ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജാവേ, ഈ ജന്മത്തിൽ കഴിഞ്ഞ്, അടുത്ത ജന്മത്തിൽ നീ ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും മഹാ സുഹൃത്ത് ആയി, എനിക്ക് മാത്രം പ്രാപ്തനായവനാവും എന്നു കൃഷ്ണൻ നിന്നോട് അനുഗ്രഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ശേഷം, ഇക്ഷ്വാകു വംശജനായ രാജാവ് കൃഷ്ണനെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, വന്ദനം അർപ്പിച്ച്, ഗുഹാമുഖത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവൻ ചെറു മനുഷ്യരെയും, മൃഗങ്ങളെയും, ഔഷധികളെയും, വൃക്ഷങ്ങളെയും കണ്ട്, കലിയുഗം എത്തിച്ചേർന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, വടക്കോട്ട് യാത്ര തിരിച്ചു. തപസ്സും, വിശ്വാസവും, ദൃഢനിശ്ചയവും, അസക്തിയും, സംശയരഹിതത്വവും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു ആകേന്ദ്രിച്ച് ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ നിന്ന് നര-നാരായണന്മാരുടെ പുണ്യസ്ഥലമായ ബദരിയാശ്രമത്തിലെത്തി, എല്ലാ ദ്വന്ദ്വങ്ങളെ സഹിച്ചു, ശാന്തനായി, ഹരിയെ തപസ്സിലൂടെ ആരാധിച്ചു. അതിനുശേഷം കൃഷ്ണൻ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. അവിടം യവനന്മാർ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ, അവൻ അവരെയും അവരുടെ സൈന്യത്തെയും സംഹരിച്ചു, സമ്പത്തും ദ്വാരകയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ആ സമ്പത്ത് പശുക്കളും ആളുകളും കൂട്ടിയെടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അച്യുതന്റെ പ്രേരണയിൽ ഇരുപത്തിമൂന്നു അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവുമായി ജരാസന്ധൻ രാജാവ് എത്തി. ശത്രുസൈന്യം ഉഗ്രതയോടെ വരുന്നതു കണ്ടു, മാധവന്മാരായ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും മനുഷ്യരെന്ന പോലെ ഭയപ്പെട്ടവരായി നടിച്ച്, ഭയമില്ലാതെയും, ധനസമ്പത്തും ഉപേക്ഷിച്ച്, പല യോജന ദൂരം കാൽനടയായി ഓടി. അവരുടെ പാദങ്ങൾ കമലപോലും. ഈ രണ്ടുപേരും ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ട മഗധരാജാവ് ജരാസന്ധൻ ചിരിച്ചു, തങ്ങളുടെ ശക്തി അറിയാതെ, തന്റെ രഥസൈന്യത്തോടൊപ്പം പിന്തുടർന്നു. ദീർഘദൂരം ഓടിത്തീർന്നു, അവർ എപ്പോഴും മഴപെയ്യുന്ന പ്രവർഷണ പർവതത്തിൽ കയറി. അവിടെ അവരുടെ പാത കാണാനാവാതെ, അവർ ഒളിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് കരുതി, ജരാസന്ധൻ പർവതം ചുറ്റും തീകൊളുത്തി. അപ്പോൾ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും പർവതത്തിന്റെ കത്തുന്ന മലയിൽനിന്ന് പത്തു യോജന ഉയരത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ചാടിപ്പോയി. ശത്രുക്കൾക്കും അനുയായികൾക്കും കാണാതിരിച്ച്, യദുക്കുലത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരായ അവർ തിരിച്ചു സമുദ്രം സംരക്ഷിക്കുന്ന ദ്വാരകയിലേക്കു എത്തി. ബാലരാമനും കേശവനും തീയിൽ പൊള്ളിപ്പോയി എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച്, മഗധരാജാവ് തന്റെ വലിയ സൈന്യവുമായി മടങ്ങി പോയി. അന്നിടെ, അനർതരാജാവായ രൈവതൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയിൽ, തന്റെ മകൾ രൈവതിയെ ബാലദേവന് നൽകിയതും, ഗോവിന്ദൻ ഭീഷ്മകന്റെ മകളും ശ്രീമാതാവുമായ വൈദർഭിയെ സ്വയംവരത്തിൽ വിവാഹം ചെയ്തതും നടന്നു. ശാൽവനും ചെദിരാജാവിന്റെ കൂട്ടാളികളും കൃഷ്ണൻ ശക്തിപ്രയോഗത്തിലൂടെ ജയിച്ചു, എല്ലാവരുടെയും കൺമുന്നിൽ, ഗരുഡൻ അമൃതം എടുക്കുന്നതുപോലെ, രുക്മിണിയെ സ്വന്തമാക്കി. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ഭീഷ്മകന്റെ സുന്ദരമായ മുഖംകണ്ട മകൾ രുക്മിണിയെ കൃഷ്ണൻ രാക്ഷസവിവാഹരീതിയിൽ വിവാഹം ചെയ്‌തു എന്നു ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. കൃഷ്ണൻ ജരാസന്ധനും ശാൽവനും മറ്റും ജയിച്ച ശേഷം അവളെ എങ്ങനെ ഭാര്യയാക്കി എന്നത് ഞാനറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഹേ ബ്രാഹ്മണേ, കൃഷ്ണന്റെ അമൃതസമമായ, ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന, എപ്പോഴും പുതുമയുള്ള, വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ടാലും മതിയാകാത്ത കഥകൾ കേൾക്കാൻ ആരാണ് തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നത്? ഇതോടെ ശ്രീബാദരായണൻ കഥ തുടർന്നു: വിദർഭ ദേശത്തെ ഭീഷ്മക എന്ന മഹാരാജാവിന് അഞ്ചു പുത്രന്മാരും, അത്യപൂർവസുന്ദരിയായ ഒരു മകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. മൂത്തവൻ രുക്മി, പിന്നെ രുക്മരഥൻ, രുക്മബാഹു, രുക്മകേശൻ, രുക്മമാലി; അവരുടെ ധർമ്മപരായണയായ സഹോദരി രുക്മിണി. വീടുകളിലേക്ക് വരുന്നവരിൽ നിന്ന്, മുകുന്ദന്റെ സൗന്ദര്യവും വീര്യവും ഗുണങ്ങളും മഹത്വവും കേട്ട രുക്മിണി, അവനെ തന്നെ ഭർത്താവായി സ്വീകരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. കൃഷ്ണനും അവളുടെ ബുദ്ധി, സ്വഭാവം, സൗന്ദര്യം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവ മനസ്സിലാക്കി, അവളെ യോജ്യമായ ഭാര്യയാക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. അവളുടെ ബന്ധുക്കൾ രുക്മിണിയെ കൃഷ്ണന് നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, കൃഷ്ണനെ ദ്വേഷിക്കുന്ന സഹോദരൻ രുക്മി അതിനെ തടഞ്ഞു, ശിശുപാലനെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇത് അറിഞ്ഞു, കന്യകയായ രുക്മിണി ദു:ഖിതയായി, ആലോചിച്ച്, വിശ്വസനീയനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ കൃഷ്ണന്റെ അടുക്കൽ അയച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ ദ്വാരകയിൽ എത്തി, വാതില്ക്കാരുടെ അനുമതിയോടെ, പൊൻസിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന പരമപുരുഷനെ കണ്ടു. ഭക്തജനങ്ങളുടെ നാഥൻ ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ടു, തന്റെ സിംഹാസനം വിട്ട്, അവനെ ഇരുത്തി, ദേവതകൾ സ്വയം സ്വീകരിക്കുന്നതുപോലെ ആദരിച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് വിശ്രമിച്ചശേഷം, ധാർമ്മികന്മാരുടെ ആശ്രയമായ കൃഷ്ണൻ, അവന്റെ കാലുകൾ സ്പർശിച്ച്, സ്നേഹപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: "ഹേ ശ്രേഷ്ഠബ്രാഹ്മണേ, മുതിർന്നവരാൽ മാന്യമായ നിന്റെ ധർമ്മം സുഖകരമായി നടക്കുന്നു വരുമോ? മനസ്സു എപ്പോഴും സംതൃപ്തമാണോ? ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ലഭിക്കുന്നതിൽ സംതൃപ്തനായി സ്വധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, അവൻ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവനാകും. ദേവേന്ദ്രനു പോലും സംതൃപ്തിയില്ലെങ്കിൽ ലോകങ്ങളിൽ അലയേണ്ടി വരും; എന്നാൽ ഒന്നുമില്ലാത്തവനും സംതൃപ്തനാണെങ്കിൽ, എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി ഉറങ്ങും. ലഭിക്കുന്നതിൽ സംതൃപ്തരായ, സദ്ഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, സകലജീവജാലങ്ങൾക്കും സുഹൃത്തായ, വിനീതരായ, ശാന്തരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഞാൻ എന്റെ തല ഒരിക്കൽ മാത്രം വണങ്ങുന്നു. ഹേ ബ്രാഹ്മണേ, സുഖമാണോ? രാജാവിന്റെ പ്രജകൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ രാജാവ് എനിക്ക് പ്രിയനാണ്. നീ ഇങ്ങോട്ട് ഇഷ്ടപ്രകാരമായി എല്ലാ കഷ്ടതകളും അതിജീവിച്ച് വന്നിരിക്കുന്നു. ദയവായി, എല്ലാം, പ്രത്യേകിച്ച് രഹസ്യമായതൊക്കെയും പറഞ്ഞുതരിക. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?" ഇങ്ങനെ പരമേശ്വരൻ ആദരപൂർവ്വം ചോദിച്ചപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണൻ എല്ലാം വിവരിച്ചു: രുക്മിണി പറഞ്ഞത്: "ഭൂമിയിലെ സുന്ദരനായവാ, നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ കേട്ടു, കേൾക്കുന്നവരുടെ ദു:ഖങ്ങൾ നീക്കുന്നതായ, എന്റെ മനസ്സ് ലജ്ജയില്ലാതെ നിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു. കാതിലൂടെ കയറി, കാഴ്ച്ചയിൽ മുഴുവനായും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന നിന്റെ രൂപം കണ്ടു, എന്റെ മനസ്സു ആകർഷിതമായി. മുകുന്ദാ, നല്ല കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച, വിവേകമുള്ള യൗവനവതി ആരാണ് നിന്നെ ഭർത്താവായി തിരഞ്ഞെടുക്കാത്തത്? നീ സ്വയം തന്നോട് തുല്യനായവൻ, വംശം, സ്വഭാവം, സൗന്ദര്യം, ജ്ഞാനം, പ്രായം, സമ്പത്ത്, മഹത്വം എല്ലാം നിറഞ്ഞവൻ, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നവൻ, പുരുഷസിംഹൻ. അതുകൊണ്ട്, നിന്റെ ഭാര്യയായി എന്നെ സ്വീകരിക്കണമേ; ഞാൻ നിന്നിൽ തന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി സമർപ്പിച്ചു. ചെദിരാജാവ് സിംഹത്തിനുള്ള ഹവിസ്സിനെ കുറുക്കൻ പിടിക്കുന്നതുപോലെ, വീരനുള്ള ഭാഗം സ്പർശിക്കാതിരിക്കട്ടെ, കമലനയനാ!