ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭൂമിയെപ്പോലെ വിപുലമായ രൂപം ധരിച്ച്, ദിശകളെ മുഴുവനും ജയിച്ച ശേഷം, ഭംഗിയുള്ള സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് മറ്റ് രാജാക്കന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരാൾ, ഭഗവാനേ, സ്ത്രീകളുടെ കളിപ്പാട്ടം പോലെ വീട്ടിലെ സുഖങ്ങളിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു; അവൻ അവരുടെ വിനോദത്തിന് ഒരു മൃഗംപോലെയാണ്. തപസ്സിൽ ദൃഢനായി, ഭോഗങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, യഥാവിധി ദാനം ചെയ്തവനും തൻറെ പ്രവർത്തികൾ നിർവ്വഹിച്ചവനും, വീണ്ടും “ഞാൻ ഒരു ചക്രവർത്തി രാജാവാകട്ടെ” എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ആ താഹം വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അവൻ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നില്ല. ലോകത്തിലെ ഈ സന്ദർശനങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഒരാൾ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, അച്യുതനേ, അപ്പോൾ അവൻ സത്സംഗം നേടുന്നു; ആ സത്സംഗം ലഭിച്ച ഉടൻ തന്നെ, ഭഗവാനായ നിങ്ങളുടെ ഭക്തി അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഉദിക്കുന്നു. ഭഗവാനേ, രാജ്യത്തോടുള്ള ആസക്തി യാദൃശ്ചികമായി എന്നിൽ നിന്ന് നീങ്ങിയതിനെ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൃപയായി കരുതുന്നു; അതാണ് വനം പ്രവേശിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, വിശാലമായ ഭൂമിയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന സത്യജ്ഞന്മാർക്കും പ്രാപിക്കാൻ കഴിയാത്തത്. പ്രഭുവേ, നിങ്ങളുടെ പാദസേവനമല്ലാതെ മറ്റേതൊരു വരവും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അതാണ് സ്വല്പമൊന്നുമില്ലാത്തവരും ഏറ്റവും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. മോക്ഷം നൽകുന്ന നിങ്ങളെ ആരാധിച്ചവൻ, ആത്മാവിനെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന മറ്റേതൊരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുമോ? അതിനാൽ, ഭഗവാനേ, സകല ദേഹിക ആഗ്രഹങ്ങളും, സത്ത്വം, രാജസ്സ്, തമസ് എന്നീ ഗുണങ്ങളോടുള്ള ബന്ധം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു—നിര്ഗുണനും, അദ്വൈതനും, ശുദ്ധബോധസ്വരൂപനും, പരമപുരുഷനുമായ നിങ്ങളെ. ഇവിടെ ഞാൻ ദീർഘകാലം ദു:ഖത്തിലും പശ്ചാത്താപത്തിലും പീഡിതനായി, താഹ, ക്രോധം തുടങ്ങിയ ശത്രുക്കളാൽ ശല്യപ്പെടുകയും, ഒരിക്കലും സമാധാനം കണ്ടെത്താതെയും കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ എങ്ങനെയോ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പാദപങ്കജങ്ങൾ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു, പരമാത്മാവേ; ശരണാഗതനായ എന്നെ ഭയരഹിതത്വം, അമരത്വം, ദു:ഖമുക്തി എന്നിവ നൽകി രക്ഷിക്കണമേ. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു: മഹാരാജാവേ, ഭൂമിയുടെ ഭരതാവേ, വരങ്ങൾകൊണ്ട് പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോഴും, ആഗ്രഹങ്ങളാൽ വിചലിതമാകാത്ത ശുദ്ധവും ദൃഢവുമായ മനസ്സാണ് നിനക്ക്. വരങ്ങൾ നൽകാമെന്നത് വെറും നിന്റെ ജാഗ്രത പരിശോധിക്കാനായിരുന്നു; ഏകഭക്തിയുള്ളവരുടെ മനസ്സ് ആശീർവാദങ്ങൾകൊണ്ടു പോലും ഒരിക്കലും ചാഞ്ചല്യമാകാറില്ല. ഭക്തിയില്ലാതെ യോഗം അഭ്യസിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സ്, ആഗ്രഹങ്ങൾ അണവില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്നവരുടെ മനസ്സ്, ശ്വാസനിയന്ത്രണത്തോടും മറ്റും നിയന്ത്രിച്ചാലും വീണ്ടും ഉയരുന്നത് കാണാം. രാജാവേ, മനസ്സിൽ എന്നിലേയ്ക്ക് ലയിച്ചുകൊണ്ട്, ഭൂമിയിൽ ഇഷ്ടം പോലെ സഞ്ചരിക്കൂ; എപ്പോഴും അചഞ്ചലമായ ഭക്തി എന്നിലുണ്ടാകട്ടെ. ക്ഷത്രിയനായ് നിന്റെ കർമ്മത്തിൽ, വേട്ടയിലും മറ്റും ജീവികളെ കൊല്ലേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഈ തപസ്സിൽ ആസക്തനായി എന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചുകൊണ്ട്, പാപം ഉപേക്ഷിക്കൂ. നിന്റെ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ, മഹാരാജാവേ, നീ ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി, സകലഭൂതങ്ങൾക്കും ഉത്തമസ്നേഹിതനായി, എനിക്ക് മാത്രമേ പ്രാപിക്കുകയുള്ളൂ. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ശേഷം, ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ പുത്രൻ അവനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, വന്ദിച്ചു, ഗുഹയുടെ വാതിൽ വഴി പുറത്ത് പോയി. മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും ഔഷധികളും മരങ്ങളും ചെറുതായി മാറിയിരിക്കുന്നതും, കലിയുഗം ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതും കണ്ടു, അവൻ വടക്കോട്ടു നടന്നു. തപസ്സും വിശ്വാസവും കൊണ്ട് സമ്പന്നനും, ആസക്തിയും സംശയവും ഇല്ലാതെയും, മനസ്സു കൃഷ്ണനിൽ ലയിപ്പിച്ചവനായി, അവൻ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. പിന്നീട്, നര-നാരായണന്മാരുടെ വാസസ്ഥലമായ ബദരികാശ്രമം എത്തി, അവിടുത്തെ എല്ലാ ദ്വന്ദ്വങ്ങളും സഹിച്ച്, സമാധാനത്തോടെ, ഹരിയെ തപസ്സിലൂടെ ആരാധിച്ചു. അതേസമയം, ഭഗവാൻ വീണ്ടും യവനന്മാർ ചുറ്റിയിരുന്ന നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി, ബാർബരന്മാരുടെ സൈന്യത്തെ സംഹരിച്ചു, അവരുടെ ധനം ദ്വാരകയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ആ ധനം പശുക്കളോടും മനുഷ്യരോടും കൂടി കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, അച്യുതന്റെ പ്രേരണയാൽ ഇരുപത്തിമൂന്നു അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവുമായി ജരാസന്ധൻ രാജാവ് എത്തി. ശത്രുസൈന്യം വേഗത്തിൽ ശക്തിയായി വരുന്നത് കണ്ടു, രണ്ട് മാധവന്മാർ മനുഷ്യരുപത്തിൽ വേഷമിട്ട്, രാജാവേ, ദ്രുതമായി ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ധാരാളം ധനം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടും, ഭയമില്ലാതെയും ഭയപ്പെട്ടവരെപ്പോലെ നടിച്ച്, കമലപാദങ്ങൾ കൊണ്ട് നിരവധി യോജനങ്ങൾ നടന്നു. രണ്ടുപേരും ഓടുന്നതു കണ്ടു, ശക്തനായ മഗധരാജാവ് ചിരിച്ച്, താൻ അവരുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അറിയാതെ, തന്റെ രഥസേനയുമായി പിന്തുടർന്നു. ദീർഘം ദൂരം ഓടിയശേഷം, അവർ പ്രാവർഷണപർവതം എന്ന എന്നും മഴപെയ്യുന്ന ഉയർന്ന പർവതത്തിൽ കയറി. അവരുടെ പാതകൾ പർവതത്തിൽ കാണാനായില്ല; അവിടെ അവർ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു കരുതി, രാജാവ് പർവതത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗത്തും തീ കൊളുത്തി. അപ്പോൾ, കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ ചാടിക്കൊണ്ട്, ഇരുവരും പത്ത് യോജന ഉയരമുള്ള പർവതശൃംഗത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. ശത്രുവിനെയും അനുയായികളെയും കാണാതെ, യദുകുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ വീണ്ടും സമുദ്രം സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന ദ്വാരകയിലേക്ക് മടങ്ങി. ബാലരാമനും കേശവനും കത്തിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു, മഗധരാജാവ് തന്റെ മഹാസൈന്യവുമായി മടങ്ങി. ആനർട്ടരാജാവ് രൈവതൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ, തന്റെ മകൾ രൈവതിയെ ബാലദേവനുമായി, മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ, വിവാഹം ചെയ്തു. ഗോവിന്ദൻ, ഭഗവാൻ, വൈദർഭിയായ ഭീഷ്മകന്റെ മകളെയും ശ്രീമാതാവിനെയും, അവളുടെ സ്വയംവരത്തിൽ വിവാഹം ചെയ്തു. ശാൽവനും ചേദിരാജാവിന്റെ കൂട്ടാളികളുമൊക്കെ വിജയിച്ചശേഷം, എല്ലാം കാണുന്ന ജനങ്ങളുടെ മുന്നിൽ, ഗരുഡൻ അമൃതം എടുക്കുന്നതുപോലെ കൃഷ്ണൻ അവളെ സ്വന്തമാക്കി. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ഭീഷ്മകന്റെ മനോഹരമുഖിയായ മകൾ രുക്മിണിയെ ഭഗവാൻ രാക്ഷസവിധിയിൽ വിവാഹം ചെയ്തതാണെന്നു കേൾക്കുന്നു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, ജരാസന്ധൻ, ശാൽവൻ മുതലായവരെ ജയിച്ചശേഷം, ആ കന്യയെ എങ്ങനെ വരിയായി കൊണ്ടുപോയി എന്നത് ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ—മധുരവും ലോകത്തെ പവിത്രമാക്കുന്നവയും, എന്നും പുതുമയുള്ളവയും—even those who know them well—ഒരിക്കലും തൃപ്തരാവാൻ കഴിയില്ല, ബ്രാഹ്മണനേ! ശ്രീബാദരായണൻ പറഞ്ഞു: വിദ്യർഭരാജാവ് ഭീഷ്മകൻ എന്ന മഹാരാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അയ്യായിരം പുത്രന്മാരും, അത്യുജ്വല സൌന്ദര്യമുള്ള ഒരു മകളും. മൂത്തവൻ രുക്മി, പിന്നെ രുക്മരഥൻ, രുക്മബാഹു, രുക്മകേശൻ, രുക്മമാലി; അവരുടെ ധർമ്മപരമായ സഹോദരി രുക്മിണി. വീട്ടിൽ വന്നവർ മുഖാന്തിരം, മുകുന്ദന്റെ സൗന്ദര്യവും വീര്യവും ഗുണങ്ങളും മഹത്വവും കേട്ടു, രുക്മിണി അവനെ തക്ക വരനായി കരുതുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ, അവളുടെ ബുദ്ധി, സദാചാരം, സൗന്ദര്യം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവ മനസ്സിലാക്കി, അവളെ യോജ്യമായ ഭാര്യമാക്കി സ്വീകരിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. അവളുടെ ബന്ധുക്കൾ കൃഷ്ണനോട് തന്നെയാണു കന്യയെ നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്; പക്ഷേ, കൃഷ്ണനെ ദ്വേഷിച്ചിരുന്ന സഹോദരൻ രുക്മി അതിന് തടസ്സം നിന്നു, ശിശുപാലനെ പരിഗണിച്ചു. ഇത് അറിഞ്ഞ്, കറുത്തകണ്ണുള്ള വിദ്യർഭകന്യക ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, ആലോചിച്ച്, വിശ്വസ്തനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ കൃഷ്ണനിലേക്കു ദ്രുതമായി അയച്ചു. അവൻ ദ്വാരകയിൽ എത്തി, വാതില്പാലകർ വഴി അകത്തുകടന്ന്, പൊൻസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു.