ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വധുവിനെ ചുറ്റി ഗായകർ, സംഗീതജ്ഞർ, ഗാഥാകർ, വംശാവലി പറയുന്നവർ, ദൂതന്മാർ—all അവരെ പാടിയും പ്രശംസിച്ചും വധുവിനെ അഴകിച്ചു. അവർ ദേവിയുടെ മന്ദിരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, വധു തന്റെ കൈകളും കാലുകളും കഴുകി, ശുദ്ധവും സമാധാനവുമാണ്, അംബികയുടെ സാനിധ്യത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. പ്രായമായ, ജ്ഞാനമുള്ള ബ്രാഹ്മണ സ്ത്രീകൾ ഭവാനിയോടൊപ്പം ചേർന്നു, ഭവയുടെ ഭാര്യയായ അവളെ, ഐശ്വര്യവതിയായ അവളെ, ആരാധിച്ചു. “അംബികേ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം മക്കളോടൊപ്പം, ശുഭയുള്ളവളേ, എന്റെ ഭർത്താവ് ഭാഗ്യശാലി കൃഷ്ണനാകട്ടെ; നിങ്ങൾ ഈ പ്രാർത്ഥനയിൽ തൃപ്തരാകട്ടെ,” എന്നിങ്ങനെ അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു. സुगന്ധിയായ വസ്തുക്കൾ, തൊടിക്കാത്ത അരി, ധൂപം, വസ്ത്രങ്ങൾ, പൂമാലകൾ, ഭൂഷണങ്ങൾ, വിവിധ ഭോജനങ്ങൾ, വിളക്കുകളുടെ നിര—ബ്രാഹ്മണ സ്ത്രീകൾ അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്നു ഉപ്പും, അടയും, വെറ്റിലയും, മാലകളും, പഴങ്ങളും, കരിമ്പുംകൊണ്ട് വധുവിനെ ആരാധിച്ചു. അവർ അവളെ ആശീർവാദങ്ങൾ നൽകി, പൂജയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ നൽകി; വധു അവരെ നമസ്കരിച്ചു, അവശിഷ്ടങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. അതിനുശേഷം, വ്രതം ഉപേക്ഷിച്ച്, വധു അംബികയുടെ ഭവനം വിട്ടു, തന്റെ ദാസിയെ കൈപിടിച്ച്, കൈയിൽ രത്നം കൊണ്ടുള്ള മോതിരം അണിഞ്ഞ്. അവളുടെ നടുവ് സുതാര്യവും, മുഖം കാതിലണിയുന്ന വജ്രഭൂഷണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചും, കറുത്ത നിറം, കിടിലം വജ്രമാല, ഉന്നത മുലകൾ, തിരിഞ്ഞു വീണ കേശം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ മറച്ചു—ദേവതകളുടെ മായയുടെ ഭംഗി അവളിൽ തെളിഞ്ഞു. ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരി, ബിംബഫലത്തെപ്പോലുള്ള ചുണ്ടുകൾ, മല്ലിപ്പൂ ക buds പോലെ പല്ലുകൾ, ഹംസയിലേത് പോലെ നടപ്പു, അണിയുന്ന അങ്കിള്‍ കിടിലം ശബ്ദം—അവളിൽ ഈ സൗന്ദര്യങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു. അവളെ കണ്ട്, സമവായിച്ചിരുന്ന വീരന്മാർ—all പ്രശസ്തരും, അവളുടെ ഭംഗിയിൽ ലയിച്ചവരും—മൂഢരായി വീഴ്ത്തപ്പെട്ടു. രാജാക്കന്മാർ, അവളുടെ പുഞ്ചിരിയും ലജ്ജാമയമായ കണ്ണുകളും കണ്ട്, ആയുധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. ആ രാജാക്കന്മാർ, ആന, രഥം, കുതിര എന്നിവയിൽ ഇരുന്ന, പ്രശസ്തരും, അവളെ procession എന്ന നിമിത്തത്തിൽ, ഹരിക്ക് തന്റെ ഭംഗി സമർപ്പിച്ചപ്പോൾ, അവളുടെ കമലപാദം പതിയെ നീങ്ങി, അവൾ കൃഷ്ണന്റെ വരവ് കാത്തുനോക്കി. ഇടതു കൈയുടെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് മുടി മാറ്റി, കിംഗ്സിനെ ലജ്ജയോടെ നോക്കി, അച്യുതനെ കണ്ടു; രാജകുമാരി രഥത്തിൽ കയറുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവളെ തന്റെ എതിരാളികളുടെ മുന്നിൽ പിടിച്ചു. ഗരുഡചിഹ്നമുള്ള രഥത്തിൽ അവളെ ഇരുത്തി, മാധവൻ, രാജാക്കന്മാരുടെ കൂട്ടം അവഗണിച്ച്, രാമന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, സിംഹം ജക്കാലുകളിൽ നിന്ന് ഇരയെ എടുത്തുപോലെ, പതിയെ പുറപ്പെട്ടു. അഹങ്കാരമുള്ള രാജാക്കന്മാർ, പ്രത്യേകിച്ച് ജരാസന്ധനും കൂട്ടരും, തോൽവി സഹിക്കാനാവാതെ, “അയ്യോ, നമുക്ക് ലജ്ജ! ആയുധം കൊണ്ടുള്ളവർ, കാവൽക്കാരിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; സിംഹങ്ങൾ മറ്റുമൃഗങ്ങളിൽ നിന്ന് കാട്ടുകിടകളെ എടുത്തുപോലെ,” എന്ന്叫വായി. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, എല്ലാവരും, വലിയ കുപിതരായി, തങ്ങളുടെ വാഹനങ്ങളിൽ കയറി, ആയുധങ്ങൾ എടുക്കുകയും, സൈന്യങ്ങൾക്കൊപ്പം, വില്ലുകൾ പിടിച്ച്, കൃഷ്ണനെ പിന്തുടർന്നു. അവരെ വരുന്നത് കണ്ടു, യാദവ സൈന്യത്തിലെ നായകർ, വില്ലുകൾ വലിച്ചു, ശബ്ദം മുഴക്കിയ്, നേരിട്ട് നിന്നു. ആയുധങ്ങൾക്കു വിദഗ്ധരായ അവർ, കുതിര, ആന, രഥങ്ങൾക്കു മുകളിൽ നിന്ന്, മലകളിൽ മഴ പെയ്യുന്നതുപോലെ, അമ്പുകൾ മഴയായി വീശി. വധുവിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സൈന്യം അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ മൂടപ്പെട്ടത് കണ്ടു, സുന്ദരനായ, സുതാര്യ നടുവുള്ള വധു, ഭയഭക്തിയോടെ, ലജ്ജയോടെ കൃഷ്ണന്റെ മുഖം നോക്കി. കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “ഭയപ്പെടണ്ട, കമലനയനേ; ഈ ദ്വേഷമുള്ള സൈന്യം നിന്റെ ബന്ധുക്കൾ തന്നെ നശിപ്പിക്കും.” അവരുടെ വീര്യം സഹിക്കാനാവാതെ, ഗദ, സംകർഷണ, മറ്റു വീരന്മാർ, ഇരുമ്പ് അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, കുതിര, ആന, രഥങ്ങൾ അടിച്ചു. രഥചാലകർ, കുതിരക്കാരും, ആനയിലിരുന്നവരും—കാതിലണിയുന്ന വജ്രങ്ങൾ, കിരീടങ്ങൾ, തലപ്പാവുകൾ—അവരുടെ തലങ്ങൾ ആയിരക്കണക്കിന് നിലംപതിച്ചു. വാളുകൾ, ഗദകൾ, വില്ലുകൾ, ആനകൾ, തുണ്ടുകൾ, കാലുകൾ, കുതിരകൾ, മ്യൂൾ, ഒട്ടകങ്ങൾ, കാളകൾ, കഴുതകൾ, മനുഷ്യരുടെ തലകൾ—എല്ലാം നിലംപതിച്ചു. വൃഷ്ണികൾ വിജയത്തിനായി അവരുടെ സൈന്യങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ജരാസന്ധന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ രാജാക്കന്മാർ തിരിഞ്ഞു, പുറപ്പെട്ടു. ശിശുപാലന്റെ അടുത്തെത്തിയ അവർ, ഭാര്യ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖിതനായ, ഭംഗി നഷ്ടപ്പെട്ട, ഉത്സാഹം ഇല്ലാതായ, വായ് വരണ്ട, ശിശുപാലനോട് പറഞ്ഞു: “മാനവരിൽ, രാജാവേ, ദുഃഖം ഉപേക്ഷിക്കണം; ആരും സ്ഥിരമായ സന്തോഷം അല്ലെങ്കിൽ ദുഃഖം കാണുന്നില്ല.” “യന്ത്രക്കാരൻ തടി കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച സ്ത്രീയെ നൃത്തം ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, ഭഗവാന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഉള്ളവൻ സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.” “പതിനേഴു ദിവസം ഞാൻ ശൗരിയെ യുദ്ധത്തിൽ തോൽപ്പിച്ചു; പതിനെട്ടാം ദിവസം, ഇരുപത്തിമൂന്നു സൈന്യങ്ങൾ കൊണ്ട് ഞാൻ ജയിച്ചു.” “എന്നിരുന്നാലും, ലോകം കാലത്താൽ, വിധിയാൽ ചലിക്കുന്നതാണെന്ന് അറിഞ്ഞ്, ഞാൻ ദുഃഖിക്കുകയോ സന്തോഷിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല.” “ഇപ്പോൾ, യദുക്കളാൽ, കൃഷ്ണന്റെ കാവലിൽ, ഞങ്ങൾ chiefs of warriors, തോറ്റു; അവർ കൃത്യമായ തന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു.” “ഇപ്പോൾ, ശത്രുക്കൾ വിജയിച്ചു; കാരണം, കാലം തന്റെ വഴിക്ക് പോകുന്നു; കാലം അനുകൂലമാകുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ വിജയിക്കും.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സുഹൃത്തുക്കൾ ആശ്വസിപ്പിച്ചതോടെ, ചെദിരാജാവ് തന്റെ അനുയായികളോടൊപ്പം നഗരത്തിലേക്ക് പോയി; മറ്റ് രാജാക്കന്മാർ, ജീവിച്ചവരും, ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. പക്ഷേ, രുക്മി, തന്റെ സഹോദരിയുടെ രാക്ഷസ വിവാഹം സഹിക്കാനാവാതെ, കൃഷ്ണനെ ദ്വേഷിച്ച്, ശക്തിയും സൈന്യവുംകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ പിന്തുടർന്നു. രുക്മി, കോപഭരിതനായി, എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെ മുന്നിൽ, വില്ല് പിടിച്ച്, വലിയ കൈകൾ വിറയ്ത്തി, പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു: “കൃഷ്ണനെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലാതെ, രുക്മിണിയെ തിരിച്ചു കിട്ടാതെ, ഞാൻ കുണ്ടിനയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല; ഇത് ഞാൻ സത്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.” അവിടെ നിന്ന്, രഥത്തിൽ കയറി, “കുതിരകൾ ഓട്ടമിടൂ! കൃഷ്ണനെ നേരിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്യട്ടെ!” എന്ന് ചാരിയോട് പറഞ്ഞു. “ഇന്ന്, കുത്തുവിളയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, എന്റെ സഹോദരിയെ ബലമായി എടുത്ത ആ ദുഷ്ടനായ കാവൽക്കാരന്റെ അഹങ്കാരം ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.” അവൻ ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം അറിയാതെ, ഗൊവിന്ദനെ വെല്ലുവിളിച്ചു: “നില്ക്കൂ! നില്ക്കൂ!” എന്നും, ഒരു രഥത്തിൽ അടുത്തു. വലിച്ച വില്ല് കൊണ്ട്, കൃഷ്ണനെ മൂന്നു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെട്ടി, “ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കുക, യദു വംശത്തിന്റെ അപമാനമേ!” എന്ന് പറഞ്ഞു. “താങ്കൾ എവിടേക്കാണ് പോവുന്നത്, എന്റെ സഹോദരിയെ യജ്ഞത്തിലെ ഭോജനത്തെ കാക്ക് പോലെ മോഷ്ടിച്ച്? ഇന്ന് ഞാൻ താങ്കളുടെ അഹങ്കാരം തകർക്കും, വഞ്ചകനും, കപട യുദ്ധക്കാരനുമായ താങ്കൾ!