ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കഥ ഇങ്ങനെ തുടരും: സദാ സന്തോഷത്തോടെയും മഹിമയോടെയും നിറഞ്ഞ, മൃദുലമായ കണങ്ങൾക്കും ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരിക്കും ഉടമയായ, താമരപോലെയുള്ള മുഖവും പ്രകാശമുള്ള മകരാകൃതിയിലുള്ള കുണ്ദലങ്ങളും ധരിച്ച ഒരാൾ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അങ്ങേയറ്റം സുന്ദരനായ, ശ്രീവത്സം എന്ന ലക്ഷണവും നാലു ഭുജങ്ങളും താമരപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും കാട്ടുന്ന, വനമാലയാലങ്കൃതനും വാസുദേവൻ തന്നെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാവുന്ന ആ മഹാപുരുഷൻ. നാരദൻ പറഞ്ഞ അടയാളങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, മറ്റാരും ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാകില്ല; ആയുധങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, കാലിൽ നടക്കുന്ന ഈയാൾക്കു നേരെ ഞാൻ ആയുധമില്ലാതെ തന്നെ പോരാടും എന്നു യവനാധിപൻ ഉറച്ചു തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച യവനൻ, അവനെ പിടികൂടാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അപ്രാപ്യനായയാളെ പിന്തുടർന്നു. ഹരിയെന്നു ദൂരത്ത് കാണിച്ചുകൊണ്ട്, സ്വയം തന്നെ കൈകൊണ്ട് പിടിക്കാമെന്നു കരുതുന്നപോലെ, ഹരിയുടെ ചതിയോടെ യവനാധിപൻ പടിപടിയായി ഒരു മലകുഹരത്തിലേക്ക് നയിക്കപ്പെട്ടു. യദുകുലത്തിൽ ജനിച്ചവനു ഓടിപ്പോവുന്നത് യോജിക്കുന്നില്ലെന്ന് അവനെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട്, ദൗർഭാഗ്യശാലിയായ യവനൻ പിന്നെയും അവനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ പിടിക്കാനായില്ല. അവനു ഇങ്ങനെ പരിഹസിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, ഭാഗ്യശാലിയായ ഭഗവാൻ ആ മലകുഹരത്തിലേക്ക് കടന്നു. യവനനും അതിൽ കടന്നു, അകത്ത് മറ്റൊരു മനുഷ്യൻ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. “ഇവൻ ദൂരെയോ നിന്നെ കൊണ്ടുവന്നിട്ട് ഇവിടെ സന്യാസിപോലെ കിടക്കുന്നു” എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു, അജ്ഞാനിയായ യവനൻ അച്യുതനായി കിടന്നയാളെ കാൽകൊണ്ട് തട്ടി. അവൻ ദീർഘനിദ്രയ്ക്ക് ശേഷം എഴുന്നേറ്റു, പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു, ചുറ്റും നോക്കി, തനിക്കരികിൽ ഒരാളുണ്ടെന്ന് കണ്ടു. അപ്പോൾ, ആ മനുഷ്യന്റെ കോപപൂർവ്വമായ കാഴ്ചയിൽ നിന്നുണ്ടായ അഗ്നിയിൽ, യവനൻ ഉടൻ തന്നെ തന്റെ ശരീരത്തിലെ അഗ്നിയിൽ ചാരമായ് തീർന്നു. “അയാൾ ആരായിരുന്നു, ഏത് വംശത്തിൽ നിന്നാണ്, എങ്ങനെയാണ് അവൻ ആ കുഹരത്തിൽ ചെന്നു നിദ്രിച്ചിരുന്നത്? യവനനെ നശിപ്പിച്ച ആ മഹാപ്രഭയുടെ മഹത്വം എന്താണ്?” എന്ന് രാജാവ് ബ്രാഹ്മണനോടു ചോദിച്ചു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: “അവൻ ഇക്ഷ്വാകു വംശത്തിൽ ജനിച്ച, മന്ദാതൃയുടെ മഹാപുത്രനായ, ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു ഭക്തിയുള്ളതും സത്യനിഷ്ഠയുമായ മുചുകുന്ദനാണ്. ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവതകളും അസുരന്മാരിൽ നിന്നും ഭയപ്പെട്ടു, അവനെ ദീർഘകാലം തങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ അപേക്ഷിച്ചു. ദീർഘകാലം ദേവതകളെ രക്ഷിച്ച ശേഷം, ദേവതകൾ കുഹരത്തിൽ മുചുകുന്ദനെ കണ്ടു, ‘രാജാവേ, ഇനി ഈ കഷ്ടതകൾ ഉപേക്ഷിക്കുക’ എന്ന് പറഞ്ഞു. മനുഷ്യലോകവും ശത്രുവില്ലാത്ത രാജ്യവും ഉപേക്ഷിച്ച്, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചാണ് നീ ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത്. നിന്റെ പുത്രന്മാരും ഭാര്യമാരും ബന്ധുക്കളും മന്ത്രിമാരും, നിന്റെ പ്രജകളുമൊക്കെയും ഇനി ജീവിച്ചിട്ടില്ല. ശക്തന്മാരിൽ ശക്തനായ, അവിനാശിയായ കാൽ (കാലം) കളിച്ചുകൊണ്ടു എല്ലാ ജന്തുക്കളെയും അന്തിപ്പെടുത്തുന്നു, പശുക്കളെ കാവൽക്കാരൻ പോലെ. മോക്ഷം ഒഴികെ, മറ്റേതെങ്കിലും വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക; അതു നൽകാൻ ഞങ്ങൾക്കില്ല, അവിനാശിയായ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവാണ് അതിന്റെ ഏകാധിപതി.’ ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹത്വമുള്ള മുചുകുന്ദൻ അവരെ നമസ്കരിച്ച് കുഹരത്തിൽ കിടന്നു, ദൈവനിദ്രയിൽ ആകയാൽ. യവനൻ ചാരമായതിനു ശേഷം, സാത്വതശ്രേഷ്ഠനായ ഭാഗ്യശാലിയായ ഭഗവാൻ, ജ്ഞാനിയുമായ മുചുകുന്ദനു സ്വയം പ്രത്യക്ഷനായി. മഴമേഘംപോലെയുള്ള കറുത്ത വർണ്ണം, മഞ്ഞപടം ധരിച്ചിരിക്കുക, ശ്രീവത്സം നെഞ്ചിൽ തെളിയിക്കുക, കൗസ്തുഭമണിയിൽ പ്രകാശം വീശുക, നാലു കാന്തിമയമായ ഭുജങ്ങൾ, വൈജയന്തിമാലയും മനോഹരമായ മുഖവും മകരകുണ്ദലങ്ങളും അണിഞ്ഞു, സൌമ്യമായ പുഞ്ചിരിയോടെ കണ്ണുകൾ, സിംഹത്തിന്റെ ആകർഷണവും മഹത്വവും, യൗവനപുഷ്ടിയും നിറഞ്ഞ ഭാവവും—മനുഷ്യരിൽ എല്ലാവർക്കും കാഴ്ചയ്ക്കു അത്ഭുതമായ ആ ഭഗവാനെ കണ്ടു. അവന്റെ മഹാത്മ്യത്തിൽ വിസ്മയചകിതനായ, സംശയത്തോടെയും ജാഗ്രതയോടെയും മുചുകുന്ദൻ സാവധാനം ചോദിച്ചു: “ആരാണ് ഈ കാട്ടിലും മലകുഹരത്തിലുമുള്ളതും, താമരപോലെയുള്ള പാദങ്ങൾ കൊണ്ടു മുള്ളുള്ള ഇടങ്ങളിൽ നടക്കുന്നതുമാണ്? ദേവന്മാരുടേയും അഗ്നിയുടേയും സൂര്യചന്ദ്രാദികളുടേയും പ്രകാശം, നിന്റെതിന്റെ മുന്നിൽ എന്താണ്? നീ ദേവദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; നിന്റെ പ്രകാശം ഈ കുഹരത്തിലെ ഇരുട്ട് അകറ്റുന്നു. മഹാമനുഷ്യാ, ദയവായി, നിന്റെ ജനനം, കർമ്മം, വംശം എന്നിവ ഞങ്ങൾക്കു പറഞ്ഞുതരിക, ഞങ്ങൾ നിർമലഭക്തിയോടെ സേവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിൽപ്പെട്ട ക്ഷത്രിയർ, ഞാനാണ് യുവനാശ്വന്റെ പുത്രനായ മുചുകുന്ദൻ. ദീർഘനിദ്രയാൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ക്ഷീണിച്ച്, ഞാൻ ഇവിടെ ഒരാളായി കിടന്നിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ആരോ എന്നെ ഉണർത്തി. അവൻ തന്റെ പാപഫലത്തിൽ ചാരമായിത്തീർന്നു; ഉടൻ തന്നെ, ശത്രുനിഗ്രഹത്തിൽ പ്രശസ്തനായ നീ പ്രത്യക്ഷനായി. നിന്റെ അതിമാന്യമായ തേജസ് ഞങ്ങൾ നേരിട്ട് നോക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; സകലഭൂതങ്ങളിലും ആദരണീയനായവനാണ് നീ.” ഇങ്ങനെ രാജാവ് ചോദിച്ചപ്പോൾ, സൃഷ്ടികർത്താവായ ഭഗവാൻ, മേഘഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ, പുഞ്ചിരിയോടെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “സുഹൃത്ത്, എന്റെ ജനനങ്ങളും കർമ്മങ്ങളും നാമങ്ങളും അനന്തമാണ്; അവയെ ഞാൻ പോലും എണ്ണാനാവില്ല. ചിലപ്പോൾ മഹാപുരുഷന്മാരോടൊപ്പം ഭൂമിയിൽ ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, എനിക്ക് ഗുണം, കർമ്മം, നാമം എന്നിവയിൽ നിർണയം ഇല്ല. എന്റെ ജനനങ്ങളും കർമ്മങ്ങളും മൂന്നു കാലത്തേക്കും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; മഹർഷിമാരും അവയെ ക്രമത്തിൽ പിന്തുടർന്ന് അന്വേഷിച്ചാലും അതിന്റെ അന്ത്യത്തെത്താൻ കഴിയില്ല. എങ്കിലും സുഹൃത്ത്, ഇപ്പോഴത്തെ ജനനം ഞാൻ പറയുന്നു. ഭൂമിയുടെ ഭാരഹരണത്തിനായി, അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ, അനകദുണ്ടുഭിയുടെ വീട്ടിൽ യദുകുലത്തിൽ ഞാൻ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു; ജനങ്ങൾ എന്നെ വാസുദേവൻ, വസുദേവപുത്രൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. കാലനെമി, കംസൻ, പ്രലംബൻ എന്നിവരെ ഞാൻ സംഹരിച്ചു; ഈ യവനനും നിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ചാരമായിത്തീർന്നു. ഞാൻ ഈ കുഹരത്തിലേക്ക് നിന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾക്കു ഫലമായി, നിനക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; നീ മുമ്പ് എന്നെ ഭക്തിയോടെ പ്രാർത്ഥിച്ചു, ഭക്തന്മാരോട് ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ സ്മരണയും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞ ഈ ദിവ്യകഥയിലൂടെ, ഭഗവാൻ തന്റെ ഭക്തനോടു ദയാലുവായി അനുഗ്രഹം നൽകി.