ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അജയനായ പ്രഭുവേ, എന്റെ കാലം വ്യർത്ഥമായി കടന്നുപോയി. രാജസമ്പത്തിന്റെ മദ്യത്തിൽ മുങ്ങി, നശ്വരമായ ശരീരബോധത്തിൽ ആഴമായി കുടിഞ്ഞ്, കുട്ടികളും ഭാര്യയും ധനവും സമ്പത്തും എന്നിങ്ങനെയുള്ള ബന്ധങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ട്, അനന്തമായ ചിന്തകളാൽ പീഡിതനായിരിക്കുന്നു. ഈ മണ്ണ് കലശം പോലെയുള്ള ശരീരത്തിൽ ഞാൻ മനുഷ്യരുടെ രാജാവായി അഭിമാനത്തോടെ സ്ഥാപിതനായിരുന്നു. ചാരിയുകളും ആനകളും കുതിരകളും പദാതികളും അനുചരന്മാരും എന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റി, ഭൂമിയിൽ വലിയ ഗർവ്വത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു, മറ്റാരെയും എണ്ണാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ രാജസമ്പത്തിന്റെ മദ്യത്തിൽ ഞാൻ എത്രയും വലിയ ആസക്തിയോടെ, ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന ചിന്തകളിൽ മുഴുകി, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അത്യന്തം ആഗ്രഹത്തോടെ ജീവിച്ചു. എന്നാൽ, അജ്ഞാനരഹിതനായ നീ, മരണമായി, പാമ്പ് എലി കുഴിയിലേയ്ക്ക് നോട്ടം വയ്ക്കുന്നതുപോലെ, അപ്രതീക്ഷിതമായി സമീപിച്ചു. ഒരിക്കൽ പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച രഥത്തിൽ കയറി, ശക്തമായ ആനകളിൽ സഞ്ചരിച്ച്, മനുഷ്യരുടെ രാജാവായി വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഞാൻ, കാലത്തിന്റെ അതിജയിക്കാനാവാത്ത ശക്തിയാൽ, ഈ ശരീരം തന്നെ മലമോ പുഴുവോ ചാരമോ ആയി മാറുന്നു. ദിശകളെ ജയിച്ച്, ഭൂമിപോലെയുള്ള ദേഹത്തിൽ, ഭംഗിയുള്ള സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, മറ്റു രാജാക്കന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, സ്ത്രീകളുടെ കളിപ്പാട്ടമാകുന്ന ഒരു മൃഗംപോലെ, വീട്ടിലെ സുഖങ്ങളിൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. ത്യാഗവും ദാനവും നിർവഹിച്ച്, ആചാരങ്ങൾ കർശനമായി പാലിച്ചവനാണെങ്കിലും, വീണ്ടും “ഞാൻ രാജാവാകട്ടെ” എന്ന ആഗ്രഹം ഉയർന്ന്, അത്യന്തം ദാഹത്തോടെ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നില്ല. ഭവസാഗരത്തിൽ അലയുന്ന ഒരാൾക്ക് മോക്ഷം ലഭിച്ചപ്പോൾ, അച്യുതനായ പ്രഭുവേ, അപ്പോൾ തന്നെ സത്സംഗതിയും, അതിലൂടെ ഭഗവത്ഭക്തിയും ജനിക്കുന്നു. രാജ്യം എന്ന ആസക്തി അപ്രതീക്ഷിതമായി എന്നിൽ നിന്ന് മാറിയതിനെ, കാട്ടിൽ പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഭൂമിയുടെ അതിർവരെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്ന മഹാത്മാക്കൾ പ്രാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അതിനേയ്ക്ക്, ഞാൻ നിന്റെ കൃപയായി കാണുന്നു. പ്രഭുവേ, നിന്റെ പാദസേവനമൊഴികെ മറ്റൊന്നും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. മോക്ഷം നൽകുന്ന നീയെന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചിട്ടു, ആത്മാവിനെ ബന്ധനത്തിൽ ആക്കുന്ന മറ്റേതെങ്കിലും വരം ആരാണ് തേടുക? അതിനാൽ, കാമം, ക്രോധം, സത്ത്വം എന്നീ ഗുണങ്ങളിൽപ്പെട്ട എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, നിർമ്മലനും, അദ്വൈതനും, പരമപുരുഷനുമായ, ശുദ്ധചൈതന്യസ്വരൂപനായ നിന്നെ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. ഇവിടെ ദു:ഖത്തിലും പശ്ചാത്താപത്തിലും ദീർഘകാലം പീഡിതനായ ഞാൻ, ദാഹം പോലെയുള്ള ശത്രുക്കളാൽ അലഞ്ഞു, ഒരിക്കലും സമാധാനം കണ്ടെത്താതെ, എങ്കിലും എങ്ങനെയോ നിന്റെ പാദസന്നിധിയിൽ എത്തി. പരമാത്മാവേ, അഭയവും അമൃതവും ദു:ഖമുക്തിയും നൽകുന്നവനായി, നിഷ്പ്രയോജനനായ എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ. അപ്പോൾ ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, ഭൂമിയുടെ ഭരതാവേ, നിന്റെ മനസ്സ് ശുദ്ധവും സ്ഥിരവുമാണ്. വരങ്ങൾ ലഭിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചിട്ടും, ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നു നീ ചഞ്ചലനാകുന്നില്ല. നിന്നെ വരങ്ങൾ തേടാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്, നിന്നിലെ ജാഗ്രത പരിശോധിക്കാനായിരുന്നു; ഏകഭക്തിയുള്ളവരുടെ മനസ്സ് വരങ്ങൾ കൊണ്ടും ചലിക്കുന്നതല്ല. യോഗം അഭ്യസിക്കുന്നവർ ഭക്തിയില്ലാതെ, പ്രാണായാമം പോലെയുള്ള ഉപായങ്ങൾകൊണ്ട് മനസ്സ് നിയന്ത്രിച്ചാലും, അവശേഷിക്കുന്ന ആശകൾ കൊണ്ടു മനസ്സ് വീണ്ടും ഉയരുന്നതാണ്. അതിനാൽ, മനസ്സ് എന്നിൽ സ്ഥിരമായി നിലനില്ക്കട്ടെ; ഭൂമിയിൽ സ്വേച്ഛയാൽ സഞ്ചരിക്കൂ; എപ്പോഴും എന്നിലേക്കുള്ള അചഞ്ചലമായ ഭക്തി നിലനില്ക്കട്ടെ. ക്ഷത്രിയധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ച്, വേട്ടയാടലിലും മറ്റും ജന്തുക്കളെ കൊല്ലേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഈ വ്രതത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ എന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചുകൊണ്ട്, പാപങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കൂ. അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ത്വമ്, മഹാരാജാവേ, ശ്രേഷ്ഠമായ ദ്വിജനായി, സകലഭൂതങ്ങൾക്കു ഹിതചിന്തകനായി, എന്നെ പ്രാപിക്കും. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ പുത്രൻ, കനിവോടെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്‌തു, സസാഷ്ടാംഗം വന്ദിച്ചു, ഗുഹാമുഖത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി. മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും ഔഷധികളും മരങ്ങളും ചെറുതായിരിക്കുകയും, കലിയുഗം ആരംഭിച്ചതായി തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്ത അദ്ദേഹം, വടക്കോട്ടു സഞ്ചരിച്ചു. കർശനതയും വിശ്വാസവും ഉറപ്പോടെ, ആസക്തിയും സംശയവും ഇല്ലാതെ, കൃഷ്ണനിൽ മനസ് ഏകാഗ്രമാക്കി, ഗന്ധമാദനപർവതത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. നരനാരയണരുടെ വസതിയായ ബദരീക്ഷ്രമത്തിൽ എത്തി, സമദർശനത്തോടെ എല്ലാ ദ്വന്ദങ്ങളും സഹിച്ച്, ഹരിയെ തപസ്സിലൂടെ ആരാധിച്ചു. ഇതേസമയം, യവനകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്ന പ്രഭു, അവരെ സംഹരിച്ച് അവരുടെ സമ്പത്ത് ദ്വാരകയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ആ സമ്പത്ത് പശുക്കളും മനുഷ്യരും കൊണ്ടു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, അച്യുതന്റെ പ്രേരണയാൽ ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷൗഹിണി സേനയോടുകൂടിയ ജരാസന്ധൻ എത്തി. ശത്രുസൈന്യം വേഗത്തോടും ശക്തിയോടും കൂടി വരുന്നത് കണ്ടു, രണ്ട് മാധവന്മാർ മനുഷ്യരുപം സ്വീകരിച്ച്, ഭയമില്ലാതിരുന്നുവെങ്കിലും, ഭീതിയുള്ളവരെപ്പോലെ, ധനസമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിച്ച്, പാദപദ്മങ്ങളാൽ പല യോജനങ്ങൾ നടന്നു. അവർ ഇങ്ങനെ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു, മഗധരാജാവ് ജരാസന്ധൻ പരിഹസിച്ചു, തന്റെ രഥസേനയുമായി പിന്തുടർന്നു, അവരുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അവനറിയാതെ. ദീർഘദൂരം ഓടി, ക്ഷീണിച്ചപ്പോൾ, അവർ എല്ലായ്പോഴും മഴപെയ്യുന്ന പ്രവർഷണപർവതത്തിൽ കയറി. അവരുടെ പാത കണ്ടെത്താനാവാതെ, അവർ പർവതത്തിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു കരുതി, രാജാവ് എല്ലാ ദിശകളിലും തീ കൊളുത്തി പർവതം കത്തിച്ചു. അപ്പോൾ, തീകൊളുത്തിയ പർവതശിഖരത്തിൽ നിന്ന് പത്തു യോജന ഉയരത്തിൽ നിന്ന് ഇരുവരും താഴേയ്ക്ക് ചാടിപ്പോയി. ശത്രുവിനെയും അനുചരന്മാരെയും കാണിക്കാതെ, യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ തിരിച്ചു സമുദ്രം സംരക്ഷിക്കുന്ന നഗരത്തിലേക്ക് എത്തി. ബാലരാമനും കേശവനും കത്തിപ്പോയതായി തെറ്റിദ്ധരിച്ച്, മഗധരാജാവ് തന്റെ മഹാസൈന്യം പിൻവലിച്ച് മഗധയിലേക്ക് മടങ്ങി. ആനർട്ടരാജാവായ പ്രശസ്തനായ റൈവതൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, തന്റെ പുത്രി റൈവതിയെ ബാലദേവനോടു നൽകി. ഭീഷ്മകന്റെ പുത്രിയും ശ്രീദേവിയുടെ മാതാവുമായ വൈദർഭിയെ, സ്വയംവരത്തിൽ തന്നെ, ഗോവിന്ദനും വിവാഹം ചെയ്തു. ശാൽവനും ചെദിരാജാവിന്റെ കൂട്ടാളികളും ജയിച്ച്, ജനസമൂഹത്തിന്റെ മുമ്പിൽ തന്നെ, ഗരുഡൻ അമൃതം എടുക്കുന്നതുപോലെ അവളെ ഏറ്റെടുത്തു. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ഭീഷ്മകന്റെ മനോഹരവദനയുള്ള പുത്രി രുക്മിണിയെ കൃഷ്ണൻ രാക്ഷസരീതിയിൽ വിവാഹം ചെയ്തതായാണ് ഞാൻ കേൾക്കുന്നത്. ജരാസന്ധനും ശാൽവനും മറ്റും ജയിച്ചശേഷം കൃഷ്ണൻ ആ കന്യയെ എങ്ങനെ വരനായി കൊണ്ടുപോയി എന്ന് ഞാനറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ, അമൃതംപോലെയുള്ളതും ലോകത്തെ പാപങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതുമായതും, എപ്പോഴും പുതുമയും ആസ്വാദ്യവും ഉള്ളതുമായതും, കേട്ടവർക്ക് പോലും മതിപ്പില്ല; അതിനാൽ ദയവായി അത് വിശദീകരിക്കണമേ. ശ്രീബാദരായണൻ പറഞ്ഞു: വിദർഭരാജ്യത്തിലെ ഭീഷ്മക എന്ന മഹാരാജാവിന് അഞ്ചു പുത്രന്മാരും അപൂർവ്വസൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു പുത്രിയുമുണ്ടായിരുന്നു. മൂത്തവൻ രുക്മി, പിന്നെ രുക്മരഥൻ, രുക്മബാഹു, രുക്മകേശ, രുക്മമാലി എന്നിങ്ങനെ; അവരുടെ ധർമ്മനിഷ്ഠയായ സഹോദരി രുക്മിണി. അവളുടെ വീട്ടിലെത്തിയവർ മുഖുന്ദന്റെ സൗന്ദര്യവും വീര്യവും ഗുണവും മഹത്വവും പാടുന്നത് കേട്ട രുക്മിണി, കൃഷ്ണനെയാണ് തനിക്കു യോഗ്യനായ ഭർത്താവായി കരുതാൻ തുടങ്ങി.