ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യാദവരുടെ നഗരമായ ദ്വാരക, ദിശാപാലകന്മാരുടെ ഭവനങ്ങളും പ്രിയഭാര്യമാരുടെ ഗൃഹങ്ങളും കൊണ്ടും, നാല് വർണ്ണങ്ങളിലെയും ജനങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും, യാദുദേവന്മാരുടെ ഭവനങ്ങളാൽ പ്രകാശിച്ചതുമായിരുന്നു. രാജാവേ, ഇന്ദ്രൻ തന്നെ സുധർമാ സഭയും പാരിജാത വൃക്ഷവും അവിടെ അയച്ചു. അവിടെ വസിക്കുന്ന ശരീരധാരികൾക്ക് മനുഷ്യരിൽ സാധാരണയുള്ള പരിധികളൊന്നും ബാധകമല്ലായിരുന്നു. വരുണൻ കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന, വെളുത്ത കുതിരകളും, ധനപാലകൻ എട്ടു ഭണ്ഡാരങ്ങളും, ലോകപാലകർ തങ്ങളുടേതായ എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളും സമർപ്പിച്ചു. ഭഗവാൻ നൽകിയിരുന്ന എല്ലാ ആധിപത്യം, അവരവരുടെ സിദ്ധിക്ക് വേണ്ടി ലഭിച്ചിരുന്ന അതെല്ലാം, ഹരി ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചപ്പോൾ, അവർ തിരികെ ഹരിക്കു സമർപ്പിച്ചു. അവിടെ, യോഗശക്തിയാൽ ഹരിയെന്ന കൃഷ്ണൻ എല്ലാ ജനങ്ങളെയും കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, ജനസംരക്ഷകനായ രാമനോടൊപ്പം ആലോചിച്ച്, ലോട്ടസ്‌മാല ധരിച്ചും ആയുധമില്ലാതെയും നഗരവാതിൽ വിട്ട് പുറത്ത് കടന്നു. അപ്പോൾ, ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അവനെ, ഉദയിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നതും, അത്യന്തം സുന്ദരനുമായും, കറുത്തവണ്ണത്തിലും, പീതാംബരം ധരിച്ചവനുമായും കണ്ടു. അവന്റെ വക്ഷസ്സിൽ ശ്രീവത്സചിഹ്നവും, കഴുത്തിൽ കൗസ്തുഭമണിയും, വിശാലവും ഉയരവും ചതുര്ബാഹുവും, പുതുതായി വിരിഞ്ഞ താമരപ്പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകളും, എപ്പോഴും പ്രഫുല്ലനും, തേജസ്സും, പുഷ്ടമായ കവിളുകളും, ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരിയും, താമരപോലെയുള്ള മുഖവും, മകരാകൃതിയിലുള്ള കുണ്ദലങ്ങളും—all ഈ ഭാവങ്ങളോടെയായിരുന്നു. ഇവൻ തന്നെയാണ് ശ്രീവത്സചിഹ്നം ധരിച്ച, ചതുര്ബാഹു, താമരാക്ഷനായ, വനമാല ധരിച്ച, അത്യന്തം മനോഹരനായ വാസുദേവൻ. നാരദൻ വിവരിച്ച ലക്ഷണങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, മറ്റാരുമില്ല; ആയുധമില്ലാതെയും കാൽനടയിലുമുള്ള ഇദ്ദേഹത്തോടാണ് ഞാൻ ആയുധമില്ലാതെ തന്നെ പോരാടേണ്ടതെന്ന് യവനാധിപൻ തീരുമാനിച്ചു. അവനേ പിടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, യവനൻ കൃഷ്ണനെ പിന്തുടർന്നു. എന്നാൽ യോഗിമാർക്കും ദുസ്സാധ്യനായ കൃഷ്ണൻ അകലേ അകലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുകൊണ്ട്, യവനനെ കുന്നിൻ ഗുഹയിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, അവനെ തൻറെ തന്നെ കയ്യാൽ പിടിക്കാമെന്ന പോലെ, ഓരോ അടിപ്പടിയായി നയിച്ചു. "യദുകുലത്തിൽ ജനിച്ചവനായി ഓടുന്നത് യോജിക്കുന്നില്ല" എന്നിങ്ങനെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ടു യവനൻ പിന്തുടർന്നെങ്കിലും, അവനാൽ കൃഷ്ണനെ പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ പരിഹസിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, കൃഷ്ണൻ ആ ഗുഹയിൽ കടന്നു. യവനനും അകത്തു കയറി, അവിടെ ഒരാൾ കിടക്കുന്നതായി കണ്ടു. "ഇവനെ ദൂരെയ്ക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് ഇവിടെ സന്യാസിയെപ്പോലെ കിടത്തിയിരിക്കുന്നു" എന്ന് വിചാരിച്ച യവനൻ, അച്യുതനായി കിടന്നിരുന്ന ആ പുരുഷനെ കാൽകൊണ്ട് തള്ളിക്കളഞ്ഞു. വളരെക്കാലം ഉറങ്ങിയിരുന്ന ആ പുരുഷൻ ഉണർന്ന്, കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കി, തൻ്റെ അടുത്ത് ഒരാൾ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു. ഭാരതവംശജാ, ആ സമയത്ത്, ആ പുരുഷൻ്റെ കോപഭരിതമായ കാഴ്ചയിൽ, യവനൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച അഗ്നിയിൽ കണക്കെ, ഉടനെ ചിതലായി. രാജാവായ പരീക്ഷിതൻ ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണാ, ആ പുരുഷൻ ആരായിരുന്നു? ഏത് വംശത്തിൽ നിന്നാണ്? എന്തിനാണ് ഗുഹയിൽ കിടന്നിരുന്നത്? യവനനാശനന്റെ തേജസ്സും ശക്തിയും എന്തായിരുന്നു?" ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: "അവൻ ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിൽ ജനിച്ച, മാന്ധാതാവിന്റെ മഹാനായ പുത്രൻ മുചുകുന്ദൻ തന്നെയായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണഭക്തനും സത്യനിഷ്ഠനുമായിരുന്നു. ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും അസുരഭീതിയിൽ, അവനോട് രക്ഷാപ്രാർത്ഥന നടത്തി, ദീർഘകാലം അവൻ അവരെ രക്ഷിച്ചു. ദേവന്മാർ, തങ്ങൾ രക്ഷിതാവായ മുചുകുന്ദനെ ഗുഹയിൽ കണ്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു: 'രാജേ, ഇനി ദുഃഖകരമായ ഈ രക്ഷാദായകജീവിതം ഉപേക്ഷിയ്ക്കണം. നീ മനുഷ്യലോകവും, ശത്രുവില്ലാത്ത രാജ്യവും ഉപേക്ഷിച്ചു, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ത്യജിച്ച് ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു. നിന്റെ പുത്രന്മാരും, ഭാര്യമാരും, ബന്ധുക്കളും, മന്ത്രിമാരും, സമകാലികരായ رعാജ്യജനവും ഇനി ജീവിച്ചില്ല. കാലം എന്ന അനന്തശക്തനായ ഭഗവാൻ, ശക്തരിൽ ശക്തനും, കളിയിലോ കന്നുകാലികളെപ്പോലെ എല്ലാ ജീവികളെയും അന്തിപ്പിക്കുന്നു. മോക്ഷം ഒഴികെയുള്ള മറ്റേതെങ്കിലും വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; അതെ, മോക്ഷം ഇന്ന് ഞങ്ങൾക്കു നൽകാൻ കഴിയില്ല; അതിന് ഒരേയൊരു അർഹൻ, അവൻ അനശ്വരനായ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവാണ്.' ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ മഹാത്മാവ് ദേവന്മാർക്ക് സാഷ്ടാംഗപ്രണാമം ചെയ്ത്, ഗുഹയിൽ കയറി ദൈവനിദ്രയിൽ മുങ്ങി കിടന്നു. യവനൻ ചിതലായപ്പോൾ, സാത്വതശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണൻ, മുചുകുന്ദനോട് തൻറെ സ്വരൂപം വെളിപ്പെടുത്തി. കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള വർണ്ണം, പീതാംബരം, വക്ഷസ്സിൽ ശ്രീവത്സചിഹ്നം, കൗസ്തുഭമണി, ചതുര്ബാഹു, വൈജയന്തിമാല, മനോഹരവും ദയാപൂർണ്ണവുമായ മുഖം, മകരകുണ്ദലങ്ങൾ—ഇവയൊക്കെയും അവന്റെ ഭാവത്തിൽ തെളിഞ്ഞു. മനോഹരമായ കണ്ണുകൾ, പ്രേമപൂർണ്ണമായ പുഞ്ചിരി, സദാ യുവാവെന്ന ഭാവം, സിംഹവീര്യവും, മഹാത്മാവായ ശ്രേഷ്ഠതയും—ഇവയെല്ലാം കണ്ട്, അതിശക്തമായ പ്രസാദത്തിൽ മുചുകുന്ദൻ സംശയത്തോടെയും ഭയത്തോടെയും വിനയപൂർവ്വം കൃഷ്ണനോട് ചോദിച്ചു: 'ആർ താങ്കൾ? ഈ കാട്ടിലും, കുന്നിൻ ഗുഹയിലുമാണ് താങ്കൾ വന്നത്. താങ്കളുടെ താമരപ്പാദങ്ങൾ കാട്ടിലെ മുള്ളിൻ ഇടയിലൂടെ നടക്കുന്നു. ദേവന്മാരോ, അഗ്നിയോ, സൂര്യനോ, ചന്ദ്രനോ, ഇന്ദ്രനോ, ലോകപാലകന്മാരോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരോ—താങ്കളുടെ തേജസ്സിന് സമമായവരാരുമില്ല. ദേവദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി ഞാൻ താങ്കളെ കാണുന്നു; ഒരു വിളക്കുപോലെ ഈ ഗുഹയിലെ ഇരുണ്ടത്വം താങ്കളുടെ പ്രകാശം ദൂരീകരിക്കുന്നു. പുരുഷശ്രേഷ്ഠാ, താങ്കൾക്ക് ഇഷ്ടമെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ അക്ഷതസേവനത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്കു താങ്കളുടെ ജനനം, കർമ്മങ്ങൾ, വംശം എന്നിവ ദയവായി പറയണം. ഞങ്ങൾ ഇക്ഷ്വാകു വംശജരായ ക്ഷത്രിയർ; ഞാൻ യുവനാശ്വന്റെ മകനായ മുചുകുന്ദനാണ്. ദീർഘനിദ്രാനന്തരമായ ക്ഷീണത്തിൽ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ മന്ദമായ്, ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഒരാൾ എന്നെ ഉണർത്തി. അവൻ തന്നെ തന്റെ പാപഫലത്തിൽ ചിതലായി; ഉടനെ താങ്കൾ, ശത്രുനിഗ്രഹത്തിൽ പ്രശസ്തനായ താങ്കൾ, ഇവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. താങ്കളുടെ അതികഠിനമായ പ്രകാശം കണ്ട് ഞാൻ നേരെ നോക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല; embodied beings-ലിൽ താങ്കൾ വന്ദനീയനാണ്.' ഇങ്ങനെ രാജാവ് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ, സർവ്വഭൂതസൃഷ്ടാവായ കൃഷ്ണൻ, ഇടയിലൊരു മന്ദഹാസം ചിരിച്ച്, മേഘഗർജ്ജനപോലെയുള്ള ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.