ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദ്വാരകയുടെ വിശിഷ്ടതയും അതിന്റെ അപാര ഭംഗിയും, ശുകദേവൻ മഹാരാജായോട് വിവരിച്ചു. ത്വഷ്ട്രിന്റെ വൈദഗ്ധ്യം അതിന്റെ വീഥികളും ചത്വരങ്ങളും, യഥാക്രമം ശില്പശാസ്ത്രം അനുസരിച്ച് നിർമ്മിച്ചിരുന്നതിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. ആ നഗരം ദിവ്യവൃക്ഷങ്ങളാൽ, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളാൽ, ആകാശത്തേക്കു ഉയർന്ന സ്വർണഗോപുരങ്ങളാൽ, ക്രിസ്റ്റൽ മാളികകളാൽ, ഗേറ്റുകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. വെള്ളിയും സ്വർണ്ണവും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഗോപുരങ്ങൾ, സ്വർണ്ണജാരുകൾ കൊണ്ടുള്ള ഭണ്ഡാരങ്ങൾ, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വീടുകൾ, വലിയ പച്ചമണിയുടെ പടികൾ എന്നിവയുമുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിൽ ദിക്കു കാവലാളുകളുടെ വീടുകളും പ്രിയപ്പെട്ട സ്ത്രീകളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു; നാലു വർണ്ണങ്ങളിലെയും ജനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, യദു ദേവതകളുടെ വീടുകൾ കൊണ്ട് നഗരം തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇന്ദ്രൻ Sudharmā സഭയും പാരിജാത വൃക്ഷവും ദ്വാരകയിലേക്ക് അയച്ചു, രാജാവേ, അപ്പോൾ അവിടെ താമസിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ പോലും മൃത്യതയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ബാധിച്ചില്ല. വരുണൻ കറുത്ത, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന, വെള്ള നിറമുള്ള കുതിരകൾ നൽകി; ധനാധിപൻ എട്ട് ഭണ്ഡാരങ്ങൾ നൽകി; ലോകകാവലാളുകൾ തങ്ങളുടെ സമ്പത്തുകൾ എല്ലാം നൽകി. ഭാഗ്യശാലിയായ ഭഗവാൻ, അവരുടേതായ പരിപൂർണതയ്ക്കായി നൽകിയിരുന്ന എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളും, ഹരി ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചപ്പോൾ, അവർക്കു തിരികെ നൽകി. അവിടെ, യോഗശക്തിയാൽ ഹരി എല്ലാ ജനങ്ങളെയും കൊണ്ടുവന്നു; രാമയോടൊപ്പം ആലോചിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണൻ നഗരവാതിൽ വിട്ടു, താമരപൂവുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചും ആയുധമില്ലാതെ. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണൻ നഗരവാതിൽ വിട്ടു വന്നപ്പോൾ, ഉദയകാന്തിയുള്ള ചന്ദ്രനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന, കാഴ്ചയിൽ അതിമനോഹരമായ, കറുത്ത വർണ്ണത്തിലുള്ള, പീതാംബരം ധരിച്ച ദൈവം. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ശ്രീവത്സം, കഴുത്തിൽ കൗസ്തുഭം, വീതിയുള്ള ഉയരം, നാലു കൈകൾ, പുതിയ ചുവന്ന താമരപൂവിനെപ്പോലുള്ള കണ്ണുകൾ. എപ്പോഴും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ, മഹോന്നതം, വൃത്തിയുള്ള കമലമുഖം, ശുദ്ധമായ ചിരി, മകരാകൃതിയിലുള്ള കാതിലങ്കാരങ്ങൾ. ശ്രീവത്സം, നാലു കൈകൾ, താമരക്കണ്ണുകൾ, വനമാലയാലങ്കൃതനായ, അതിമനോഹരമായ വാസുദേവൻ തന്നെയാണ്. നാരദൻ വിവരിച്ച ലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകാരം, മറ്റാരും അങ്ങനെ കാണാനാകില്ല; ആയുധമില്ലാതെ, കാൽനടയിൽ നടക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ആയുധമില്ലാതെ അവനോട് പോരാടും. അങ്ങനെ ഉറച്ച മനസ്സോടെ, യവനൻ അവനെ പിടികൂടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, കൃഷ്ണൻ അപ്രാപ്യനാണെങ്കിലും, അവൻ പിന്തുടർന്നു. കൃഷ്ണൻ ദൂരത്ത് കാണിച്ചു, യവനനെ പടിപടി മലകൊട്ടയിലേക്ക് നയിച്ചു, അങ്ങനെ യവനൻ തന്റെ കൈകൊണ്ട് തന്നെ പിടിക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചു. "യദു വംശത്തിൽ ജനിച്ചവർക്കു പ逃നം യോജിച്ചില്ല," എന്ന് പറഞ്ഞു, യവനൻ പിന്തുടർന്നു, പക്ഷേ കൃഷ്ണനെ പിടികൂടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ മലകൊട്ടയിൽ കയറി, യവനനും അതിൽ കയറി, അവിടെ മറ്റൊരു പുരുഷൻ കിടന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ടു. "ഇവൻ ദൂരത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നിട്ടാണ്, സന്യാസിയെപ്പോലെ കിടന്നിരിക്കുന്നു," എന്ന് വിചാരിച്ച്, അജ്ഞാനിയായ യവനൻ അച്യുതനെ, അവിടെ കിടന്നിരുന്നവനെ, കാലുകൊണ്ട് അടിച്ചു. വളരെ കാലം ഉറങ്ങിയിരുന്ന ആ പുരുഷൻ ഉണർന്ന്, പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന്, ചുറ്റും നോക്കി, അപ്പുറത്ത് നിന്നയവനെ കണ്ടു. ഭാരതവംശജനായ രാജാവേ, അപ്പോൾ, ആ പുരുഷന്റെ കോപഭരിതമായ ദൃഷ്ടിയിൽ, യവനൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള തീകൊണ്ട് ഉടനെ ചുരണ്ടി പൊടിയായി. രാജാവ് ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണൻ, ആ പുരുഷൻ ആരാണ്? ഏത് വംശത്തിൽ നിന്നാണ്? എന്ത് ശക്തിയായിരുന്നു? എന്തിനാണ് അവൻ മലകൊട്ടയിൽ കയറി ഉറങ്ങിയത്? യവനനെ നശിപ്പിച്ച ആ പുരുഷന്റെ മഹത്വം എന്താണ്? ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇക്ഷ്വാകു വംശത്തിൽ ജനിച്ച, മാന്ധാത്രിയുടെ മഹാനായ പുത്രൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് ഭക്തിയുള്ള, സത്യം പാലിക്കുന്ന, പ്രശസ്തനായ മുചുകുന്ദൻ ആണവൻ. ഇന്ദ്രൻ അടങ്ങിയ ദേവതകൾ, അസുരന്മാർ ഭയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ മുചുകുന്ദനോട് അപേക്ഷിച്ചു; ദീർഘകാലം അവൻ ആ സംരക്ഷണം നടത്തി. ദൈവങ്ങൾ, മുചുകുന്ദനെ മലകൊട്ടയിൽ കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ, "രാജാവേ, ഈ ദുഷ്കരമായ സംരക്ഷണം ഉപേക്ഷിക്കൂ," എന്ന് പറഞ്ഞു. "നീ മനുഷ്യലോകവും ശത്രുമില്ലാത്ത രാജ്യവും ഉപേക്ഷിച്ചു; എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു, ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. നിന്റെ മക്കളും ഭാര്യമാരും ബന്ധുക്കളും മന്ത്രിമാരും ഉപദേശകരും, സമകാലികരായ പ്രജകളും, ഇനി ജീവിച്ചിട്ടില്ല. കാലം, സർവ്വശക്തനും നശിക്കാത്തവനും, ശക്തരേക്കാൾ ശക്തൻ; കളിച്ചു കൊണ്ടാണ് എല്ലാ ജീവികളെയും അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്, പശുക്കളെ കാവലാളൻ കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ." "ഭാഗ്യവാൻ, മോക്ഷം ഒഴികെയുള്ള ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; അതിനുള്ള അധികാരം ഇന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഇല്ല; ഒരേ ഒരു ഭഗവാൻ, നശിക്കാത്ത വിഷ്ണു മാത്രമാണ്." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ആ മഹാനായവൻ ദേവതകളെ നമസ്കരിച്ച്, മലകൊട്ടയിൽ കയറി, ദൈവനിദ്രയിൽ ആഴമായി കിടന്നു. യവനൻ ചുരണ്ടി പൊടിയാക്കിയതിനു ശേഷം, സാത്വതന്മാരിൽ ഏറ്റവും നല്ലവൻ, ഭഗവാൻ, ജ്ഞാനി മുചുകുന്ദനോട് തന്റെ സാന്നിധ്യം വെളിപ്പെടുത്തി. കറുത്ത മേഘം പോലുള്ള വർണ്ണം, പീതാംബരം ധരിച്ച, നെഞ്ചിൽ ശ്രീവത്സം, കഴുത്തിൽ കൗസ്തുഭം, നാലു കൈകൾ, വൈജയന്തിമാലയാലങ്കൃതൻ, മനോഹരമായ മുഖം, മകരാകൃതിയിലുള്ള കാതിലങ്കാരങ്ങൾ. മനുഷ്യരിൽ എല്ലാവർക്കും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കാവുന്ന, സ്നേഹപൂർവമായ ചിരിയുള്ള കണ്ണുകൾ, എപ്പോഴും യുവത്വം നിറഞ്ഞ, മഹാനായ സിംഹം പോലെ, ഉജ്ജ്വലമായ വീരത്വം. ആ മഹത്വം കണ്ട മുചുകുന്ദൻ, അതിശയവും സംശയവും നിറഞ്ഞ്, ജാഗ്രതയോടെ, അതിജയിക്കാനാകാത്ത ശക്തിയെ നേരിടുന്നതുപോലെ, ദൈവത്തോട് സാവധാനം ചോദിച്ചു. "ഇവിടം വനത്തിൽ, മലകൊട്ടയിൽ, തവളപ്പൂവുപോലുള്ള പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് കാട്ടിലെ മുള്ളുകൾക്കിടയിൽ അലയുന്ന, നീ ആരാണ്? ദേവൻ, അഗ്‌നി, സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, ഇന്ദ്രൻ, ലോകകാവലാളുകൾ, മറ്റേതെങ്കിലും ദിവ്യപ്രഭകൾ, ഇവയുടെ തിളക്കം നിന്റെതിനെക്കാൾ എങ്ങനെ?" "നീ ദേവതകളിൽ ദേവതകളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനം എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; പന്ത illuminating the cave, നീ അക്ഷരമായ പ്രകാശം നൽകുന്നു." "മനുഷ്യരിൽ ഉത്തമനായവൻ, ദയവായി, ഞങ്ങൾ നിർവൃതിയോടെ സേവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ, നിന്റെ ജനനം, കർമ്മങ്ങൾ, വംശം എന്നിവ പറഞ്ഞുതരൂ." "ഞങ്ങൾ, ഇക്ഷ്വാകു വംശം, ക്ഷത്രിയരായ ബന്ധുക്കൾ; ഞാൻ യുവനാശ്വയുടെ മകൻ, മുചുകുന്ദൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു." "ദീർഘനിദ്രയാൽ കംഭീരമായ എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഒരാൾ എന്നെ ഉണർത്തുന്നതുവരെ ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടന്നിരുന്നു.