ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മഥുരയെ ഭയാനകമായ ഒരു ഭീകരൻ മൂന്ന് ലക്ഷം യവന സൈനികരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വളഞ്ഞു. മനുഷ്യലോകത്തിൽ അവനു തുല്യൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു; വൃഷ്ണികളെയും അവരുടെ മഹത്വത്തെയും കുറിച്ച് അവൻ കേട്ടിരുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, കൃഷ്ണൻ ശങ്കർഷണനോടൊപ്പം നിന്നു ചിന്തിച്ചു: "അയ്യോ! യദുക്കൾക്ക് ഇരു ദിശകളിൽ നിന്നുമൊരു മഹാപ്രശ്നം വന്നിരിക്കുന്നു." കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "ഇന്ന് ഈ ശക്തിയുള്ള യവനൻ നമ്മെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു; മഗധരാജാവായ ജരാസന്ധൻ ഇന്ന് അല്ലെങ്കിൽ നാളെ, അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ അടുത്ത ദിവസം എത്തും. നാം യുദ്ധത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ ജരാസന്ധൻ വരുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ കൊല്ലുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ ശക്തനായതുകൊണ്ട് അവരെ തൻറെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയോ ചെയ്യും." "അതിനാൽ," കൃഷ്ണൻ നിർണ്ണയിച്ചു, "ഇന്ന് തന്നെ മനുഷ്യർക്ക് സമീപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു കോട്ട നിർമ്മിക്കണം. അവിടെ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ സുരക്ഷിതമായി പാർപ്പിച്ചു, പിന്നെ ഈ യവനനെ നശിപ്പിക്കാം." അങ്ങനെ, ദൈവികമായ ആലോചനയോടെ, കൃഷ്ണപർമാത്മാവ് സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ പന്ത്രണ്ട് യോജന വീതിയുള്ള അത്ഭുതകരമായ ഒരു നഗരം സൃഷ്ടിച്ചു. അവിടുത്തെ വീഥികളും ചത്വരങ്ങളും രാജപഥങ്ങളും ശില്പകലയുടെ എല്ലാ ശാസ്ത്രാനുസൃതമായും നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നു; ത്വഷ്ടാവിന്റെ കഴിവ് അവിടെ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ആ നഗരം ദിവ്യവൃക്ഷങ്ങളും മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. സ്വർണ്ണത്താൽ നിർമ്മിച്ച ഗോപുരങ്ങൾ ആകാശത്തോളം ഉയർന്നിരുന്നു; സ്ഫടികമന്ദിരങ്ങളും മഹാദ്വാരങ്ങളും അതിനെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. വെള്ളിയും സ്വർണ്ണവും ചേർന്ന ഗോപുരങ്ങൾ, പൊൻകലശങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ധനശാലകൾ, രത്നങ്ങളാൽ മുടിഞ്ഞ വീടുകൾ, വലിയ പച്ചമണിത്തറകൾ—ഇവയൊക്കെയും നഗരം ഭംഗിയായി പണിതിരുന്നു. ദിക്കുകളുടെ രക്ഷകരുടെ ഭവനങ്ങളും പ്രിയഭാര്യമാരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ, നാലു വർണ്ണങ്ങളിലുള്ള ജനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, യദു ദേവതകളുടെ ഭവനങ്ങൾ കൊണ്ട് നഗരം പ്രകാശിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ സുദർമ്മാ സഭയും പാർിജാതവൃക്ഷവും അവിടേക്ക് അയച്ചു; അവിടെ വസിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് പോലും മരണത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ ബാധകമല്ലായിരുന്നു. വരുണൻ കറുത്ത നിറമുള്ള, മനസ്സുപോലെ വേഗമുള്ള, വെള്ള നിറമുള്ള കുതിരകൾ നൽകി; ധനാധിപൻ എട്ട് ധനശാലകൾ നൽകി; ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകർ തങ്ങളുടെ സമ്പത്തുകൾ എല്ലാം സമർപ്പിച്ചു. ദൈവം അവർക്കു നൽകിയിരുന്ന എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളും അവർ ഹരിക്ക് തിരികെ നൽകി, ഭഗവാൻ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചപ്പോൾ. കൃഷ്ണൻ യോഗശക്തിയാൽ എല്ലാ ജനങ്ങളെയും ആ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ജനങ്ങളുടെ രക്ഷകനായ രാമനോടു ചേർന്ന് ആലോചിച്ചശേഷം, കൃഷ്ണൻ കമലമാല ധരിച്ച് ആയുധമില്ലാതെ നഗരദ്വാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് ഇറങ്ങി. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണനെ പുറത്തേക്കു വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഉദയചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള പ്രകാശം അവനിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു; അത്യന്തം മനോഹരൻ, കൃഷ്‌ണവർണ്ണൻ, പിതാംബരം ധരിച്ചവൻ. വക്ഷസ്സിൽ ശ്രീവത്സചിഹ്നവും കഴുത്തിൽ കൗസ്തുഭമണിയും തെളിഞ്ഞു; വിശാലവും ഉയർന്നവുമാണ് അവന്റെ ഭാവം, നാലു ഭുജങ്ങളുമുണ്ട്, പുതിയ താമരപ്പൂവുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും. സദാ സന്തോഷപൂർണ്ണൻ, മഹത്വം നിറഞ്ഞവൻ; വട്ടം വട്ടം ചുണ്ടുകളും ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരിയും താമരപോലെയുള്ള മുഖവും മകരകുണ്ദലങ്ങളും അവനെ അലങ്കരിക്കുന്നു. ശ്രീവത്സചിഹ്നം ധരിച്ച, നാലു ഭുജങ്ങളുള്ള, താമരയണ്ണകൾക്കുടിയ, വനമാല അണിഞ്ഞ, അതിമനോഹരനായ ഈ വാസുദേവനാണ്. നാരദൻ പറഞ്ഞ ലക്ഷണങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, മറ്റാരും ഇങ്ങനെ വരില്ല; ആയുധമില്ലാതെ നടക്കുന്നതും ഞാൻ ആയുധമില്ലാതെ തന്നെ അവനോട് യുദ്ധം ചെയ്യും എന്നാണ് യവനന്റെ തീരുമാനമുണ്ടായി. അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച്, യവനൻ കൃഷ്ണനെ പിടിക്കാനായി അവനെ പിന്തുടർന്നു; എന്നാൽ യോഗികൾക്കു പോലും അതിലഭ്യനായ കൃഷ്ണൻ അവനിൽ നിന്ന് അകലെയാണ്. സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് തന്നെ പിടിക്കാമെന്നു കരുതിയ യവനാധിപൻ, കൃഷ്ണൻ ദൂരത്ത് കാണിച്ചുകൊണ്ട് പർവതഗുഹയിലേക്ക് അവനെ വഴിതെറ്റിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. "യദുവംശത്തിൽ ജനിച്ചവനു ഓടൽ യോജിക്കില്ല" എന്നിങ്ങനെ അവനെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ടാണ് യവനൻ പിന്തുടർന്നത്; എങ്കിലും കൃഷ്ണനെ പിടിക്കാനാവാതെ പോയി. അങ്ങനെ, കൃഷ്ണൻ ഗുഹയിൽ കടന്നു; യവനനും അകത്ത് കടന്നു, അവിടെ മറ്റൊരു പുരുഷനെ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. "ഇവനെ ദൂരത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നിട്ട് ഇവിടെ സന്യാസിയായി കിടക്കുകയാണ്" എന്ന് കരുതി, യവനൻ അച്യുതനെ കാൽകൊണ്ട് അടിച്ചു. ദീർഘനിദ്രയിൽ ആയിരുന്ന ആ പുരുഷൻ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കി, അവിടെയുള്ള ആ യവനനെ കണ്ടു. ഭാരതവംശജാ, അന്നു അതി കോപത്തോടെ നോക്കിയതോടെ, ആ പുരുഷന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ട അഗ്നിയിൽ യവനൻ ഉടൻ കത്തിക്കൊണ്ടു ചിതലായി. രാജാവു ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണാ, ആ പുരുഷൻ ആരായിരുന്നു? എങ്ങനെയുള്ള വംശത്തും ശക്തിയുമുള്ളവൻ? എന്തുകൊണ്ട് അവൻ ഗുഹയിൽ കിടന്നിരുന്നതാണ്? യവനനെ നശിപ്പിച്ച ആ മഹാപ്രഭാവം എന്തായിരുന്നു?" ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: "അവൻ ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിൽ ജനിച്ച, മന്ദാതൃയുടെ മഹാനായ പുത്രൻ, പ്രശസ്തനായ മുചുകുന്ദൻ ആണ്. ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു ഭക്തിയുള്ളവനും സത്യം പാലിക്കുന്നവനുമാണ്. ഇന്ദ്രൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ദേവതകൾ അസുരന്മാരിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാനായി അവനോടു അപേക്ഷിച്ചു; ദീർഘകാലം അവൻ അവരെ രക്ഷിച്ചു. ദൈവങ്ങൾ മുചുകുന്ദനെ ഗുഹയിൽ കണ്ടു, പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, ദയവായി ഞങ്ങൾക്കായി ചെയ്യുന്ന ഈ കഠിനത്വം ഇനി ഉപേക്ഷിക്കുക. മനുഷ്യലോകവും ശത്രുവില്ലാത്ത രാജ്യവും ഉപേക്ഷിച്ച്, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചാണ് നീ ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചത്. ഇനി നിന്റെ പുത്രന്മാർ, ഭാര്യമാർ, ബന്ധുക്കൾ, മന്ത്രിമാർ, ഉപദേശകർ, പ്രജകൾ—അവരാരും ഇനി ജീവനില്ല. ശക്തന്മാരെക്കാൾ ശക്തനായ, മഹാബലമുള്ള, കാലം എന്ന അശരീരഭഗവാൻ, കളിച്ചു കൊണ്ടാണ് എല്ലാ ജന്തുക്കളെയും അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്, പശുക്കളെ കൂട്ടിയിടുന്ന കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ. നിനക്ക് മോക്ഷം ഒഴികെ മറ്റേതെങ്കിലും വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക; അതിനുള്ള അവകാശം ഞങ്ങൾക്കില്ല; ഒരേയൊരു ഭഗവാൻ മാത്രമാണ്, അവൻ അക്ഷയനായ വിഷ്ണു.' അങ്ങനെ ദേവതകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹാപ്രഭാവനായ മുചുകുന്ദൻ അവരെ വന്ദിച്ച് ഗുഹയിൽ കിടന്നുറങ്ങി, ദൈവനിദ്രയാൽ ആകൃതനായി." "യവനൻ ചിതലായ ശേഷം, സാത്വതശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണപർമാത്മാവ്, ബുദ്ധിമാനായ മുചുകുന്ദന് തന്റെ ദിവ്യസ്വരൂപം വെളിപ്പെടുത്തി. കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള വർണ്ണം, പിതാംബരം ധരിച്ചവൻ, വക്ഷസ്സിൽ ശ്രീവത്സവും കൗസ്തുഭമണിയും തെളിഞ്ഞു; നാലു പ്രകാശമുള്ള ഭുജങ്ങൾ, വൈജയന്തിമാല അണിഞ്ഞ, മനോഹരവും കൃപയുള്ള മുഖവും മകരകുണ്ദലങ്ങളും. മനുഷ്യർക്കാകെ ദർശനയോഗ്യനായ, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ കണ്ണുകൾ, യൗവനപ്രഭയോടെ, സിംഹംപോലെയുള്ള മഹത്വം, ഉജ്ജ്വലമായ ധൈര്യശാലിത്വം—കൃഷ്ണന്റെ തേജസ്സിൽ അതിമനോഹരമായ ഈ ദൃശ്യത്തിൽ മുചുകുന്ദൻ സംശയത്തോടെയും ഭയഭക്തിയോടെയും, അതിജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശക്തിയെ നേരിടുന്നതുപോലെ, വിനീതമായി കൃഷ്ണനോടു ചോദിച്ചു.