ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പാപരഹിതനായവനേ, ഈ ലോകത്തിൽ വളരെ അപൂർവമായ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, ആരെങ്കിലും ശരീരസൗഖ്യത്തോടെയും ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെയും ജനിച്ചു, എന്നാൽ തെറ്റായ മനസ്സുകൊണ്ട് നിന്റെ പാദപദ്മങ്ങളെ ആരാധിക്കാതെ പോയാൽ, അവൻ ഒരു മൃഗംപോലെ ഗൃഹജീവിതത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കിണറ്റിലേക്കു വീഴുന്നു. ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രഭുവേ, എന്റെ ആയുസ്സു രാജസൗഭാഗ്യത്തിൽ മദംകൊണ്ട് ഉന്മാദിയായി, നശ്വരമായ ശരീരബോധത്തിൽ ആഴമായി പതിഞ്ഞു, മക്കൾ, ഭാര്യ, ധനം, സമ്പത്ത് എന്നിവയിലേക്കുള്ള അകമ്പടിയോടെ, അവസാനമില്ലാത്ത ആശങ്കകളാൽ പീഡിതനായി, നിർഫലമായി ചിലവായി പോയി. ഇവിടെ ഈ മണ്ണുപാത്രംപോലെയുള്ള ശരീരത്തിൽ ഞാൻ മനുഷ്യരുടെ രാജാവെന്ന നിലയിൽ സ്ഥാപിതനായി, ചക്രങ്ങൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, പടയാളികൾ, അനുചരങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഭൂമിയിൽ അഹങ്കാരത്തോടെ പര്യടനം നടത്തി, മറ്റാരെയും കണക്കാക്കാതെ. മദംകൊണ്ട് ഞാൻ നിർന്തരമായ ആസക്തിയോടെ “ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം” എന്ന ചിന്തകളിൽ മുഴുകി, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിലേക്കുള്ള തൃശ്യാവേശത്തിൽ, അത്യന്തം അഹങ്കാരത്തോടെ ജീവിച്ചു; എന്നാൽ, നീയോ, യാതൊരു ഭ്രമവും ഇല്ലാതെ, പാമ്പ് എലിയുടെ കുഴിയിൽ നക്കുന്നതുപോലെ, അപ്രതീക്ഷിതമായി മരണരൂപത്തിൽ എത്തുന്നു. ഒരു കാലത്ത് സ്വർണ്ണംകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച രഥങ്ങളിലും, മഹത്തായ ആനകളിലും സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, “മനുഷ്യരുടെ രാജാവ്” എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ട ഞാൻ, അതിന്യായമായ കാലത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ, ഈ ശരീരം തന്നെ ഒടുവിൽ മലമോ, പുഴുവോ, ചാരമോ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ദിശകളെ ജയിച്ച്, ഭൂമിപോലെയുള്ള വിപുലരൂപം ധരിച്ച്, ഭംഗിയുള്ള സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, മറ്റു രാജാക്കന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടവൻ പോലും, പ്രഭുവേ, സ്ത്രീകളുടെ കളിപ്പാട്ടമായിത്തീരുന്നു; അവരും അവനെ വീട്ടിലെ സുഖങ്ങളിൽ ഒരു മൃഗംപോലെ വിനോദത്തിനായി നയിക്കുന്നു. കർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ച്, ദൃഢമായ തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ട്, ഭോഗം ഉപേക്ഷിച്ച്, യഥാവിധി ദാനം നൽകി, പിന്നെയും “ഞാൻ രാജാവാകട്ടെ” എന്ന ആഗ്രഹം വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു; ആ തൃശ്യാവേശം വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ സന്തോഷം എങ്കിലും ലഭിക്കുന്നില്ല. ലോകത്തിൽ അനവധി ജന്മങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഒരാൾ മോക്ഷം പ്രാപിച്ചാൽ, അച്യുതനേ, അപ്പോൾ അവൻ സത്‌സംഗതിയെ നേടുന്നു; അത്തരം സങ്കൽപ്പത്തിൽ, അതേ നിമിഷം തന്നെ, നിന്റെ ഭക്തി അവനിൽ ഉദിക്കുന്നു. പ്രഭുവേ, രാജ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള ആകർഷണം അകറ്റപ്പെട്ടത് എന്റെ മേൽ നിന്നുള്ള നിന്റെ അനുഗ്രഹം തന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; അതു തന്നെ വനവാസത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ധീരന്മാർ, ഭൂമിയിലെ അതുല്യമായ സാമ്രാജ്യത്തെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതല്ലേ? പ്രഭുവേ, നിന്റെ പാദസേവനമല്ലാതെ മറ്റേതെങ്കിലും വരം ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; അതു തന്നെ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചവരും ഏറെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതാണ്; മോക്ഷം നൽകുന്ന നിന്നെ ആരാധിച്ചവൻ, ആത്മാവിനെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു വരം എന്തിനാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുക? അതുകൊണ്ട്, പ്രഭുവേ, സകല ദേഹാധിഷ്ഠിതമായ, രജസ്സ്, തമസ്, സത്ത്വം എന്നീ ഗുണങ്ങളിൽ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്ന എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ നിനക്കു സമീപിക്കുന്നു—നിർഗുണനായ, അദ്വയനായ, പരമപാവനനായ, ശുദ്ധചൈതന്യസ്വരൂപനായ പരമപുരുഷാ. ഈ ലോകത്തിൽ ദീർഘകാലം ദുഃഖത്തിലും, ആപത്തിലും പീഡിതനായി, ശത്രുക്കളായ തൃശ്യാവേശം മുതലായവയാൽ ഉല്ലാസം തേടാതെ, എങ്ങനെയോ നിന്റെ പാദപദ്മത്തിൽ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിഞ്ഞു, പരമാത്മാവേ; ആശ്രയം നൽകുന്നവനേ, ഭയരഹിതത്വം, അമൃതത്വം, ദുഃഖമുക്തി എന്നിവകൊണ്ട് എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, സഹായഹീനനായ എന്നെ. അപ്പോൾ, അനുഗ്രഹീതനായ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, ഭൂമിയുടെ ഭരതാവേ, നിന്റെ മനസ്സു പാവനവും സ്ഥിരവുമാണ്; കാരണം, വരങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തപ്പോൾ പോലും, ആഗ്രഹങ്ങളാൽ അതു ചലിച്ചില്ല. നിനക്കു വരങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തതെല്ലാം നിന്റെ ജാഗ്രത പരിശോധിക്കാനാണ്; കാരണം, ഏകഭക്തിയുള്ളവരുടെ മനസ്സു അനുഗ്രഹങ്ങളാൽ ഒരിക്കലും ചലിക്കുന്നതല്ല. ഭക്തിയില്ലാതെ യോഗം അഭ്യസിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സിൽ, രാജാവേ, ശ്വാസനിയന്ത്രണത്തിലൂടെ അടക്കിയാലും, ആഗ്രഹങ്ങൾ അണകാതെ വീണ്ടും ഉയരും. നിന്റെ മനസ്സു എനിക്ക് സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ഭൂമിയിൽ എവിടെയും സ്വേച്ഛയോടെ സഞ്ചരിക്ക; എപ്പോഴും എന്നിൽ അചഞ്ചലമായ ഭക്തി നിന്നിൽ നിലനില്ക്കട്ടെ. ക്ഷത്രിയധർമത്തിൽ നിലകൊണ്ട്, വേട്ടയിലൂടെയും മറ്റു വഴികളിലൂടെയും ജീവികളെ വധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഈ തപസ്സിൽ ലയിച്ച്, എന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചുകൊണ്ട്, പാപം ഉപേക്ഷിക്ക. നിന്റെ അടുത്ത ജന്മത്തിൽ, രാജാവേ, നീ ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഉത്തമസഖാവായി ജനിക്കും; ഒടുവിൽ എന്നെ തന്നെയാകും പ്രാപിക്കുക. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ശേഷം, ഇക്ഷ്വാകുവിന്റെ പുത്രൻ അവനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, നമസ്കരിച്ചു, ഗുഹാമുഖത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി. അവൻ ചെറുതായ മനുഷ്യരെയും, മൃഗങ്ങളെയും, ഔഷധികളെയും, വൃക്ഷങ്ങളെയും കണ്ടു; കലിയുഗം ആരംഭിച്ചുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, വടക്കോട്ടു നടന്നു. തപസ്സും വിശ്വാസവും കൊണ്ട് സമ്പന്നനായി, ദൃഢനായി, അസക്തിയും സംശയമില്ലാതെയും, മനസ്സു കൃഷ്ണനിൽ പതിപ്പിച്ച്, ഗന്ധമാദനപർവതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. നര-നാരായണന്മാരുടെ വാസസ്ഥലമായ ബദരീആശ്രമം എത്തിയ ശേഷം, അവൻ സകല ദ്വന്ദ്വങ്ങളും സഹിച്ച്, സമാധാനത്തോടെ, ഹരിയെ തപസ്സിലൂടെ ആരാധിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, യവനന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട നഗരത്തിലേക്ക് വീണ്ടും മടങ്ങി, അവരെ സംഹരിച്ച്, അവരുടെ സമ്പത്ത് ദ്വാരകയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ആ സമ്പത്ത് പശുക്കളോടും മനുഷ്യരോടും കൂടി കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, അച്യുതന്റെ പ്രേരണയിൽ, ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവുമായി ജരാസന്ധൻ എത്തി. ശത്രുസൈന്യം വേഗത്തിലും ശക്തിയിലും മുന്നേറുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, രണ്ട് മാധവന്മാരും, മനുഷ്യരുപം സ്വീകരിച്ച്, അതിവേഗം അവിടെയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു. വളരെയധികം സമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിച്ചും, ഭയമില്ലാത്തവരായിട്ടും ഭയക്കുന്നവരെപ്പോലെ നടിച്ച്, പാദപദ്മങ്ങൾ കൊണ്ടു നടന്നുകൊണ്ട്, അദ്വിതീയമായ ദൂരം അവർ നടന്നു. അവരെ ഓടുന്നതു കണ്ട മഗധരാജാവ് പരിഭവത്തോടെ ചിരിച്ചു; തന്റെ രഥസേനയുമായി പിന്തുടർന്നു, അവരുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അറിയാതെ. വലിയ ദൂരം ഓടി ക്ഷീണിച്ചപ്പോൾ, അവർ എപ്പോഴും മഴപെയ്യുന്ന പ്രവർഷണപർവതത്തിലെ ഉയർന്ന കൊടുമുടിയിൽ കയറി. പർവതത്തിൽ അവരുടെ പാത കണ്ടില്ലാത്ത രാജാവ്, അവർ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു കരുതി, ചുറ്റും തീകൊളുത്തി പർവതത്തെ കത്തിച്ചു. അപ്പോൾ, തീപടരുന്ന കയറ്റത്തിൽ നിന്ന്, ഇരുവരും അതിവേഗം പത്തുയോജന ഉയരമുള്ള കൊടുമുടിയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ചാടിപ്പോയി. ശത്രുവിനെയും അനുചരന്മാരെയും കാണാതിരുന്ന യദുക്കുലശ്രേഷ്ഠന്മാർ പിന്നെയും സമുദ്രം രക്ഷിച്ചിരുന്ന നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ബലരാമനും കേശവനും കത്തിപ്പോയി എന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ച്, മഗധരാജാവ് തന്റെ മഹാസൈന്യത്തോടൊപ്പം മടങ്ങി. ആനർതരാജാവ് രൈവതൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയിൽ, തന്റെ മകൾ രൈവതിയെ ബലഭദ്രനു വിവാഹം നൽകി, മുമ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചതുപോലെ. ഭീഷ്മകന്റെ മകളും ശ്രീമഹിഷിയും ആയ വൈദർഭിയെ, ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ അവളുടെ സ്വയംവരത്തിൽ വിവാഹം ചെയ്തു. ശാൽവനും ചേദിരാജാവിന്റെ കൂട്ടാളികളും അടിച്ചമർത്തി, ജനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ തന്നെ, ഗരുഡൻ അമൃതം കൊണ്ടുപോയതുപോലെ അവളെ കൃഷ്ണൻ സ്വന്തമാക്കി. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ഭീഷ്മകന്റെ സുന്ദരമുഖിയായ മകൾ രുക്മിണിയെ, കൃഷ്ണൻ രാക്ഷസവിവാഹരീതിയിൽ വിവാഹം ചെയ്തു എന്നു ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രഭുവേ, ജരാസന്ധനും ശാൽവനും മറ്റുള്ളവരെയും ജയിച്ച്, അദ്വിതീയപ്രഭയുള്ള കൃഷ്ണൻ ആ കന്യയെ എങ്ങനെ വരനായി കൊണ്ടുപോയി എന്ന് ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മണേ, കൃഷ്ണന്റെ അമൃതത്തുല്യമായ, ലോകത്തെ പാവനമാക്കുന്ന, എപ്പോഴും പുതുമയുള്ള, കേട്ടുകേട്ടും മതിയാവാത്ത കഥകൾ ആരാണ് തൃപ്തിയോടെ കേൾക്കുക? ബാദരായണൻ പറഞ്ഞു: വിദർഭരാജാവായ ഭീഷ്മകൻ എന്നൊരു മഹാരാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന് അഞ്ചു പുത്രന്മാരും, അതിവിശിഷ്ടസുന്ദരിയായ ഒരു മകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുതിർന്നവൻ രുക്മി; പിന്നെ രുക്മരഥൻ, രുക്മബാഹു, രുക്മകേശൻ, രുക്മമാലി; അവരുടെ ധർമ്മപരമായ സഹോദരി രുക്മിണി.