ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ചേദിരാജാവായ ദമഘോഷൻ തന്റെ പുത്രന്റെ ക്ഷേമത്തിനും ഐശ്വര്യത്തിനുമായി മന്ത്രവിദഗ്ധരായ വിദഗ്ധരെ ഉപയോഗിച്ച് എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും പൂർണ്ണമായി നടത്തി. സ്വർണ്ണം കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച രഥങ്ങളും, മദം കയറിയ ആനകളും, കുതിരകളും, അഗണിതമായ പടയാളികളും അണിനിരത്തിയ വലിയ സൈന്യവുമായി ദമഘോഷൻ കുന്ദിനപുരത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. അവിടെ എത്തുമ്പോൾ, വിദർഭരാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ഒരുക്കിയിരുന്ന വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ പാർപ്പിച്ചു. അതേസമയം, ശാൽവൻ, ജരാസന്ധൻ, ദന്തവക്ത്രൻ, വിദുരഥൻ തുടങ്ങിയവരും, ചേദി, പൗണ്ട്ര രാജ്യങ്ങളിലെ ആയിരക്കണക്കിന് സഖാക്കളുമൊപ്പം അവിടെ എത്തി. ഇവർ എല്ലാവരും കൃഷ്ണനും രാമനും ശത്രുക്കളായവരും, രുക്മിണിയെ ചേദിരാജകുമാരനു വേണ്ടി ഉറപ്പാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചവരുമായിരുന്നു. യദുക്കൾക്കൊപ്പം കൃഷ്ണൻ വരുമെന്നു അറിഞ്ഞാൽ യുദ്ധത്തിനൊരുങ്ങിയവരായിരുന്നു അവർ. എല്ലാ രാജാക്കളും തങ്ങളുടെ പൂർണ്ണ സൈന്യങ്ങളുമായി സമാഹരിച്ച്, യുദ്ധം ചെയ്യാൻ മനസ്സിൽ ഉറച്ചവരായി അവിടെ ഒത്തുചേർന്നു. എതിരാളികളായ രാജാക്കന്മാർ ഇതിന് വേണ്ടി ശ്രമിക്കുന്നതായി കേട്ട രാമൻ, കലഹം ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ, കൃഷ്ണൻ ഏകാന്തമായി രുക്മിണിയെ കൊണ്ടുപോകാൻ പോയിരിക്കുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞു. സഹോദരനോടുള്ള അഗാധമായ സ്നേഹത്താൽ, രാമൻ ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളും ഭടന്മാരും അണിനിരത്തിയ വലിയ സൈന്യവുമായി കുന്ദിനയിലേക്ക് യാത്രയായി. ഭീഷ്മകന്റെ പുത്രി, അതായത് രുക്മിണി, മനോഹരമായ രൂപവും ഹരിയെ പ്രാപിച്ചേണം എന്ന ആഗ്രഹവും ഉള്ളവളായി, തന്റെ വരൻ വരുമോ എന്ന കാത്തിരിപ്പിൽ ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്ത് ഇരുന്നു. "എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് മൂന്നുദിവസം കഴിഞ്ഞു; ഞാൻ കുറ്റമില്ലാത്തവളാണ്, എന്നാലും കമലനയനായവൻ വരുന്നില്ല. ബ്രാഹ്മണൻ എന്റെ സന്ദേശം കൊണ്ടുപോയതുമുതൽ ഇന്നുവരെയും തിരികെ വന്നില്ല. എങ്കിൽ, എന്നിൽ എന്തെങ്കിലും ദോഷം കണ്ടിട്ടാണോ ദോഷമില്ലാത്തവൻ എന്റെ കൈ പിടിക്കാൻ മടികാണിക്കുന്നത്?" എന്നിങ്ങനെ രുക്മിണി വിചാരിച്ചു. "എന്റെ ഭാഗ്യം ദുർദൈവം തന്നെയാണ്. സൃഷ്ടാവും, മഹാദേവനും, ഗൗരിയും, രുദ്രാണിയും, ഗിരിജയും, സതിയും എനിക്ക് അനുകൂലമല്ല," എന്ന ദു:ഖത്തിൽ ആ വിചാരങ്ങൾ രുക്മിണിയുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദനെ ഓർത്തുകൊണ്ട്, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീർകൊണ്ടു അവൾ കണ്ണടച്ചു. ആ സമയത്ത്, ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്ന രുക്മിണിയുടെ ഇടത് തോൾ, കൈ, കണ്ണ് എന്നിവ സുദിനസൂചനയായി വിറയച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ കൃഷ്ണന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ആ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ ബ്രാഹ്മണൻ അന്തപ്പുരത്തിനുള്ളിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട് രുക്മിണിയെ കണ്ടു. അവളെ സന്തോഷപൂർവ്വം, മനസ്സിൽ സംശയമില്ലാതെ കണ്ട ബ്രാഹ്മണനെ രുക്മിണി, ലക്ഷണങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രാവീണ്യമുള്ളവളായി, സ്നേഹപൂർവ്വം ചോദ്യം ചെയ്തു. ബ्रह്മണൻ യദുകുലപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ എത്തിച്ചേർന്നുവെന്നും സ്വയംവരത്തിനായി പറഞ്ഞ സത്വചനം അവൾക്ക് അറിയിച്ചു. അതു കേട്ട രുക്മിണി, ഹൃദയം സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു, ബ്രാഹ്മണൻ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വേറൊരുവിധത്തിൽ പ്രിയനായി നിലകൊണ്ടതിനാൽ അവനെ നേരിട്ട് നോക്കിയില്ല. രുക്മിണിയുടെ വിവാഹം കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് രാമനും കൃഷ്ണനും സംഗീതോപകരണങ്ങൾ മുഴക്കിച്ചുകൊണ്ട് കുന്ദിനയിൽ proper honors നൽകി എത്തി. അവർക്ക് തേനും പാലും, ശുദ്ധവസ്ത്രങ്ങളും, ആഗ്രഹിച്ച സമ്മാനങ്ങളും നൽകി യഥാവിധി പൂജിച്ചു. രണ്ടു സഹോദരന്മാർക്കും അവരുടെ സൈന്യത്തിനും അനുയായികൾക്കും ഭംഗിയായി ഒരുക്കിയ വാസസ്ഥലങ്ങൾ നൽകി, യഥായുക്തമായ ആദരവുകൾ നൽകി. ഒത്തുചേർന്നിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെ അവരുടെ വീര്യവും പ്രായവും ധനസമ്പത്തും അനുസരിച്ച് യഥാസംഭാവ്യമായ ആദരവുകൾ നൽകി. കൃഷ്ണൻ വന്നതായി അറിഞ്ഞ്, വിദർഭപട്ടണവാസികൾ കൃഷ്ണന്റെ കമലമുഖം കണ്ട് കൈകൾ കണ്ണിനരികിൽ ചേർത്ത് ഭക്തിയോടെ നോക്കി. "രുക്മിണി മാത്രമേ കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാകാൻ യോജ്യയാകൂ, മറ്റൊരാളുമല്ല; കൃഷ്ണനും ഭീഷ്മകന്റെ പുത്രിക്കും പരസ്പരം യോജ്യരാണു," എന്നായിരുന്നു നഗരവാസികളുടെ മനസ്സിലുള്ളത്. "നമ്മൾ ചെയ്ത ചെറിയ സൽപ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടു തന്നെ ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ അച്യുതൻ പ്രസന്നനാകട്ടെ; അച്യുതൻ, ദയവായി, വിദർഭരാജകുമാരിയുടെ കൈ സ്വീകരിക്കട്ടെ," എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടുകൂടി അവർ പറഞ്ഞു. പ്രേമത്തിന്റെ അക്ഷരശൃംഖലയിൽ പെട്ട നഗരവാസികൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, രുക്മിണി അന്തപ്പുരത്തിൽ നിന്ന് അംബികാദേവിയുടെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക്, സൈനികരാൽ കാവലിനോടുകൂടി പുറപ്പെട്ടു. ഭവാനിയുടെ কোমല പാദങ്ങൾ ദർശിക്കാനായി, പാദേന നടന്നു, എന്നാൽ മനസ്സിൽ മുഴുവനായി മുകുന്ദന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഓർത്തു. അവളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി അമ്മമാരും സുഹൃത്തുക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു; ധൈര്യശാലികളായ രാജസൈനികർ കവർച്ചയും ആയുധങ്ങളും ധരിച്ച് കാവലിനിരത്തി. മൃദംഗം, ശംഖം, താളം, കാഹളം, പകർ എന്നിവ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് ആഭരണപൂഷിതരായ സുന്ദരികളായ സ്ത്രീകൾ പൂക്കളും, സുഗന്ധികളും, വസ്ത്രങ്ങളും, ആഭരണങ്ങളും പുരോഹിതർക്കായി കൊണ്ടുവന്നു. ഗായകർ, വാദകർ, വൈതാലികർ, സൂതന്മാർ, മാഗധന്മാർ—all praise and music—നടന്നു. അങ്ങനെ ആ സുന്ദരിയായ വധു അംബികാദേവിയുടെ ആലയത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, കാൽ കൈ കഴുകി, മനസ്സിൽ ശുദ്ധിയും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ് അംബികയുടെ സന്നിധിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. പ്രായം ചെന്ന, ശാസ്ത്രജ്ഞരായ ബ്രാഹ്മണസ്ത്രീയർ ഭവാനിയോടൊപ്പം ഭവപത്നിയായ അംബികയെ സമൃദ്ധിയോടെ പൂജിച്ചു. "അംബികേ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; നീ സ്വപുത്രങ്ങളോടുകൂടി സുമംഗളിയായവളാണ്. എന്റെ ഭർത്താവ് ഭാഗ്യശാലിയായ കൃഷ്ണനാകട്ടെ, ദയവായി പ്രസന്നയാകേണം," എന്നായിരുന്നു രുക്മിണിയുടെ പ്രാർത്ഥന. സുഗന്ധിതങ്ങളായ വസ്തുക്കൾ, അക്ഷത, ധൂപം, വസ്ത്രം, പുഷ്പമാല, ആഭരണം, വൈവിധ്യമാർന്ന ഭോജനങ്ങൾ, വിളക്കുകൾ—ഇവയൊക്കെയും അർപ്പിച്ചു. ബ്രാഹ്മണസ്ത്രീയർ ഭർത്താക്കന്മാരോടൊപ്പം ഉപ്പും, അപ്പം, താംബൂലം, മാല, പഴം, കരിമ്പ് എന്നിവയുമൊക്കെ സമർപ്പിച്ചു. അവർ അവളുടെ മേൽ അനുഗ്രഹവും, പൂജാവശിഷ്ടവും നൽകി; അവർക്കു വധു നമസ്കരിച്ചു, അവശിഷ്ടം സ്വീകരിച്ചു. ശബ്ദവ്രതം ഉപേക്ഷിച്ച്, രുക്മിണി അംബികയുടെ ആലയം വിട്ടു. ദാസിയുടെയിടത് കൈ പിടിച്ചു, ആ കൈയിൽ രത്നമുദ്രികയുമായി അവൾ പുറപ്പെട്ടു. സുന്ദരമായ അരയും, കുണ്ഡലങ്ങളും മുത്തുമാലകളും അണിഞ്ഞ മുഖവും, കറുത്ത ശരീരവും, രത്നമേഖലയുമുള്ള അരയും, ഉന്നതമായ കുചങ്ങളും, കുരുന്നടികൾ മറയ്ക്കുന്ന കുന്തലങ്ങൾ—ഇതെല്ലാം ചേർന്ന് ദേവന്മാരുടെ മഹാമായയെപ്പോലെ ആകർഷകയായി അവൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. നിർമ്മലമായ പുഞ്ചിരി, ബിംബഫലത്തോട് സാമ്യമുള്ള ചുവപ്പു ചുണ്ടുകൾ, മുല്ലപ്പൂക്കളെപ്പോലെ പല്ലുകൾ, ഹംസയെന്നപോലെ സുന്ദരമായ നടപ്പാടുകൾ, മൃദുലമായ മൺജീരനാദം—ഇതെല്ലാം ചേർന്ന് അവൾ അതിവിശിഷ്ടയായി തിളങ്ങി. അവളെ കണ്ടു, അവിടേക്കു കൂടിച്ചേർന്നിരുന്ന വീരന്മാർ—all renowned heroes—പ്രേമത്തിൽ മുങ്ങി, അവളെ കണ്ട രാജാക്കന്മാർ അവളുടെ ലജ്ജാഭരിതമായ പുഞ്ചിരിയും, കുനിക്കുന്ന കാഴ്ചയും കണ്ടു മനസ്സു കവർച്ചയേറ്റ് ആയുധങ്ങൾ കൈയിൽ നിന്നു വീഴ്ത്തി.