ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മഥുരാനഗരിയിലെ വീഥികൾ വെള്ളം തളിച്ച് ശുഭ്രമാക്കിയിരുന്നു. ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു നിന്നു; പതാകകൾ കൊണ്ട് നഗരം അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, വേദഘോഷങ്ങൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു, അതുപോലെ അലങ്കാരപുലകിതമായ കവാടങ്ങൾ എവിടെയും കാഴ്ചയായി. അപ്പോൾ സ്ത്രീകൾ അദ്ദേഹത്തെ പുഷ്പമാലകൾ, ദധി, മുളപ്പിച്ച ധാന്യങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് ആദരിച്ചു; അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ കടന്നുനോക്കിയപ്പോൾ സ്നേഹവും ആകാംക്ഷയും നിറഞ്ഞിരുന്നു. യുദ്ധത്തിലൂടെ സമ്പാദിച്ച അതിരഹിതമായ ധനസമ്പത്ത്, വീരന്മാരുടെ ആഭരണങ്ങൾകൊണ്ടും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടത്, കൃഷ്ണൻ സകലവും യദുകുലപതിക്ക് സമർപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ, മഗധരാജാവ് പതിനേഴു അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവുമായി യദുക്കളെ നിരന്തരം ആക്രമിച്ചു, എന്നാൽ കൃഷ്ണന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ യദുക്കൾ അതിനെ നേരിടുകയും ജയിക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണന്റെ തേജസ്സിൽ ശക്തിപ്രാപിച്ച വൃഷ്ണികൾ ആ മഹാസൈന്യത്തെ മുഴുവനും നശിപ്പിച്ചു; തന്റെ സൈന്യം നശിച്ചപ്പോൾ, മഗധരാജാവിനെ അവന്റെ കൂട്ടാളികൾ ഉപേക്ഷിച്ചു, അവൻ അവിടം വിട്ടുപോയി. അതിനുശേഷം പതിനെട്ടാമത്തെ യുദ്ധം അരങ്ങേറാനിരിക്കുമ്പോൾ, നാരദന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഒരു യവനവീരൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി അവിടെയെത്തി. ആ യവനൻ മൂന്ന് ദശലക്ഷം മ്ലേച്ഛസൈന്യവുമായി മഥുരയെ വളഞ്ഞു; മനുഷ്യലോകത്തിൽ അവനു തുല്യൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു; വൃഷ്ണികളെക്കുറിച്ച് കേട്ടായിരുന്നു അവൻ വന്നത്. ഇത് കണ്ട കൃഷ്ണനും സഹോദരനായ സംകർഷണനും തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു: “അയ്യോ, യദുക്കൾക്ക് രണ്ടുവശത്തുനിന്നും വലിയ അപകടം വന്നിരിക്കുന്നു. ഈ യവനൻ അത്യന്തശക്തിയുള്ളവൻ, ഇന്ന് നമ്മെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു; മഗധരാജാവ് ഇന്നോ, നാളെയോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റന്നാളോ എത്തും. അദ്ദേഹം വരുമ്പോൾ നമ്മൾ യുദ്ധത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ കൊല്ലുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ അവരെ തനിക്കൊപ്പം നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയോ ചെയ്യും. അതിനാൽ, ഇന്ന് തന്നെ മനുഷ്യർക്കു സമീപിക്കാനാവാത്ത ഒരു കോട്ട നിർമ്മിക്കണം; അവിടെ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ സുരക്ഷിതരാക്കിക്കൊണ്ട്, പിന്നെ ഈ യവനനെ നശിപ്പിക്കാം.” ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ പന്ത്രണ്ട് യോജന വീതി വരുന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു നഗരമായ കോട്ട നിർമ്മിച്ചു. അവിടെയുള്ള വീഥികളും ചത്വരങ്ങളും മാർഗങ്ങളും ശില്പശാസ്ത്രപ്രകാരമാണ് പണിതത്; ത്വഷ്ടാവിന്റെ അതുല്യശില്പകല അതിൽ തെളിഞ്ഞു. ദിവ്യവൃക്ഷങ്ങളും തോട്ടങ്ങളും, മനോഹരമായ കാട്ടുകളും, സ്വർണ്ണനിര്മിതമായ ഗോപുരങ്ങളും ആകാശത്തെത്തുന്ന ഗോപുരങ്ങളും, സ്ഫടികമന്ദിരങ്ങളും കവാടങ്ങളും അതിനെ അലങ്കരിച്ചു. വിളക്കുൾക്കായി വെള്ളിയും സ്വർണ്ണവും ഉപയോഗിച്ച ഗോപുരങ്ങൾ, പൊൻകലശങ്ങൾ കൊണ്ടു ശോഭിച്ച നിധിശാലകൾ, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വീടുകൾ, വലിയ പച്ചമണിമേച്ചിലുകൾ—ഇവയൊക്കെയും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ദിശാപാലകരുടെ ഭവനങ്ങളും പ്രിയവനിതകളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളും, നാല് വർണ്ണങ്ങളിലെയും ജനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, യദുദേവരുടെ ഭവനങ്ങൾ കൊണ്ട് നഗരം പ്രകാശിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ സ്വയം സുധർമ്മാ സഭയെയും പാരിജാതവൃക്ഷത്തെയും അവിടേക്ക് അയച്ചു; അവിടെയുള്ള മനുഷ്യർക്കു പോലും മരണമെന്നുള്ള പരിമിതിയില്ലായിരുന്നു. വരുണൻ കറുത്ത നിറമുള്ള, മനസ്സുപോലെ വേഗമുള്ള വെള്ളയകുതിരകൾ നൽകി; കുബേരൻ എട്ട് നിധികൾ നൽകി; ലോകപാലകർ തങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യങ്ങൾ സമർപ്പിച്ചു. ഭഗവാൻ അവർക്കു മുമ്പ് നൽകിയിരുന്ന സകല ഐശ്വര്യങ്ങളും, അവൻ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചപ്പോൾ, അവർ ഹരിയ്ക്ക് തിരികെ നൽകി. അവിടെ, യോഗശക്തിയാൽ കൃഷ്ണൻ യദുക്കളെ കൊണ്ടുവന്നു; ജനസംരക്ഷകനായ രാമനോടൊപ്പം ആലോചിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണൻ പുഷ്പമാലയണിഞ്ഞ് ആയുധങ്ങളില്ലാതെ നഗരകവാടം വിട്ടു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പുറത്തുവരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഉദിച്ചുയരുന്ന ചന്ദ്രനുപോലെ പ്രകാശം പകരുന്ന, അത്യന്തം മനോഹരനായ, ശ്യാമവർണ്ണനായ, പീതാംബരം ധരിച്ചവനായ കൃഷ്ണനെ എല്ലാവരും കണ്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ ശ്രീവത്സമുദ്രിക, കഴുത്തിൽ കൗസ്തുഭമണി, വിശാലവും ഉയർന്നവുമായ ശരീരം, നാല് കൈകൾ, പുതുതായി വിരിഞ്ഞ താമരപൂവുപോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ—എല്ലാം അതിമനോഹരമായിരുന്നു. ഹർഷഭരിതനും, തേജസ്സുള്ളവനും, പുഷ്ടമായ കവിളുകളും, നിർമ്മലമായ പുഞ്ചിരിയും, താമരപോലെയുള്ള മുഖവും, മകരകുണ്ടലങ്ങളും—all these adorned him. ഇതാണ് ശ്രീവത്സചിഹ്നം ധരിച്ച, നാല് കൈകളുള്ള, താമരകണ്ണുള്ള, വനംമാലയണിഞ്ഞ, അത്യന്തം മനോഹരനായ വാസുദേവൻ. നാരദൻ വിവരിച്ചു നൽകിയ ലക്ഷണങ്ങൾകൊണ്ട് വേറൊരാളും ഇങ്ങനെയാവില്ല; ആയുധങ്ങളില്ലാതെ കാൽനടയായി പോകുന്ന കൃഷ്ണനെ, യവനൻ തീരുമാനിച്ചു: “ഞാൻ ആയുധങ്ങളില്ലാതെ തന്നെ ഇയാളെ പിടിക്കും.” അങ്ങനെ, യവനൻ കൃഷ്ണനെ പിടിക്കാനായി പിന്തുടർന്നു; യോഗികൾക്കു പോലും ലഭ്യമല്ലാത്ത കൃഷ്ണൻ മുന്നോട്ട് ഓടിയപ്പോൾ, യവനൻ പിന്തുടർന്നു. സ്വയം തന്നെ കൈകൊണ്ട് പിടിക്കുന്നുവെന്നുപോലെ, യവനാധിപൻ ഹരിയുടെ കാഴ്ചയിൽ ആകർഷിതനായി, കൃഷ്ണൻ ദൂരത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുകൊണ്ടു, പർവതഗുഹയിലേക്ക് അവനെ നയിച്ചു. “യദുവംശത്തിൽ ജനിച്ച ഒരാളിനു ഓടിപ്പോവുന്നത് യോജിച്ച കാര്യമല്ല” എന്നിങ്ങനെ അവനെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട്, യവനൻ പിന്നെയും പിന്തുടർന്നു; പക്ഷേ, കൃഷ്ണനെ പിടിക്കാൻ അവനാകില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ, കൃഷ്ണൻ ആ ഗുഹയിൽ കടന്നപ്പോൾ, യവനനും അതിൽ കടന്നു. അകത്ത് ഒരു പുരുഷൻ കിടക്കുന്നതു കണ്ടു; “ഇവനെ ദൂരെ കൊണ്ടുവന്ന് ഇവിടെ കിടത്തിയിരിക്കുകയാണ്,” എന്നു കരുതി, അച്യുതനെന്നു കരുതി, യവനൻ കാൽകൊണ്ട് അവനെ ഇടിച്ചു. ആ പുരുഷൻ, ദീർഘനിദ്രയിൽ അകപ്പെട്ടവൻ, ഉണർന്നു, പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ചുറ്റും നോക്കി, അവിടെയുള്ള യവനനെ കണ്ടു. അക്ഷയമായ ദഹനശക്തിയാൽ, ആ പുരുഷൻ കോപത്തോടെ നോക്കിയപ്പോൾ, യവനൻ ഉടനെ തന്നെ തന്റെ ശരീരത്തിലെ അഗ്നിയിൽ കത്തിക്കളയപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ രാജാവ് ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണനേ, ആ പുരുഷൻ ആരാണ്? ഏതു വംശത്തിൽ നിന്നാണ്? എന്ത് ശക്തിയുള്ളവൻ? അവൻ ആ ഗുഹയിൽ കിടന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? യവനനാശം വരുത്തിയ ആ ഭയങ്കരതേജസ്സിന്റെ രഹസ്യം എന്താണ്?” ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: “അവൻ ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിൽ ജനിച്ച, മന്ധാതാവിന്റെ മഹാപുത്രനായ, ബ്രാഹ്മണഭക്തനും സത്യനിഷ്ഠനും ആയിരുന്ന മുചുകുന്ദനാണ്. ഇന്ദ്രാദി ദേവതകൾ അസുരന്മാരിൽ നിന്നു ഭയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവരോടൊപ്പം ദീർഘകാലം അവരെ രക്ഷിക്കാൻ മുചുകുന്ദൻ സമ്മതിച്ചു. ദേവതകൾ അവനെ കണ്ടെത്തി, ‘രാജാവേ, ഇനി ദുഃഖകരമായ ഈ സംരക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് നീ വിട്ടുനിൽക്കണം,’ എന്ന് പറഞ്ഞു. ‘നീ മനുഷ്യലോകവും ശത്രുവില്ലാത്ത രാജ്യവും ഉപേക്ഷിച്ചു; ദീർഘകാലം ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ, നിന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു. നിന്റെ മക്കളും ഭാര്യകളും ബന്ധുക്കളും മന്ത്രിമാരും പ്രജകളും—all have passed away. കാലം, സർവ്വശക്തനും അക്ഷയനും ആയ ഭഗവാൻ, ശക്തനേയും ശക്തനേക്കാൾ ശക്തൻ; അവൻ കളിച്ചുകൊണ്ടു സകല ജീവരാശികളെയും അവരുടെ അന്തത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു, കാവൽക്കാരൻ പശുക്കളെ നയിക്കുന്നതുപോലെ. ‘നിനക്കു മോക്ഷം ഒഴികെ വേണമെന്നുള്ള ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക, ഭദ്രം. മോക്ഷം ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് നൽകാനാവില്ല; അതിനുള്ള ഏകാധിപതിയാകുന്നത് അക്ഷരനായ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവാണ്.