ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മക്കളോടുള്ള അജ്ഞാനമായ മമതയെ ഉപേക്ഷിക്കണം; ഭ്രമം നരകത്തിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്. ഈ ശരീരം ഒടുവിൽ എല്ലാം വിട്ട് വീണുപോകും—കാണാം, കാട്ടിലേയ്ക്ക് പോവുക. അച്ഛന്റെ ഈ വചനങ്ങൾ കേട്ട ശേഷം, അച്ഛൻ മകനോടു പറഞ്ഞു: “മകനേ, കാട്ടിൽ ഞാൻ എന്തെല്ലാം ചെയ്യണം എന്ന് വിശദമായി പറയൂ.” അച്ഛൻ തന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഇരുട്ട് കുഴിയിൽ കുടുങ്ങിയവനായി, കൃത്യങ്ങൾകൊണ്ടു വീണുപോയവനായി, ദുർബലനും കപടനും ആയി, മകനോടു അപേക്ഷിച്ചു: “കരുണാസാഗരനായ മകനേ, എന്നെ ഉയർത്തിക്കൊൾക.” മകൻ അച്ഛനോട് ഉപദേശിച്ചു: “ഏലും, മാംസം, രക്തം എന്നിവയാൽ നിർമ്മിതമായ ഈ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള മമതയും, ഭാര്യ, മക്കൾ, മറ്റുള്ളവർ തുടങ്ങിയവരിലേക്കുള്ള സ്വാമിത്വവും ഉപേക്ഷിക്കണം. ഈ ലോകം നിത്യവും നശ്വരമാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കി, വൈരാഗ്യത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുകയും ഭക്തിയിൽ നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യണം.” “സത്യധർമ്മം എപ്പോഴും ആചരിക്കണം; ലോകീയകൃത്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണം; സത്സംഗം ചെയ്യണം; ഇച്ഛയും ആസക്തിയും വിട്ടുകളയണം; മറ്റുള്ളവരുടെ ഗുണദോഷങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നത് ഉടൻ ഉപേക്ഷിക്കണം; സേവയുടെയും പവിത്രകഥകളുടെയും അമൃതം ആഴത്തിൽ ആസ്വദിക്കണം.” ഇങ്ങനെ, മകന്റെ വചനങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, അച്ഛൻ അറുപതാം വയസ്സിൽ വീട്ടുവിട്ടു കാട്ടിലേക്കുപോയി; അവിടെ ദിനംപ്രതി ഹരിയുടെ സേവനത്തിൽ ചുമന്നും, ദശമസ്കന്ധം പാരായണം ചെയ്തും, ശ്രീകൃഷ്ണനെ പ്രാപിച്ചു. അവൻ ദേവതകളുടെ തോട്ടങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഇന്ദ്രന്റെ അഗ്രഹാരത്തിൽ, വിശ്വകർമ്മാ നിർമിച്ച പ്രാസാദത്തിൽ, ത്രിലോക്യസമ്പത്ത് നിറഞ്ഞ ആകാശനഗരത്തിൽ വസിച്ചു. അവൻ ജ്ഞാനത്തിലും ധനത്തിലും ഉന്നതവംശത്തിലും സമ്പന്നൻ ആയിരുന്നു; അഹങ്കാരവും അഭിമാനവും ഇല്ലാത്തവനായിരുന്നു. അച്ഛൻ ഇങ്ങനെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് കടന്നുപോയശേഷം, അമ്മയെ മകൻ ക്രൂരമായി അടിച്ചു: “സമ്പത്ത് എവിടെയാണ് എന്ന് പറയ，否则 ഈ ദണ്ഡം കൊണ്ടു നിന്നെ കൊല്ലും!” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട അമ്മ ഭീതിയോടെ, മകനെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖത്തോടും കൂടി, രാത്രിയിൽ കിണറ്റിൽ വീണു ജീവൻ അവസാനിപ്പിച്ചു. ഗോകർണൻ യോഗത്തിൽ സ്ഥിരനായി തീർത്ഥാടനം നടത്താൻ പുറപ്പെട്ടു; അവനു ദുഃഖമോ സന്തോഷമോ ഇല്ലായിരുന്നു; ശത്രുവോ മിത്രമോ ഇല്ലായിരുന്നു. ധുന്ധുകാരി വീട്ടിൽ തന്നെ താമസിച്ചു; അഞ്ചു വേശ്യകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അത്യന്തം ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തു; അവരെ പോഷിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ഭ്രമത്തിൽ മനസ്സ് മയങ്ങിയവനായി. ഒരു ദിവസം ആ സ്ത്രീകൾ ആഭരണങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചു; ധുന്ധുകാരി കാമാന്ധനായും മരണത്തെ മറന്നവനായി, അവയെക്കായി ആഭരണങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ പുറത്തുപോയി. ഇവിടെയും അവിടെയും നിന്ന് ധനം ശേഖരിച്ച്, അവൻ വീട്ടിൽ തിരിച്ചുവന്നു; ആ സ്ത്രീകൾക്ക് നല്ല വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും പലവിധ വസ്തുക്കളും നൽകി. അവന്റെ കൈവശം ധനം കൂടുതലായി കണ്ടപ്പോൾ, സ്ത്രീകൾ തമ്മിൽ പറയപ്പെട്ടു: “ഇവൻ ദിവസേന മോഷ്ടിക്കുന്നു; അതിനാൽ രാജാവ് പിടികൂടും.” “സമ്പത്ത് പിടിച്ചെടുത്തശേഷം രാജാവ് അവനെ തീർച്ചയായും കൊല്ലും; അതിനാൽ നമ്മുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക്, ഞങ്ങൾ തന്നെ രഹസ്യമായി അവനെ കൊല്ലാതിരിക്കാൻ എന്താണ് കാര്യം?” അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച അവർ, അവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ കയറ്റികെട്ടി, കൊന്നുകളഞ്ഞു; സമ്പത്ത് എടുത്ത് എവിടെയോ പോയി. അവന്റെ കഴുത്തിൽ കയറ് കെട്ടി അവനെ കൊല്ലാൻ തുടങ്ങി; എത്രയും വേഗം ചെയ്തിട്ടും മരിച്ചില്ല; അവർ ഭയപ്പെട്ടു. അവന്റെ വായിൽ കത്തുന്ന കൽക്കരികൾ നിറച്ചു; തീയുടെ അത്യന്തം വേദനയിൽ പീഡിതനായി അവൻ മരിച്ചു. ആ സ്ത്രീകൾ അവന്റെ ശരീരം ഒരു കുഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു; ഈ രഹസ്യം ആരും അറിഞ്ഞില്ല. ജനങ്ങൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു: “അവൻ ദൂരേ പോയിരിക്കുന്നു; അവൻ എനിക്ക് പ്രിയനാണ്; ഈ വർഷം അവൻ സ്വർത്ഥലോഭത്തിൽ തിരിച്ചുവരും.” പ്രബുദ്ധൻ ഒരിക്കലും ദുഷ്ടസ്ത്രീകളിൽ വിശ്വാസം വെക്കരുത്; അവരിൽ ആശ്രയം വെക്കുന്ന മൂഢൻ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങും. കാമഭാവമുള്ള സ്ത്രീകളുടെ വാക്കുകൾ അമൃതംപോലെ ആസ്വാദ്യമാണ്; എന്നാൽ അവരുടെ ഹൃദയം വെട്ടിനുറുക്കുന്ന വാളുപോലെ കഠിനമാണ്—പുരുഷന്മാരിൽ ആരാണ് അവർക്കു സത്യത്തിൽ പ്രിയം? അവന്റെ സമ്പത്ത് പിടിച്ചെടുത്ത ശേഷം, ആ സ്ത്രീകൾ പലഭർത്താക്കന്മാരോടും ചേർന്ന് അവിടെനിന്ന് പോയി; പിന്നീട് ധുന്ധുകാരി മഹാഭൂതമായി, കർമ്മഫലത്തിൽ പീഡിതനായി. ഉയർന്നുവീഴുന്ന കാറ്റുപോലെയുള്ള രൂപം സ്വീകരിച്ച്, അവൻ പത്ത് ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടി തിരിഞ്ഞു; തണുപ്പിലും ചൂടിലും പീഡിതനായി, ഭക്ഷണവും ജലവും കൂടാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടു. എവിടെയും ആശ്രയം കിട്ടാതെ, “ഹായോ വിധി!” എന്ന് നിലവിളിച്ചു; കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞ്, ഗോകർണൻ ലോകത്തിൽ നിന്ന് അവന്റെ മരണവാർത്ത അറിയിച്ചു. അവൻ അനാഥനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ഗോകർണൻ ഗയയിൽ പിതൃകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു; അവൻ തീർത്ഥങ്ങളിൽ യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ അവിടെയും ആ ചടങ്ങുകൾ നടത്തി. ഇങ്ങനെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, ഗോകർണൻ സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി; രാത്രിയിൽ, വീട്ടുമുറ്റത്ത് മറ്റുള്ളവർ അറിയാതെ ഉറങ്ങാൻ വന്നു. അവിടെ, ഗോകർണൻ ഉറങ്ങുന്നുവെന്ന് കണ്ട ധുന്ധുകാരി, രാത്രിയിൽ ഭയാനകമായ രൂപത്തിൽ അവന്റെ ബന്ധുവിനു മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവൻ ആടായും, ആനയായും, മേശയായും, ഇന്ദ്രനായും, അഗ്നിയായും, വീണ്ടും മനുഷ്യനായും മാറി; ഓരോ രൂപവും ഒരിക്കൽ മാത്രം. ഈ അതിശയകരമായ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടു, ഗോകർണൻ ശാന്തനും ധൈര്യവാനുമായവനായി, ഇതൊരു ദുരവസ്ഥയിലായ ഒരാളാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവനോട് സംസാരിച്ചു. “രാത്രിയിൽ ഇങ്ങനെ ഭയാനകമായ രൂപത്തിൽ വന്നതാരാണ് നീ? എവിടെ നിന്നാണ് ഈ അവസ്ഥയിലായിരിക്കുന്നത്? ഭൂതനോ, പ്രേതമോ, പിശാചോ? സത്യമായി പറക.” ഗോകർണന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്, അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു; വാക്കുകൾ പറയാൻ കഴിയാതെ, ചിന്തകളുടെ അടയാളങ്ങൾ മാത്രം കാണിച്ചു. അപ്പോൾ ഗോകർണൻ വെള്ളം കൈയിൽ എടുത്ത് അവനെ ഉയർത്തി; അങ്ങനെ മാത്രം ചെയ്തപ്പോൾ, പാപി മോചിതനായി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ പ്രേതം പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിന്റെ സഹോദരൻ ധുന്ധുകാരിയാണ്; എന്റെ പാപഫലത്തിൽ മനുഷ്യജന്മം നഷ്ടപ്പെട്ടു.” “എന്റെ കർമ്മങ്ങൾ എണ്ണമില്ല; മഹത്അജ്ഞാനത്തിൽ ഞാൻ ലോകങ്ങളെ ദോഷം ചെയ്തവൻ; സ്ത്രീകളാൽ പീഡിതനായി കൊല്ലപ്പെട്ടു.” “അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഭൂതനായി, ഈ ദയനീയാവസ്ഥ അനുഭവിക്കുന്നു; വായുവിൽ ജീവിച്ച്, വിധിയുടെ ഫലമനുസരിച്ച് മാത്രം അനുഭവം ലഭിക്കുന്നു.” “സുഹൃത്തേ, കരുണാസാഗരനായ സഹോദരാ, എന്നെ ദയവായി ഉടൻ മോചിപ്പിക്കൂ!” ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഗോകർണൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: “നിന്റെ മോക്ഷത്തിനായി ഞാൻ ഗയയിൽ പിതൃകർമ്മം നിർവഹിച്ചു. എങ്കിലും നീ മോചിതനായില്ലേ? അത്ഭുതം! ഗയശ്രാദ്ധം ചെയ്തിട്ടും മോക്ഷം ലഭിക്കാത്ത പക്ഷം, ഇവിടെ മറ്റൊരു മാർഗ്ഗമില്ല. ഞാൻ നിനക്കു വേണ്ടി എന്ത് ചെയ്യണം? സത്യം വിശദമായി പറയൂ.