ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രുക്മിണി, മനസ്സിൽ ഗోవിന്ദനിൽ ആകർഷിതയായിരുന്നുവെങ്കിലും, തന്റെ വിവാഹം സംബന്ധിച്ച് ഒരു ആശങ്കയോടെ ഉള്ളിൽ ചിന്തിച്ചു: “എന്നിൽ ഏതെങ്കിലും ദോഷം കാണുന്നുവോ എന്നോ, ദോഷരഹിതനായ കൃഷ്ണൻ എന്റെ കൈ പിടിക്കാൻ മടിക്കുന്നുവോ എന്നോ, ഞാൻ ദുരഭാഗ്യവതിയാണോ എന്നോ, സൃഷ്ടാവും മഹാദേവനും ഗൗരിയും രുദ്രാണിയും ഗിരിജയും സതിയും എന്നെ അനുകൂലിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.” ഇങ്ങനെ സമയം കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച രുക്മിണി കണ്ണിൽ കണ്ണുനീരുമായി കണ്ണുകൾ അടച്ചു. വിവാഹം കാത്തിരുന്ന വധുവിന്റെ ഇടത് ഉരുവും കൈയും കണ്ണും അതിന്റെ ശുഭം സൂചിപ്പിച്ചു വിറച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണന്റെ നിർദേശപ്രകാരം, മഹാബ്രാഹ്മണൻ രാജകുമാരിയെ അകത്തെ മുറികളിൽ നടക്കുന്നത് കണ്ടു. അവനെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടും, മനസ്സിൽ ആശങ്കയില്ലാതെ, ചിന്തനയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള രുക്മിണി ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ യദു വംശത്തിലെ പുത്രൻ എത്തി എന്ന സത്യം അവളെ അറിയിച്ചു; സ്വയംവരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകളും പറഞ്ഞു. അവൻ വന്നതായി അറിഞ്ഞ രുക്മിണി, സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തോടും, ബ്രാഹ്മണനെ നോക്കിയില്ല; അവൻ മറ്റൊരു രീതിയിൽ അവളുടെ പ്രിയങ്കരനായിരുന്നു. കൃഷ്ണനും രാമനും നഗരവാസികൾ അറിയുന്നതും, സംഗീതോപകരണങ്ങൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട്, യഥോചിതം ആദരങ്ങൾ നൽകി എത്തിയപ്പോൾ, അവർക്ക് തേനും പാൽ, ശുദ്ധവസ്ത്രങ്ങൾ, ഇഷ്ടവസ്തുക്കൾ, യഥാക്രമം പൂജകൾ നടത്തി. ബുദ്ധിമാനായ രാജാവ് അവർക്കും അവരുടെ സൈന്യത്തിനും അനുയായികൾക്കും ഉത്തമ വാസസ്ഥലം ഒരുക്കി, അർഹമായ വിരുന്നും നൽകി. സമാപിച്ചിരുന്ന രാജാക്കന്മാർക്ക് അവരുടെ വീര്യം, പ്രായം, ശക്തി, ധനം എന്നിവ അനുസരിച്ച്, എല്ലാ ഇഷ്ടവസ്തുക്കളും നൽകി ആദരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ എത്തിയതായി അറിഞ്ഞ്, വിദ്യാർഭ നഗരത്തിലെ ജനങ്ങൾ കൃഷ്ണന്റെ കമലമുഖം കൈകൾ കണ്ണിന് ചേർത്ത് ആസ്വദിച്ചു. “രുക്മിണി മാത്രമാണ് കൃഷ്ണന്റെ യോജ്യമായ ഭാര്യ; മറ്റൊരാളും അർഹയല്ല. അവൻ ദോഷരഹിതനാണ്, ഭീഷ്മയുടെ മകളുടെ യോജ്യമായ ഭർത്താവാണ്.” “നമ്മുടെ ചെറിയ നല്ല പ്രവർത്തികൾകൊണ്ടു തന്നെ, ലോകത്രയ സൃഷ്ടാവൻ സന്തുഷ്ടനായി; അച്യുതൻ, വിദ്യാർഭ രാജകുമാരിയുടെ കൈ സ്വീകരിക്കട്ടെ.” ഇങ്ങനെ സ്നേഹത്തിന്റെ നൂലിൽ ബന്ധപ്പെട്ട് നഗരവാസികൾ സംസാരിച്ചു; അതിനുശേഷം, വധു അകത്തെ മുറികളിൽ നിന്ന് അംബികയുടെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് സൈനികരാൽ കാവലോടെ പുറപ്പെട്ടു. അവൾ ഭവാനിയുടെ സുന്ദര പാദങ്ങൾ കാണാൻ കാലിൽ നടന്നു; നടന്നു പോകുമ്പോൾ മുകുന്ദന്റെ കമലപാദങ്ങൾ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു. അമ്മമാരും സുഹൃത്തുക്കളും ചുറ്റും, ധീരമായ രാജകീയ സൈനികർ കാവലോടെ, കാവചം ധരിച്ച് ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തി, മൃദംഗം, ശംഖ്, മഞ്ഞീര, തുര്‍यം, ഘടം എന്നിവ മുഴങ്ങി. ആയിരക്കണക്കിന് മഹിളകൾ, ഭംഗിയായി അലങ്കരിച്ചവർ, പുരോഹിതർക്കായി വിവിധ ഭോജനങ്ങൾ, പൂമാലകൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു. ഗായകരും സംഗീതജ്ഞരും, വധുവിനെ ചുറ്റി, പണ്ഡിതരും വംശാവലി പറയുന്നവരും സ്തുതികളോടും പാട്ടുകളോടും കൂടെ. അവൾ ദേവിയുടെ ആലയത്തിൽ എത്തി, കൈകാലുകൾ കഴുകി, ശുദ്ധതയും സമാധാനവും പുലർത്തി അംബികയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ബ്രാഹ്മണികളുടെ പ്രായമായ, ജ്ഞാനമുള്ള ഭാര്യമാർ ഭവാനിയോടൊപ്പം ഭവയുടെ ഭാര്യയെ ഐശ്വര്യസമ്പന്നയായി പൂജിച്ചു. “അംബികേ, വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു; ശുഭയുള്ളവളേ, നിന്റെ സ്വന്തം മക്കളോടൊപ്പം; എന്റെ ഭർത്താവായി ഭാഗ്യശാലിയായ കൃഷ്ണൻ ലഭിക്കട്ടെ; നീ പ്രസന്നയാകട്ടെ.” സുഗന്ധവസ്തുക്കൾ, അകൃത അരി, ധൂപം, വസ്ത്രങ്ങൾ, പൂമാലകൾ, ആഭരണങ്ങൾ, വിവിധ ഭോജനങ്ങൾ, വിളക്കുകളുടെ നിരകൾ എന്നിവകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണീകൾ ഭവാനിയെ പൂജിച്ചു. അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരോടൊപ്പം ഉപ്പും അപ്പം, പാനം, മാല, പഴം, കർകണ്ടി എന്നിവ നൽകി. അവർ അവളെ പൂജാനന്തരവസ്തുക്കൾ നൽകി, അനുഭവങ്ങൾ ആശംസിച്ചു; വധു അവരെ നമസ്കരിച്ചു, അവശിഷ്ടം സ്വീകരിച്ചു. അതിനുശേഷം, മൗനവ്രതം ഉപേക്ഷിച്ച്, അംബികയുടെ ഭവനത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട രുക്മിണി, കൈയിൽ രത്നമാലയുള്ള കൈകൊണ്ട് ദാസിയെ പിടിച്ചു. സുന്ദരമായ അര, കാതിലാഭരണങ്ങൾ, കറുത്ത വർണ്ണം, കിടിലം, ഉന്നതസ്തനങ്ങൾ, മുടി ചുരുളുകളിൽ കണ്ണുകൾ മറച്ച, ദേവതകളുടെ മായയെ പോലെ അവൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരി, ബിംബഫലത്തിന്റെ പോലെ ചുവന്ന അധരങ്ങൾ, മല്ലികയുടെ കിരണങ്ങൾ പോലുള്ള പല്ലുകൾ, ഹംസയുടെ നടപ്പിൽ, മണിമണികൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി, അവൾ തിളങ്ങി. അവളെ കണ്ടു, സന്നാഹമായ വീരന്മാർ, സ്നേഹത്തിൽ വിറച്ചു; രാജാക്കന്മാർ, അവളുടെ noble പുഞ്ചിരിയും ലജ്ജാഭരിതമായ ദൃഷ്ടിയും കണ്ടു, ആയുധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. ആ മഹാന്മാർ, ആന, രഥം, കുതിര എന്നിവയിൽ ഇരുന്നവരും, അവളെ കാണുമ്പോൾ നിലംപതിച്ചു; procession എന്ന നിമിത്തത്തിൽ, ഹരിക്കു സ്വന്തം തേജസ് അർപ്പിച്ചവളെ, കമലപാദങ്ങൾ നീങ്ങുമ്പോൾ, അവൾ ഭഗവാന്റെ വരവിന് കാത്തുനോക്കി. ഇടത് കൈയുടെ വിരൽ കൊണ്ട് മുടി മാറ്റി, കുന്തം നോക്കി, രാജാക്കന്മാരെ ലജ്ജയോടെ നോക്കി, അച്യുതനെ കണ്ടു; രാജകുമാരി രഥത്തിൽ കയറുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, എതിരാളികളുടെ കണ്ണിന് മുന്നിൽ അവളെ പിടിച്ചെടുത്തു. ഗരുഡ ചിഹ്നമുള്ള രഥത്തിൽ അവളെ ഇരുത്തി, മാധവൻ, രാജാക്കന്മാരുടെ സംഘത്തെ അവഗണിച്ച്, രാമന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, സിംഹം ജക്കൽകളിൽ നിന്ന് ഇരയെ എടുത്തുപോലെയാണ്, പതുക്കെ പുറപ്പെട്ടു. അഹങ്കാരമുള്ള രാജാക്കന്മാർ, പ്രത്യേകിച്ച് ജരാസന്ധനും കൂട്ടരും, തോൽവിയും പ്രശസ്തിയും സഹിക്കാനാവാതെ, “അയ്യോ, നമുക്ക് ലജ്ജ! ആയുധങ്ങൾക്കൊടു, കൃഷണനും കൂട്ടരും നമ്മെ കവർന്നുവെന്നു; സിംഹം മറ്റു മൃഗങ്ങളിൽ നിന്ന് മാൻ എടുത്തുപോലെ,” എന്ന് വിളിച്ചു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, അവരൊക്കെ കഠിനകോപത്തോടെ, തങ്ങളുടെ വാഹനങ്ങളിൽ കയറി, ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത്, സൈന്യങ്ങൾ ചുറ്റി, വില്ലുകൾ ഉരുക്കി, കൃഷ്ണനെ പിന്തുടർന്നു. അവരെ വരുന്നത് കണ്ട യദു സേനയുടെ നേതാക്കൾ, വില്ലുകൾ ഉരുക്കി, അവരെ നേരിൽ നിന്ന് പ്രതിരോധിച്ചു. ആയുധപ്രാവീണ്യമുള്ളവരും, കുതിര, ആന, രഥങ്ങളിൽ നിന്നു, പർവ്വതത്തിൽ മഴപെയ്യുന്ന മേഘംപോലെ, അസ്ത്രങ്ങളാൽ അമ്പുകൾ മഴപെയ്തു. ഭർത്താവിന്റെ സേന അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ മറഞ്ഞതും, സുന്ദരമായ അരയുള്ള രുക്മിണി ഭയത്തോടും ലജ്ജയോടെ ഭർത്താവിന്റെ മുഖം നോക്കി. കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “ഭയപ്പെടേണ്ട, കമലനയനേ; ഈ ശത്രുസേന ഇപ്പോൾ നിന്റെ ബന്ധുക്കൾ തന്നെ നശിപ്പിക്കും.” അവരുടെ വീര്യം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ, ഗദൻ, സങ്കർഷണൻ, മറ്റ് വീരന്മാർ ഇരുമ്പ് അമ്പുകളാൽ കുതിര, ആന, രഥങ്ങൾ ആക്രമിച്ചു. ഇങ്ങനെ, രുക്മിണിയുടെ സ്വയംവരത്തിൽ കൃഷ്ണൻ എത്തി, അവളെ കൈപ്പിടിച്ച്, രാജാക്കന്മാരുടെ മുന്നിൽ അവളെ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി, യദു വീരന്മാർ അവരെ സംരക്ഷിച്ചു; ശത്രുക്കൾ അമ്പുകൾ മഴപെയ്യുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, യദു വീരന്മാർ വീരത്വം കാണിച്ചു, ശത്രുസേനയെ തകർത്തു.