ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മൂന്നു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, ആ പശു ഒരു കിടാവിനെ പ്രസവിച്ചു. ആ കിടാവ് അത്യന്തം മനോഹരമായ അവയവങ്ങളോടും, ദിവ്യമായ രൂപത്തോടും, മങ്ങാത്ത സ്വർണ്ണംപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നതുമായവനായിരുന്നു. ഇതു കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാ ശുചിത്വാനുഷ്ഠാനങ്ങളും നിർവഹിച്ചു. ഈ അത്ഭുതം കാണാൻ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും ഒത്തുചേർന്നു. ഇങ്ങനെ ആത്മദേവന് വലിയ ഭാഗ്യം ഉദിച്ചു: പശുവിൽ നിന്നൊരു ദിവ്യശിശു ജനിച്ചു. ആ ശിശുവിന്റെ കന്നുകാലിയുടെപോലെയുള്ള ചെവികൾ കണ്ടു, ആരും അതിന്റെ രഹസ്യം അറിഞ്ഞില്ല. അതിനാൽ അവനെ 'ഗോകർണൻ' എന്ന് പേരിട്ടു. കാലക്രമേണ, ആത്മദേവന്റെ രണ്ട് മക്കളും ബാല്യത്തെ വിട്ട് യൗവനത്തിലേക്ക് വളർന്നു. ഗോകർണൻ വിജ്ഞാനിയും വിവേകിയുമായപ്പോൾ, ധുന്ധുകാരി അത്യന്തം ദുഷ്ടനായവനായി. ധുന്ധുകാരി ശുദ്ധിയും സ്നാനവും അവഗണിച്ചു, അശുദ്ധമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ കഴിച്ചു, ക്രോധം ഇല്ലാതെയും തെറ്റായ വഴികളിൽ ഇറങ്ങി, ശവശരീരങ്ങൾ സ്പർശിച്ച കൈകൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അവൻ കള്ളനും എല്ലാവരുടെയും ദ്വേഷ്യനുമായിരുന്നു; മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകളിൽ തീ വെച്ചു, കുട്ടികളെ കളിക്കാനെന്നു പറഞ്ഞ് കിണറ്റിലിടുകയും ചെയ്തു. ക്രൂരനും ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ചവനും, ദരിദ്രരെയും കുരുടരെയും പീഡിപ്പിക്കുകയും, ചണ്ഡാളരുമായി സദാ സഞ്ചരിക്കുകയും, കയര് കൈവശം വച്ചും നായകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇടപഴകിയും ചെയ്തു. വേശ്യകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇടപെട്ട് പിതാവിന്റെ സമ്പാദ്യവും പാഴാക്കിയ ധുന്ധുകാരി, ഒരു ദിവസം മാതാപിതാക്കളെ അടിച്ചു, അവരുടെ പാത്രങ്ങൾ പോലും എടുത്തു. പാവപ്പെട്ട പിതാവ് ദു:ഖത്തിൽ മുഴുകി നിലവിളിച്ചു: "ഇങ്ങനെയുള്ള ദുഷ്ടപുത്രൻ കൊല്ലപ്പെടേണ്ടവനാണ്!" "ഞാൻ എവിടെയാണു പോകേണ്ടത്? ആരാണ് എന്റെ ദു:ഖം മാറ്റുന്നത്? ഈ ദു:ഖത്തിൽ ഞാൻ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും; എത്ര ദയനീയമായ അവസ്ഥയാണിത്!" അപ്പോഴാണ് വിജ്ഞാനിയായ ഗോകർണൻ വന്ന് പിതാവിനെ ഉപദേശിച്ചത്, വൈരാഗ്യപഥം കാണിച്ചു. "ഈ ലോകം അസാരമായതും, ദു:ഖപൂർണ്ണവും, മായയുള്ളതുമാണ്. ആരുടെ പുത്രൻ? ആരുടെ സമ്പത്ത്? ആരുടെ സ്‌നേഹം? എല്ലാം അശാശ്വതമാണ്. ഇന്ദ്രനും ലോകാധിപതിക്കും സുഖം ഇല്ല; സുഖം ലഭിക്കുന്നത് വൈരാഗ്യശാലിയായ മുനിക്ക് മാത്രം. മക്കളോടുള്ള മോഹമെന്ന അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കണം; ഈ ശരീരം ഒടുവിൽ എല്ലാം വിട്ടു വീഴും—കാടിലേക്ക് പോകുക." അവനവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, പിതാവ് യാത്രപോകാൻ തീരുമാനിച്ചു: "മകനേ, കാട്ടിൽ ചെയ്യേണ്ടതെന്തെന്ന് വിശദമായി പറയൂ. സ്നേഹത്തിന്റെ കുഴിയിൽ ഞാൻ കുടുങ്ങിയവനും, കപടനും, ദുർബലനും ആയിരിക്കുന്നു—കൃപാസാഗരാ, എന്നെ രക്ഷിക്കൂ." അപ്പോൾ ഗോകർണൻ ഉപദേശിച്ചു: "എല്ലും, മാംസം, രക്തം എന്നിവകൊണ്ട് നിർമ്മിതമായ ഈ ശരീരത്തോടുള്ള മോഹം ഉപേക്ഷിക്കൂ; ഭാര്യ, മക്കൾ, മറ്റു ബന്ധുക്കൾ എന്നിവരോടുള്ള മമതയും വിട്ടുകളയൂ. ഈ ലോകം നിത്യവും നശ്വരമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയൂ; വൈരാഗ്യത്തിലും ഭക്തിയിലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നവനാകൂ. സത്പുരുഷന്മാരെ സേവിച്ചു, വാഞ്ഛകളും തൃശ്യകളും ഉപേക്ഷിച്ച്, പരസ്പരദോഷഗുണചിന്തനങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി, സേവയും പുണ്യകഥകളും ആസ്വദിക്കുക." മകന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം ആത്മദേവൻ വീട്ടുവിട്ടു, അറുപതാം വയസ്സിൽ കാട്ടിലേക്ക് പോയി, അവിടെ ഹരിസേവനിൽ ഏർപ്പെട്ടു. പതിനാമസ്കന്ധം ജപിച്ചുകൊണ്ട്, ശ്രീകൃഷ്ണനെ പ്രാപിച്ചു. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവവനംപോലെയുള്ള ഇന്ദ്രന്റെ മഹാലയത്തിൽ, വിശ്വകർമ്മ നിർമിച്ച ആലയത്തിൽ, ലോകത്രയത്തിന്റെ ഐശ്വര്യത്തോടുകൂടി, ആത്മദേവൻ വാസം ചെയ്തു. അവൻ വിജ്ഞാനത്തിലും സമ്പത്തിലും ഉന്നതകുലജന്മത്തിലും സമ്പന്നനായിരുന്നു, എന്നാൽ അഹങ്കാരമോ അഭിമാനമോ ഇല്ലായിരുന്നു. അവിടെ, പിതാവ് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ചതിനുശേഷം, ധുന്ധുകാരി തന്റെ മാതാവിനെ ക്രൂരമായി അടിച്ചു: "സമ്പത്ത് എവിടെയാണ് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്, പറയൂ; അല്ലെങ്കിൽ ഈ ദണ്ഡംകൊണ്ട് നിന്നെ കൊല്ലും!" ഭയപ്പെട്ട അമ്മ, മകനോടുള്ള ദു:ഖത്തിൽ, രാത്രിയിൽ കിണറ്റിൽ ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. ഗോകർണൻ യോഗാഭ്യാസത്തിൽ നിലനിൽക്കെ, തീർത്ഥാടനം ആരംഭിച്ചു; അവനു ദു:ഖവും സന്തോഷവും ഇല്ല, ശത്രുവോ സുഹൃത്തോ ഇല്ല. എന്നാൽ ധുന്ധുകാരി വീട്ടിൽ തന്നെ തുടരുകയും, അഞ്ചു വേശ്യകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ, അത്യന്തം ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അവരുടെ പോഷണത്തിനായി മനസ്സ് കുഴഞ്ഞവനായി. ഒരു ദിവസം, ആ സ്ത്രീകൾ ആഭരണങ്ങൾ വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. ധുന്ധുകാരി, മോഹത്തിൽ കണ്ണടഞ്ഞ് മരണത്തെ മറന്ന്, അവ നേടാൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. ഇവിടെ-അവിടെ നിന്ന് സമ്പത്ത് സമാഹരിച്ചു, വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി അവർക്കു വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും നൽകി. അവരുടെ കൈയിൽ ധാരാളം സമ്പത്ത് വന്നതുകണ്ട്, സ്ത്രീകൾ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു: "ഇവൻ ദിവസേന കവർച്ച ചെയ്യുന്നു; അതിനാൽ രാജാവ് പിടികൂടും. സമ്പത്ത് പിടിച്ച ശേഷം രാജാവ് അവനെ കൊല്ലും; അതിനാൽ നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കായി നാം തന്നെ രഹസ്യമായി അവനെ കൊല്ലാമല്ലോ?" അവരിങ്ങനെ തീരുമാനിച്ചു. ധുന്ധുകാരി ഉറങ്ങുമ്പോൾ, അവനെ കയറിനാൽ കെട്ടി, കൊന്നു, സമ്പത്ത് എടുത്ത് അകത്തേക്ക് പോയി. അവന്റെ കഴുത്തിൽ കയർ കെട്ടി കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഉടൻ മരിച്ചില്ല; അവർ ഭയപ്പെട്ടു. പിന്നെ, ചൂട് കത്തുന്ന കല്ലുകൾ അവന്റെ വായിൽ തള്ളിയപ്പോൾ, അത്യന്തം വേദനയിൽ അവൻ ജീവൻ വിടുവിച്ചു. അവൻറെ ശവം ഒരു കുഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു; ഈ രഹസ്യം ആരും അറിഞ്ഞില്ല. ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ, "അവൻ സമ്പത്തിനുവേണ്ടി ദൂരെയാണു പോയത്; ഈ വർഷം തിരികെ വരും" എന്നായിരുന്നു അവരുടെ മറുപടി. ദുഷ്ടസ്ത്രീവർഗത്തിൽ ഒരിക്കലും വിശ്വാസം വെക്കരുത്; അവരിൽ ആശ്രയം വയ്ക്കുന്നവൻ വലിയ ദു:ഖം അനുഭവിക്കും. വേശ്യകളുടെ വാക്കുകൾ അമൃതംപോലെയാണെങ്കിലും, അവരുടെ മനസ്സ് വെട്ടിക്കുറിയുള്ള വാളുപോലെയാണ്—പുരുഷന്മാരിൽ ആരാണ് അവർക്കു പ്രിയൻ? അവരുടെ സമ്പത്ത് പിടിച്ചെടുത്ത്, അച്ഛൻമാർ പലരുമായി ഇടപഴകുന്ന ആ സ്ത്രീകൾ അവിടം വിട്ടു. പിന്നെ ധുന്ധുകാരി, ദുഷ്കർമ്മഫലമായി, വലിയ പ്രേതമായി. കാറ്റുപോലെയുള്ള രൂപം സ്വീകരിച്ച്, അവൻ പതിനൊന്ന് ദിക്കിലും ഓടി, തണുപ്പിലും ചൂടിലും പീഡിതനായി, ഭക്ഷണവും വെള്ളവും ഇല്ലാതെ, ആശ്രയമില്ലാതെ, "ദൈവമേ!" എന്ന് നിലവിളിച്ചു. കുറേ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള വാർത്തയിലൂടെ ഗോകർണൻ ധുന്ധുകാരിയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞു.