന മേഘങ്ങൾപോലെ അമ്പുകൾ മഴപെയ്യിച്ചു. ഭർത്താവിന്റെ സൈന്യം അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ മൂടപ്പെട്ടതു കണ്ടു, സുന്ദരിയായ രുക്മിണി ഭയവും ലജ്ജയും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ കൃഷ്ണന്റെ മുഖം നോക്കി. കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, താമരക്കണ്ണിയായേ, ഈ ശത്രുസൈന്യം നിന്റെ ബന്ധുക്കൾക്കാൽ ഇപ്പോൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടും." അവരുടെ വീര്യം സഹിക്കാനാവാതെ, ഗദ, സങ്കർഷണൻ തുടങ്ങിയ വീരന്മാർ ഇരുമ്പ് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് കുതിരകളെയും ആനകളെയും രഥങ്ങളെയും ബാധിച്ചു. രഥസാരഥിമാരുടെയും കുതിരപ്പടയാളികളുടെയും ആനയോട്ടക്കാരുടെയും കിരീടവും കുന്തലവും കണ്ഠഹാരവും അണിഞ്ഞ തലകൾ ആയിരക്കണക്കിന് നിലത്തേക്ക് വീണു. വാളുകളും ഗദകളും വില്ലുകളും പിടിച്ച കൈകൾ, ആനകൾ, തുണ്ടായ കാലുകൾ, കുതിരകൾ, കാട്ടുകഴുതകൾ, ഒട്ടകങ്ങൾ, കാളകൾ, കഴുതകൾ, മനുഷ്യരുടെ തലകൾ—ഇവയെല്ലാം അമ്പുകളുടെ പ്രഹരത്തിൽ നിലത്തുകിടന്നു. വിജയത്തിനായി ശ്രമിച്ച വൃശ്ണികൾ അവരുടെ സൈന്യത്തെ നശിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ജരാസന്ധൻ നേതൃത്വം നൽകുന്ന രാജാക്കന്മാർ തിരിഞ്ഞ് പോയി. ശിശുപാലൻ ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവനുപോലെ, തിളക്കം കെടുത്തി, ഉത്സാഹം നഷ്ടപ്പെട്ട്, വായ് ഉണക്കി, അവനോടു അവർ സമീപിച്ചു. "മഹാനായ രാജാവേ, ഈ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിക്കൂ! ശരീരധാരികളിൽ ആരും സ്ഥിരമായ സന്തോഷമോ ദുഃഖമോ കാണുന്നില്ല." "മരുമക്കളെ നയിക്കുന്ന ജാദൂക്കാരൻ പോലെ, ഈ ലോകത്തിൽ ഭഗവാന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ജീവികൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു." "പതിനേഴു ദിവസം ഞാൻ ശൗരിയിൽ തോറ്റു, പതിനെട്ടാം ദിവസം ഇരുപത്തിമൂന്ന് സൈന്യങ്ങളുമായി ജയിച്ചു. എങ്കിലും, ലോകം സമയവും വിധിയുമാണ് നയിക്കുന്നത് എന്നറിഞ്ഞു, ഞാൻ ദുഃഖിക്കുകയോ സന്തോഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല." "ഇപ്പോഴും, യദുക്കളുടെ തന്ത്രത്താൽ നാം എല്ലാവരും തോറ്റു. ഇപ്പോൾ ശത്രുക്കൾ വിജയിച്ചു, കാരണം കാലം അവരിലേക്കാണ്. കാലം നമ്മിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ നാം ജയിക്കും." ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സുഹൃത്തുക്കളാൽ ആശ്വസിപ്പിക്കപ്പെട്ട്, ചെദിരാജാവ് തന്റെ അനുയായികളോടൊപ്പം നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ബാക്കിയുള്ള രാജാക്കന്മാർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ നഗരങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ, തന്റെ സഹോദരിയുടെ രാക്ഷസവിവാഹം സഹിക്കാനാവാതെ, കൃഷ്ണനെ വെറുത്ത്, രുക്മി തന്റെ വലിയ സൈന്യവുമായി കൃഷ്ണനെ പിന്തുടർന്നു. രുക്മി, ക്രോധം കൊണ്ട് വിറയ്ത്ത്, വില്ലും കൈയിൽ പിടിച്ച്, എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെയും സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു: "കൃഷ്ണനെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലാതെ, രുക്മിണിയെ തിരിച്ചു പിടിക്കാതെ ഞാൻ കുന്ദിനയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല; ഇത് ഞാൻ സത്യമാകുന്നു." അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, രഥത്തിൽ കയറി, രഥസാരഥിയെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു: "കുതിരകൾ ഓടിക്കൂ! ഞാൻ കൃഷ്ണനെ നേരിടട്ടെ!" "ഇന്ന്, എന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, എന്റെ സഹോദരിയെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്ത് കൊണ്ടുപോയ ആ കൃഷിവാളന്റെ അഭിമാനം ഞാൻ തകർക്കും!" ഇങ്ങനെ ധിക്കാരത്തോടെ, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കാതെ, രുക്മി ഗോവിന്ദനെ വെല്ലുവിളിച്ചു: "നിൽക്കൂ! നിൽക്കൂ!" എന്ന് വിളിച്ചു, തന്റെ ഏകരഥത്തിൽ സമീപിച്ചു. ശക്തമായ വില്ലിൽ അമ്പുകൾ കുരുക്കി, കൃഷ്ണനെ മൂന്നു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെടിവച്ചു: "യദുകുലത്തിന്റെ അപമാനമേ, ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കൂ!" "നീ എന്റെ സഹോദരിയെ യജ്ഞബലിയിൽ നിന്ന് ശൃഗാളം ഇര പിടിക്കുന്നതുപോലെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു; ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ അഭിമാനം തകർക്കും, കപടനായ യോദ്ധാവേ!" "നീ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് എന്നെ വീഴ്ത്തി, എന്നെ കൊല്ലുന്നതുവരെ സഹോദരിയെ വിട്ടു വിടുക!" രുക്മിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചു, അവന്റെ വില്ല് തകർത്തു, ആറു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് രുക്മിയെ വെടിവച്ചു. നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് കുതിരകളെയും, രണ്ടു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് രഥസാരഥിയെയും, മൂന്നു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് പതാകയെയും കൃഷ്ണൻ വെടിവച്ചു; രുക്മി മറ്റൊരു വില്ലെടുത്തു, അഞ്ചു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ വെടിവച്ചു. അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ട അച്യുതൻ രുക്മിയുടെ വില്ല് തകർത്തു; വീണ്ടും രുക്മി മറ്റൊരു വില്ലെടുത്തു, അതും കൃഷ്ണൻ തകർത്തു. രുക്മി എടുത്ത എല്ലാ ആയുധങ്ങളും—ഗദ, ശൂലം, ത്രിശൂലം, വാൾ, കുന്തം, തൊമര—ഹരി അവയെല്ലാം തകർത്തു. അവസാനമായി, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, വാൾ കൈയിൽ എടുത്ത്, കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, രുക്മി ക്രോധത്തോടെ മുന്നോട്ട് ഓടി, പുഴുവിനെപോലെ അഗ്നിയിലേയ്ക്ക് ചാടിയെത്തി. അവൻ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ വാൾ, കവചം എന്നിവ തകർത്തു; പിന്നെ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാൾ എടുക്കുകയും രുക്മിയെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭർത്താവ് തന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലാൻ പോകുന്നതുകണ്ട്, രുക്മിണി ഭയത്തിൽ വിറച്ച്, അവന്റെ കാൽപാദങ്ങളിൽ വീണു, ദുഃഖഭരിതയായി പറഞ്ഞു: "യോഗേശ്വരനായ ഭഗവാനേ, അളവില്ലാത്തവനേ, ദേവതകളുടെ ദൈവമേ, ലോകനാഥനേ, നീ എന്റെ സഹോദരനെ കൊല്ലരുത്, മഹാബാഹുവേ, മംഗളദായകനേ!" ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അവളുടെ ശരീരം ഭയത്തിൽ വിറച്ച്, മുഖം ദുഃഖത്തിൽ ഉണങ്ങിയതും, താലം കഴുകിയതും, സ്വർണ്ണഹാരമിടറിപ്പോയതും, അവൾ ഭയത്താൽ ഭർതൃപാദങ്ങളിൽ വീണു; കൃഷ്ണൻ കരുണയോടെ അവനെ കൊല്ലാതെ വിട്ടു. അതിനു ശേഷം, കൃഷ്ണൻ ആ ദുഷ്ടനെ ഒരു വസ്ത്രത്തിൽ കെട്ടി, തലയും ദാഡിയും മുണ്ഡനം ചെയ്ത് അവനെ അപമാനിച്ചു; അതേസമയം, യദുവീരന്മാർ ശത്രുസൈന്യത്തെ താമരപ്പൊയ്കയിൽ കയറിയ ആനകൾപോലെ കീറിമറിച്ചു. അവിടെ എത്തിയ യദുക്കൾ രുക്മിയെ അങ്ങനെ കെട്ടിയിട്ട നിലയിൽ, ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന് സമീപം കണ്ടു; അവനെ കെട്ടിയിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, കരുണാനിധിയായ സങ്കർഷണൻ അവനെ മോചിപ്പിച്ചു, കൃഷ്ണനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.