ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യവനൻ അച്യുതനെ ദൂരത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, ഒരു സന്ന്യാസിയെപ്പോലെ കിടക്കുന്നതായി കരുതി, അതീവ ഭ്രാന്തനായി അവനെ കാൽകൊണ്ട് ഇടിച്ചു. അച്യുതൻ ദീർഘനിദ്രയിൽ നിന്നു ഉണർന്നു, മന്ദഗതിയിൽ കണ്ണുകൾ തുറന്നു, ചുറ്റും നോക്കി, അവിടെ അവൻ നില്ക്കുന്നതു കണ്ടു. അപ്പോൾ, ആ പുരുഷന്റെ കോപഭരിതമായ ദൃഷ്ടിയാൽ, യവനൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു പിറന്ന അഗ്നിയിൽ ഉടനെ ചാരമായ് തീർന്നു. അപ്പോൾ രാജാവ് ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണനേ, ആ പുരുഷൻ ആരായിരുന്നു? എവിടുത്തെ വംശത്തിൽ നിന്നാണ്? എന്താണ് അവന്റെ ശക്തി? അവൻ ആ ഗുഹയിൽ കിടന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? യവനനെ സംഹരിച്ചവന്റെ മഹത്വം എന്തായിരുന്നു?” ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: “അവൻ ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിൽ ജനിച്ച, മഹാനായ മന്ദാതൃയുടെ പുത്രൻ, മുചുകുന്ദൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായവൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു ഭക്തിയും സത്യം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിലും അപ്രമാദിയുമായിരുന്നു. ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും അസുരന്മാരാൽ ഭീതരായി അവനോട് രക്ഷ തേടി, ദീർഘകാലം അവൻ ദേവന്മാരെ കാത്തു രക്ഷിച്ചു. പിന്നീട് ദേവന്മാർ ഗുഹയിൽ അവന്റെ ശരണ്യം കണ്ടു, അവനോടു പറഞ്ഞു: ‘രാജാവേ, ഇനി ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ കഠിനതയിൽ നിന്നു വിട്ടുനിൽക്കൂ. മനുഷ്യലോകവും ശത്രുവില്ലാത്ത രാജ്യവും ഉപേക്ഷിച്ചുവല്ലോ, നീ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു. നിന്റെ പുത്രന്മാർ, ഭാര്യമാർ, ബന്ധുക്കൾ, മന്ത്രിമാർ, ഉപദേശകർ, സമകാലികരായ رعാജ്യപ്രജകൾ—ഇവരാരും ഇനി ജീവനില്ല. ശക്തന്മാരെക്കാൾ ശക്തനായ, അനശ്വരനായ കാലം, കളിച്ചു കൊണ്ടു എല്ലാ ജീവികളെയും അവരുടെ അന്തത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു, പശുക്കളെ കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന കാവലനെപ്പോലെ. മോക്ഷം ഒഴികെ എന്തെങ്കിലും വരം തെരഞ്ഞെടുക്കൂ; അതു ഞങ്ങൾക്കു നൽകുവാൻ കഴിയില്ല. അനശ്വരനായ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവാണ് ഏകാധിപതി.’ ഇങ്ങനെ ദേവതകൾ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് മഹാത്മാവായ മുചുകുന്ദൻ അവരെ നമസ്കരിച്ച് ഗുഹയിലേക്ക് കടന്നു ദൈവനിദ്രയിൽ ആഴ്ന്ന് കിടന്നത്. യവനൻ ചാരമായതിനു ശേഷം, സാത്വതശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ, മഹാജ്ഞാനിയായ മുചുകുന്ദന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. കനൽമേഘത്തോളം കറുത്ത വർണ്ണം, പീതാംബരം ധരിച്ച്, ഹൃദയത്തിൽ ശ്രീവത്സ ചിഹ്നം, കൗസ്തുഭമണിയാൽ ഭാസുരനും, നാലു ഭുജങ്ങളിലുമുള്ള വൈജയന്തിമാലയും, മനോഹരമായ ദയാപൂർണ്ണമായ മുഖവും മകരകുണ്ദലങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ കാതുകളും—all ഭക്തി ഉണർത്തുന്ന ഭംഗിയോടെ ദർശനീയൻ. സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ഹാസമുള്ള കണ്ണുകളും, യൗവനവികസിതമായ ദേഹവും, സിംഹത്തിൻറെ മഹത്വവും, മഹാപ്രഭയുമുള്ളവൻ. അവന്റെ അതിമഹത്വം കണ്ട്, ജ്ഞാനിയായ രാജാവ് സംശയത്തോടും ജാഗ്രതയോടും കൂടി, അതിജയിക്കാനാവാത്ത ശക്തിയെ നേരിടുന്നതുപോലെ, സാവധാനം അവനോട് ചോദിച്ചു: “ഇവിടത്തെ കാട്ടിലും മലഗുഹയിലും കയറി, കുരുവിത്തടങ്ങളിലൂടെ പാദപങ്കജങ്ങൾ കൊണ്ടു നടക്കുന്നതു ആരാണ് നീ? ദേവന്മാരുടെയും അഗ്നിയുടെയും സൂര്യചന്ദ്രന്മാരുടെയും ഇന്ദ്രന്റെയും ലോകപാലന്മാരുടെയും പ്രകാശം പോലും നിന്റെ ഈ പ്രസാദത്തിന് എവിടെയുണ്ട്? നീ ദേവതാദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; നീ ഈ ഗുഹയിലെ ഇരുട്ട് ദീപം പോലെ തുരത്തുന്നു. മഹാനായ മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, ദയവായി, ഞങ്ങൾ നിർമലഭക്തിയോടെ സേവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ്, നിന്റെ ജന്മവും കൃത്യങ്ങളും വംശവും ഞങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞുതരൂ. ഞങ്ങൾ ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിൽപ്പെട്ട ക്ഷത്രിയർ; ഞാൻ യുവനാശ്വന്റെ പുത്രൻ മുചുകുന്ദൻ. ദീർഘകാല ജാഗരണത്താൽ ക്ഷീണിച്ചും നിദ്രാനിമഗ്നനായും ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കു കിടന്നു; ഇപ്പോൾ ആരോ എന്നെ ഉണർത്തി. അവൻ ദുഷ്ടത കൊണ്ടു ചാരമായ് തീർന്നു; അതിനു ശേഷം, ശത്രുനിഗ്രഹത്തിൽ പ്രശസ്തനായ നീ പ്രത്യക്ഷനായി. നിന്റെ അതിവിശാലമായ പ്രഭയാൽ ഞങ്ങൾ നേരിട്ട് നോക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; ദേഹധാരികളിൽ നീ ഏറ്റവും ആരാധ്യൻ.” ഇങ്ങനെ രാജാവ് ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഭൂതികളുടെ സ്രഷ്ടാവ് ഭഗവാൻ ഇടയിലൊരു ഹാസത്തോടെ, മേഘഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “എന്റെ ജന്മങ്ങളും കർമ്മങ്ങളും നാമങ്ങളും അനന്തമാണ്, സഖാവേ; അവയെ ഞാൻ പോലും എണ്ണി പറയാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ ഭൂമിയിൽ മഹാന്മാരോടൊപ്പം ചില ജന്മങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവയ്ക്ക് ഗുണങ്ങളാലോ കർമ്മങ്ങളാലോ നാമങ്ങളാലോ നിർവ്വചനം ഇല്ല. മൂന്നു കാലങ്ങളിലുമുള്ള എന്റെ ജന്മങ്ങളും കർമ്മങ്ങളും മഹർഷിമാർ പോലും ആഴത്തിൽ അന്വേഷിച്ചാലും അതിന്റെ അന്ത്യത്തേക്ക് എത്തുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ജന്മത്തെക്കുറിച്ച് പറയാം: ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രാർത്ഥനയെ അനുസരിച്ച് ഞാൻ യദുകുലത്തിൽ, അനകദുന്ദുഭിയുടെ വീട്ടിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു; ജനങ്ങൾ എന്നെ വസുദേവൻ, വസുദേവപുത്രൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. കാലനേമി, കംസ, പ്രലമ്പൻ തുടങ്ങി അനേകം ദുഷ്ടന്മാരെ ഞാൻ സംഹരിച്ചിരിക്കുന്നു; ഈ യവനനും നിന്റെ ഭയങ്കരമായ ദൃഷ്ടിയിൽ ചാരമായ് തീർന്നു. ഞാൻ ഈ ഗുഹയിലേക്ക് നിന്റെ കാരണത്താലാണ് വന്നത്; നീ മുമ്പ് വലിയ ഭക്തിയോടെ എന്നെ പ്രാർത്ഥിച്ചു, ഞാൻ ഭക്തന്മാരോടു പ്രിയനാണ്. രാജർഷേ, വരങ്ങൾ തെരഞ്ഞെടുക്കൂ; ഞാൻ നിന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പൂരിപ്പിക്കും. എന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചവനു ഇനി ദുഃഖം ഇല്ല.” ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മുചുകുന്ദൻ സന്തോഷത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു, നാരായണനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ഗർഗ്ഗമുനിയുടെ വചനങ്ങൾ ഓർമ്മിച്ചു. മുചുകുന്ദൻ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, നിന്റെ മായയാൽ മോഹിതരായി ജനങ്ങൾ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നില്ല; അവർ ദു:ഖം മാത്രം കാണുന്നു. സന്തോഷം തേടി, ഭവനത്തിലും സ്ത്രീപുരുഷങ്ങളിൽ അവരവരിൽ ആസക്തരായി, വഞ്ചിതരായി ജീവിക്കുന്നു. പാപരഹിതനായോ, ഈ ദുർലഭമായ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും, ശരീരം സുഖകരമായിട്ടും, യാതൊരു പ്രയത്നവുമില്ലാതെ, നിന്റെ പാദപങ്കജങ്ങൾ ആരാധിക്കാതെ, വഞ്ചിതബുദ്ധിയാൽ, ആൾ കുഴിയിലേക്കു വീഴുന്ന മൃഗത്തെപ്പോലെ ഗൃഹജീവിതത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കിണറ്റിലേക്കു വീഴുന്നു. ജയിക്കാനാവാത്ത പ്രഭോ, എന്റെ കാലം രാജസമൃദ്ധിയിൽ മദിച്ചു, ആത്മാഭിമാനത്തിൽ മുങ്ങി, മക്കളിലേക്കും ഭാര്യയിലേക്കും ധനസമ്പത്തിനിലേക്കും വസ്തുക്കളിലേക്കും ആസക്തനായും അനന്തമായ ചിന്തകളാൽ പീഡിതനായും വ്യർത്ഥമായി ചെലവായി. ഈ മണ്ണ് കലശം പോലെയുള്ള ശരീരത്തിൽ ഞാൻ മനുഷ്യരാജാവായി സ്ഥാനമേറ്റു, രഥം, ആന, കുതിര, സൈന്യം, അനുചരന്മാർ എന്നിങ്ങനെയുള്ളവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഭൂമിയിൽ അഭിമാനത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു, മറ്റാരെയും കണക്കാക്കാതെ. മദത്തിൽ, എന്ത് ചെയ്യണം എന്നുള്ള ഉന്മാദചിന്തകളിൽ മുഴുകി, ആസക്തിയും ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കുള്ള താൽപര്യവും വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, നീയോ, അവിഭ്രാന്തനായി, പെട്ടെന്ന് മരണമെന്നു വന്ന്, പാമ്പ് എലിയുടെ കുഴി ചുംബിക്കുന്നതുപോലെ എന്നെ സമീപിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ മുചുകുന്ദൻ ഭഗവാനോട് തന്റെ നിരാശയും ജ്ഞാനവും വെളിപ്പെടുത്തി.