ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കാലക്രമേണ, ആ കുടുംബത്തിലെ രണ്ട് മക്കളും യുവാക്കളായി വളർന്നു. ഗോകർണൻ വിജ്ഞാനത്തിലും ധർമ്മത്തിലും നിപുണനായി, ധുന്ധുകാരി അത്യന്തം ദുഷ്ടനും ദുഷ്പ്രവൃത്തിയിലും അഭിരതനുമായി. ധുന്ധുകാരി ശുദ്ധിയും സ്നാനവും അവഗണിച്ചു, അശുദ്ധമായ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, ക്രുദ്ധിയില്ലാതെയും അന്യായമായി സമ്പാദ്യങ്ങൾ ശേഖരിച്ചും, ശവസ്പർശിതമായ കൈകളാൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചും ജീവിച്ചു. അവൻ കള്ളനായിരുന്നു, എല്ലാവർക്കും വെറുപ്പുള്ളവൻ, അന്യരുടെ വീടുകൾക്ക് തീകൊളുത്തും, കുട്ടികളെ കളിക്കുവെന്ന വ്യാജത്തിൽ കിണറ്റിൽ തള്ളിയിടും. ക്രൂരനും ആയുധധാരിയും ദരിദ്രരെയും കുരുടരെയും പീഡിപ്പിക്കുകയും, ചണ്ഡാലരുമായി സദാ സഞ്ചരിക്കുകയും, കയറ്റുമാലയും നായകളെയും കൂട്ടിരുത്തുകയും ചെയ്തു. വേശ്യകളുമായി സഹവാസം ചെയ്ത് പിതൃസമ്പത്തൊക്കെയും ചിതറിച്ചു. ഒരിക്കൽ, സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ അടിച്ചിട്ട് അവരുടെ പാത്രങ്ങൾ പോലും കവർന്നു. ഇതു കണ്ട പിതാവ് ദാരിദ്ര്യത്തിൽ ആകുലനായി, "ഇങ്ങനെയൊരു ദുഷ്ടപുത്രൻ വധയോഗ്യനാണ്," എന്നു വിലപിച്ചു. "എവിടെ പോയിരിക്കും, എവിടെ താമസിക്കണം, ആരാണ് എന്റെ ദുഃഖം മാറ്റുക? ഈ കഷ്ടതയിൽ ഞാൻ ജീവൻ വിട്ടു വിടാം. എത്ര ദുരിതാവസ്ഥയാണ് എന്റെത്!" എന്നും അദ്ദേഹം കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഗോകർണൻ, വിജ്ഞാനസമ്പന്നനായവൻ, പിതാവിനോട് വേര്പാട് മാർഗം ഉപദേശിച്ചു: "ഈ ലോകം ഭ്രാന്തും ദു:ഖവും നിറഞ്ഞതും, അനിത്യതയും ഉള്ളതുമാണ്. ആരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പുത്രൻ? ആരാണ് സമ്പത്ത്? ആരുടെ സ്നേഹമാണ് സതതം ദഹിപ്പിക്കുന്നത്? ഇന്ദ്രനും ലോകാധിപതിക്കും സന്തോഷമില്ല; സദാ ഏകാന്തവാസം ചെയ്യുന്ന വൈരാഗ്യശാലിക്ക് മാത്രമാണ് സുഖം. മക്കളോടുള്ള മോഹരൂപിയായ അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കണം; മായയാൽ നരകപഥമാണ്. ഈ ശരീരം ഒടുവിൽ എല്ലാം വിട്ട് വീഴും—കാടിലേക്ക് പോവുക." പിതാവ്, ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, "മകനേ, കാട്ടിൽ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നതെല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു തരിക," എന്നു അപേക്ഷിച്ചു. "മോഹത്തിന്റെ കുഴിയിൽ കുടുങ്ങിയവനും, കള്ളനും, ദുർബലനും ആയ എന്റെ അവസ്ഥയിൽ നിന്നെപ്പോലൊരു കരുണാസാഗരം എന്നെ ഉയർത്തണമേ." ഗോകർണൻ ഉപദേശിച്ചു: "സ്ഥൂലമായ ഈ ശരീരത്തോടുള്ള മമതയും, ഭാര്യ, മക്കൾ തുടങ്ങിയവരോടുള്ള അഹങ്കാരവും വിട്ട്, ലോകം നിത്യനശ്വരമാണെന്ന് കാണുക. വൈരാഗ്യത്തിലും ഭക്തിയിലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നവനാകുക. സദാ സത്യധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കണം, ലോകികകർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണം, സത്സംഗവും, വാഞ്ഛകളും വിരമിക്കണം. അന്യരുടെ ദോഷഗുണങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നത് വേഗത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കണം; സേവയുടെയും പവിത്രകഥകളുടെയും അമൃതം ആഴത്തിൽ ആസ്വദിക്കണം." പുത്രന്റെ ഉപദേശപ്രേരിതനായ പിതാവ്, അറുപതാം വയസ്സിൽ, വീടുവിട്ടു കാടിലേക്ക് പോയി, ഹരിയെ ദിനംപ്രതി സേവിച്ച് ഭഗവതത്തിന്റെ ദശമസ്കന്ധം ജപിച്ച് ശ്രീകൃഷ്ണപ്രാപ്തി നേടി. ദേവതകളുടെ തോട്ടങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, വിശ്വകർമ്മ നിർമിച്ച ഇന്ദ്രഭവനത്തിൽ, ലോകത്രയസൗഭാഗ്യവാസസ്ഥലമായ ആ സ്വർഗ്ഗനഗരത്തിൽ, സമ്പന്നതയോടെയും ആനന്ദത്തോടെയും അദ്ദേഹം വസിച്ചു. അദ്ദേഹം വിജ്ഞാനത്തിലും, ധനത്തിലും, ഉന്നതജന്മത്തിലും സമ്പന്നനായിരുന്നു; അഹങ്കാരവും അമാന്യവും ഇല്ലാത്തവൻ. പിതാവ് സ്വർഗ്ഗത്തേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ട ശേഷം, ധുന്ധുകാരി തന്റെ അമ്മയെ ക്രൂരമായി അടിച്ചു: "സമ്പത്ത് എവിടെയാണ് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്? പറയില്ലെങ്കിൽ ഈ ദണ്ഡംകൊണ്ട് കൊല്ലും!" ഭയത്താൽ വിറെച്ച്, പുത്രനോടുള്ള ദുഃഖത്തിൽ, അമ്മ രാത്രി കിണറ്റിൽ ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. ഗോകർണൻ യോഗസാധനയിൽ നിലനിൽക്കുകയും, neither sorrow nor happiness, enemies nor friends, ഇല്ലാതെ തീർത്ഥയാത്രക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ധുന്ധുകാരി വീട്ടിൽ തന്നെ, അഞ്ചു വേശ്യകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അത്യന്തം ക്രൂരകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തും, അവരെ പോഷിപ്പിക്കാനുള്ള മോഹത്തിൽ ബുദ്ധിഭ്രമം പ്രാപിച്ചും ജീവിച്ചു. ഒരു ദിവസം, ആ സ്ത്രീകൾ ഭൂഷണങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച്, ധുന്ധുകാരി മോഹത്തിൽ അന്ധനായി മരണത്തെ മറന്നും, അവർക്കുവേണ്ടി വിലപ്പെട്ട വസ്തുക്കൾ സമ്പാദിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. ഇവിടെ അവിടെ നിന്ന് സമ്പത്ത് ശേഖരിച്ച് വീട്ടിൽ എത്തി, അവരുടെ കയ്യിൽ വസ്ത്രങ്ങളും ഭൂഷണങ്ങളും പലവിധ വസ്തുക്കളും നൽകി. അവൻ സമ്പത്ത് കൂറ്റൻ തോതിൽ ശേഖരിച്ചതറിഞ്ഞ വേശ്യകൾ, രാത്രി തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: "ഇവൻ ദിവസേന മോഷ്ടിക്കുന്നു; രാജാവു പിടിച്ചാൽ അവനെ കൊല്ലും. അതിനാൽ നമ്മുടെ ഭാവി സംരക്ഷിക്കാൻ നാം തന്നെ രഹസ്യമായി അവനെ കൊല്ലണം." അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച്, ധുന്ധുകാരിയെ ഉറക്കത്തിൽ കെട്ടി, കൊന്നു, സമ്പത്ത് എടുത്ത് എവിടെയോ പോയി. അവന്റെ കഴുത്തിൽ കയറ്റുമാലിട്ട് കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഉടൻ മരിച്ചില്ല; അവർ ഭയപ്പെട്ടു. പിന്നെ, ജ്വലിക്കുന്ന നരകക്കൊണ്ടുകൾ അവന്റെ വായിൽ തള്ളിയപ്പോൾ, അത്യന്തം വേദനയാൽ അവൻ മരണമടഞ്ഞു. അവന്റെ ശരീരം കുഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച അവർ, ഈ രഹസ്യം ആരും അറിയാതിരിക്കാൻ നോക്കി. ആരെങ്കിലും ചോദിക്കുമ്പോൾ, "അവൻ സമ്പത്തിനുവേണ്ടി ദൂരേയ്ക്ക് പോയിരിക്കുന്നു; ഈ വർഷം മടങ്ങിവരും," എന്നും പറഞ്ഞു. ദുഷ്ടസ്ത്രീകളിൽ ഒരിക്കലും വിശ്വാസം വയ്ക്കരുത്; അവരിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന മൂഢൻ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങും. അവരുടെ വാക്കുകൾ അമൃതംപോലെ ആസ്വാദ്യവും, ആകർഷണീയവുമാകുന്നു; പക്ഷേ, ഹൃദയം കത്തിയ刀പോലെയാണ്—പുരുഷന്മാരിൽ ആരാണ് അവർക്കു യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രിയൻ? അവന്റെ സമ്പത്ത് കവർന്നവേശ്യകൾ, പലഭർത്താക്കളുമായി, അവിടം വിട്ടുപോയി. പിന്നെ, ധുന്ധുകാരി മഹാഭൂതമായിത്തീർന്നു, ദുഷ്കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ടു പീഡിതനായി. ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റിന്റെ രൂപത്തിൽ, അവൻ പതിനൊന്നു ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടി, തണുപ്പിലും ചൂടിലും കഷ്ടപ്പെട്ടു, ഭക്ഷണവും വെള്ളവും ഇല്ലാതെ വലഞ്ഞു. എവിടെയും അഭയം ലഭിച്ചില്ല; "ഹായോ വിധി!" എന്ന് നിലാവിൽ നിലാവിൽ കരഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ്, ഗോകർണൻ ലോകത്തിൽ നിന്ന് സഹോദരന്റെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞു. അവൻ അനാഥനാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ഗയയിൽ ശുദ്ധികർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു; ഏതു തീർത്ഥത്തിലും പോയാൽ അവിടെ അവന്റെ അന്ത്യകർമ്മം നടത്തി. ഇങ്ങനെ സഞ്ചരിച്ച്, ഗോകർണൻ സ്വന്തം നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി; ഒരു രാത്രി, ആരും കാണാതെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഉറങ്ങാൻ വന്നു. അപ്പോൾ, ഗോകർണനെ ഉറങ്ങുന്നത് കണ്ട ധുന്ധുകാരി, അർദ്ധരാത്രിയിൽ അത്യന്തം ഭയാനകമായ രൂപത്തിൽ ബന്ധുവിനു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ ഘട്ടത്തിൽ, അവൻ ആടായും, ആനയായും, മേശയായും, ഇന്ദ്രനായും, അഗ്നിയായി, വീണ്ടും മാനുഷ്യരൂപമായും ഓരോരുത്തി മാത്രം ഭാവങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു.