ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഉമാദേവിയുടെ ഭർത്താവായ മഹാദേവനും തന്റെ അജ്ഞാനാന്ധകാരം നീക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെയാണ് മഹാത്മാക്കൾ നിങ്ങളുടെ പാദധൂളിയിൽ കുളിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. കമലനയനനായോനേ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൃപ ലഭിക്കാതിരിക്കുന്നു എങ്കിൽ, നൂറു ജന്മങ്ങൾക്കുമേൽ വ്രതങ്ങളാൽ ക്ഷയിച്ച ഈ ജീവൻ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കട്ടെ എന്നായിരുന്നു രുക്മിണിയുടെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം. ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: യദുകുലജാതയായ രാജകുമാരിയുടെ രഹസ്യസന്ദേശങ്ങൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെ കൊണ്ടുവന്നു. ഇതിൽ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് ആലോചിച്ച് പിന്നീട് തീരുമാനിക്കൂ. ശുകദേവൻ തുടർന്നു: വിദർഭരാജകുമാരിയുടെ സന്ദേശം കേട്ട യദുപുത്രൻ ബ്രാഹ്മണന്റെ കൈ പിടിച്ചു, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: എനിക്ക് പോലും രാത്രിയിൽ ഉറക്കം വരുന്നില്ല, എന്റെ മനസ്സിൽ അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത മാത്രം. അവളെ എന്നെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ അവളുടെ സഹോദരൻ ശത്രുതാലാണ് തടഞ്ഞത് എന്നെനിക്ക് അറിയാം. അവൾ എനിക്ക് അത്യന്തം ഭക്തയാണെന്നും, അവളുടെ രൂപം നിർമലമെന്നുമാണ് ഞാൻ അറിയുന്നത്. യജ്ഞശിഖയെപ്പോലെ അവളെ രാജസമിതിയിൽ നിന്ന് യുദ്ധത്തിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ടുവരാം. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രുക്മിണിയുടെ വിവാഹത്തിന് ഉചിതമായ സമയമറിഞ്ഞ് മധുസൂദനൻ തന്റെ സർഥിയെ വിളിച്ചു: "ദാരുകാ, വേഗത്തിൽ രഥം ഒരുക്കൂ." ശൈബ്യ, സുഗ്രീവ, മേഘപുഷ്പ, ബാലാഹക എന്നിവയെന്നു പേരുള്ള കുതിരകൾ കൂട്ടിയ രഥം ദാരുകൻ ഒരുക്കി, കയ്യുയർത്തി ഭഗവാന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. ശൗരി രഥത്തിൽ കയറി ബ്രാഹ്മണനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു, അതിവേഗകുതിരകളാൽ ആനർട്ടയിൽ നിന്ന് വിദർഭയിലേക്കു ഒരു രാത്രിയിൽ എത്തി. കുണ്ഡിനരാജാവ് തന്റെ മകനോടുള്ള അഗാധസ്നേഹത്താൽ തന്റെ മകളെ ശിശുപാലനു നൽകാൻ വിവാഹസജ്ജീകരണം ആരംഭിച്ചു. നഗരം അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി, വഴികളും ചുവടുവഴികളും നിറംപിടിച്ച പതാകകളും തൂക്കങ്ങളും വാതായനങ്ങളുമൊക്കെയായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു. നിര്മലവസ്ത്രധാരികളായ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും പൂക്കളും മാലകളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ച് നഗരവീഥികൾ നിറഞ്ഞു. അഗുരു ധൂപവാസനയാൽ ഭവനങ്ങൾ സുഗന്ധിതമാകുന്നു. രാജാവ് കൃത്യമായ രീതിയിൽ പിതൃങ്ങൾക്കും ദേവന്മാർക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും അർഘ്യാദികൾ നൽകി, അന്നദാനവും ചെയ്തു, മംഗളശാന്തിമന്ത്രങ്ങൾ പാടിച്ചു. കുളിച്ച് പുതുവസ്ത്രം ധരിച്ച് മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞു, ആ രാജകുമാരി വിവാഹചൈതന്യത്തിൽ തിളങ്ങി. പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന്മാർ സാമ, ഋക്, യജുർവേദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി അവളെ രക്ഷിക്കാൻ ഹോമങ്ങൾ നടത്തി. അതർവ്വവേദത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള പുരോഹിതൻ ഗ്രഹശാന്തിക്കായി ഹവികൾ സമർപ്പിച്ചു. ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവ് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സ്വർണ്ണവും വെള്ളിയും വസ്ത്രങ്ങളും വെള്ളരിയും എള്ളും പശുക്കളും ദാനം ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, ചെദിരാജാവ് ദമഘോഷൻ തന്റെ മകൻ ശിശുപാലനു ഐശ്വര്യവും ക്ഷേമവും ലഭിക്കുവാൻ മന്ത്രവിദഗ്ധരെ ഉപയോഗിച്ച് എല്ലാ ക്രിയകളും നിർവഹിച്ചു. മദപാനത്തിൽ മുങ്ങിയ ആനകളും പൊന്നുകൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച രഥങ്ങളും കുതിരയും യോദ്ധാക്കളും നിറഞ്ഞ സൈന്യവുമായി അവൻ കുണ്ഡിനയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. വിദർഭരാജാവ് അവനെ സ്നേഹപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു, ആദരവോടെ ഒരുക്കിയ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ താമസിപ്പിച്ചു. അവിടെ ശാൽവൻ, ജരാസന്ധൻ, ദന്തവക്രൻ, വിദുരഥൻ, ആയിരക്കണക്കിന് ചെദി, പൊണ്ഡ് രാജാക്കന്മാർ എന്നിവരും എത്തി. കൃഷ്ണനും രാമനും ശത്രുത്വം പുലർത്തുന്ന ഈ രാജാക്കന്മാർ, യദുക്കലോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ വരുമെങ്കിൽ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും തങ്ങളുടെ മുഴുവൻ സൈന്യങ്ങളുമായി യുദ്ധത്തിനായി ഒരുമിച്ചു. ഇതറിഞ്ഞ രാമഭദ്രൻ, യുദ്ധഭീതിയിൽ, കൃഷ്ണൻ ഒറ്റയ്ക്കു പോയെന്നറിഞ്ഞു. സഹോദരനോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ, രാമൻ മഹാസൈന്യവുമായി ആനകളും കുതിരകളും രഥങ്ങളുമായി കുണ്ഡിനയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. ഭീഷ്മകന്റെ പുത്രിയായ അവളെ, ഹരിയുടെ വരവിനായി കാത്തിരുന്ന രുക്മിണി, ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഓർത്തു, കൃഷ്ണന്റെ വരവിന്റെ സൂചനയില്ലാതെ വിഷാദം അനുഭവിച്ചു. "എന്ത് ദുർഭാഗ്യം! എന്റെ വിവാഹത്തിന് മൂന്നു രാത്രികൾ കഴിഞ്ഞു; ഞാൻ കുറ്റമില്ലാത്തവളായിട്ടും കമലനയനൻ വരുന്നില്ല. എന്റെ സന്ദേശം കൊണ്ടുപോയ ബ്രാഹ്മണനും ഇന്നുവരെ തിരികെ വന്നില്ല." "എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ദോഷം കണ്ടിട്ടാണോ ദോഷരഹിതനായ കൃഷ്ണൻ എന്റെ കൈ പിടിക്കുവാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നത്?" എന്നുള്ള സംശയവും അവളെ തേടി. "എന്റെ ഭാഗ്യം ദുർഭാഗ്യമാണ്; സ്രഷ്ടാവും മഹാദേവനും ഗൗരിയും രുദ്രാണിയും ഗിരിജയും സതിയും എനിക്കു അനുഗ്രഹം നൽകിയിട്ടില്ല," എന്ന് അവൾ നിരാശയായി ചിന്തിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഗോവിന്ദന്റെ സ്മരണയിൽ മുഴുകി, കാലം ഓർത്തു, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ അവൾ കണ്ണ് അടച്ചു. ഗോവിന്ദന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ഇടത് തോളും കാലും കണ്ണും — ശുഭപ്രതീകമായ അവയൊക്കെ — വിറയച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണന്റെ നിർദേശപ്രകാരം ആ ബ്രാഹ്മണപ്രഭു അന്തഃപുരത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന രാജകുമാരിയെ കണ്ടു. അവളും സന്തോഷപൂർവ്വം മുഖം തെളിഞ്ഞ്, മനസ്സിൽ ഭയം ഇല്ലാതെ, ലക്ഷണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ നിപുണയായ അവൾ, ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ബ്രാഹ്മണനോട് ചോദിച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ യദുകുലപുത്രൻ എത്തിയതായി അറിയിച്ചു, സ്വയംവരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യമായ വാക്കുകളും അവളെ അറിയിച്ചു. കൃഷ്ണൻ എത്തിയെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ വിദർഭരാജകുമാരി ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞു; പക്ഷേ, ബ്രാഹ്മണനെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ സ്നേഹിച്ചിരുന്നതിനാൽ അവളവനെ നോക്കിയില്ല. അവരുടെ വരവറിഞ്ഞ്, തന്റെ മകളുടെ വിവാഹം കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച രാമനും കൃഷ്ണനും വാദ്യഘോഷത്തോടുകൂടി, ഉചിതമായ ആദരവോടെ അതിൽ എത്തി. തേൻ, പാലു, ശുദ്ധവസ്ത്രങ്ങൾ, ആഗ്രഹിച്ച അനുഭവങ്ങൾ എന്നിവ കൊണ്ടുവന്ന്, ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി അവരെ പൂജിച്ചു. ആ രണ്ടുപേരുടെയും സൈന്യത്തിനും അനുയായികൾക്കും അനുയോജ്യമായ വാസസ്ഥലങ്ങൾ ഒരുക്കി, യഥാവിധി സ്നേഹപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. വിരുതും പ്രായവും ബലവും സമ്പത്തും അനുസരിച്ച് എല്ലാ രാജാക്കന്മാർക്കും ആഗ്രഹിച്ച അനുഭവങ്ങൾ നൽകി ആദരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ എത്തിയെന്നറിഞ്ഞു, വിദർഭനഗരവാസികൾ കമലമുഖം കാഴ്ചയാക്കി കൈകൾ കണ്ണിനു ചേർത്ത് ഭക്തിപൂർവ്വം നോക്കി. "രുക്മിണി മാത്രമാണ് കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യയാകാൻ യോഗ്യയുള്ളത്; കൃഷ്ണനും സ്വഭാവത്തിൽ നിർമലനാണ്, ഭീഷ്മകന്റെ മകൾക്ക് യോജ്യനായ ഭർത്താവാണ്," എന്നായിരുന്നു ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം. "നാം ചെയ്തിട്ടുള്ള ഈ ചെറിയ പുണ്യഫലത്താൽ തന്നെ ലോകത്രയത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് പ്രസന്നനായി; അച്യുതൻ, ദയവായി വിദർഭരാജകുമാരിയുടെ കൈ സ്വീകരിക്കട്ടെ," എന്നായിരുന്നു അവരുടെ പ്രാർത്ഥന.