ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭൂമിയുടെ ഭാരമായ ഇരുപത്തിമൂന്ന് സൈന്യങ്ങളെ നീക്കം ചെയ്യുക എന്നതിലാണു ഞങ്ങൾ ജനിച്ചതെന്ന് ദശാർഹയുടെ പുത്രന്മാർ പരസ്പരം ആലോചിച്ചു. ധീരരായി, യുദ്ധത്തിനായി ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത്, ചെറിയൊരു സേനയുമായി അവർ പുറപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ രഥം ഓടിച്ച ദാരുകയെ കൂടെ കൊണ്ടു, തന്റെ ശങ്ക് മുഴക്കി. അതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഭയവും വിറയലും നിറഞ്ഞു. അവർ വരുന്നത് കണ്ട മഗധരാജാവ്, “കൃഷ്ണാ, നീ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവൻ, ഞാൻ നീയുമായി യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, നീ ബാലൻ എന്ന ലജ്ജയിൽ; അല്ലെങ്കിൽ നീ മറ്റുള്ളവരുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നവൻ, നീ പോ, കുടുംബം നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, ഞാൻ യുദ്ധം ചെയ്യില്ല,” എന്ന് പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, രാമാ, നീ വിശ്വാസമുള്ളവൻ എങ്കിൽ യുദ്ധം ചെയ്യുക, ധൈര്യവും കാണിക്കുക; എന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് തിൻറെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോകുക, അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ കൊല്ലുക,” എന്നും പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “ധീരന്മാർ അഹങ്കരിക്കില്ല; അവർ ധൈര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. മരണത്തോടു നേരിടുന്നവന്റെ വാക്കുകൾ ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കില്ല, രാജാവേ.” ശുകദേവൻ പറയുന്നു: ജരയുടെ പുത്രൻ, വലിയൊരു സേനയുമായി—രഥങ്ങൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, പതാകകൾ—മധവന്മാരുടെ ചുറ്റും വലയം തീർത്ത്, സൂര്യനും അഗ്നിയും മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് മറയ്ക്കുന്നതുപോലെ ആക്രമിച്ചു. ഹരി-രാമരഥങ്ങൾ—ഗരുഡവും പനത്തണ്ടും അടയാളമായി—യുദ്ധത്തിനിടയിൽ കണ്ട സ്ത്രീകൾ പഴയ കോട്ടകളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും കവാടങ്ങളിലുമാണ് അഭയം തേടിയത്; അവർ ദുഃഖവും ആശയക്കുഴപ്പവും അനുഭവിച്ചു. ഹരി, ദേവതകളും അസുരന്മാരും ആദരിച്ച തന്റെ സൈന്യം ശത്രുസേനയുടെ അമ്പുവർഷം മൂലം വീണ്ടും വീണ്ടും വേദനിക്കുന്നതു കണ്ടു, തന്റെ ശാർംഗം അതിശബ്ദത്തോടെ വലിച്ചു. അവൻ അമ്പുകൾ കോർത്തെടുത്ത്, വലിച്ച്, അമ്പുകളുടെ വലിയ കൂട്ടങ്ങൾ വിട്ടു; രഥങ്ങൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, പാദസേന—എല്ലാം തകർന്നു. അവന്റെ ചക്രം കൈവിട്ടില്ല. ആനകളുടെ ദന്തങ്ങൾ തകർന്ന്, കുതിരകളുടെ കഴുത്ത് അമ്പുകൾകൊണ്ട് മുറിഞ്ഞു, രഥങ്ങൾ—കുതിരകൾ, പതാകകൾ, ഡ്രൈവർ, നേതാക്കൾ—all slain—and soldiers with limbs cut lay scattered. ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും മനുഷ്യരുടെ അവയവങ്ങൾ മുറിഞ്ഞു; നൂറു നൂറായി രക്തനദികൾ ഒഴുകി—കൈകൾ, കുതിര തലകൾ, മനുഷ്യ ശിരസ്സുകൾ, ആമപോലുള്ള ശരീരങ്ങൾ, കൊല്ലപ്പെട്ട ആനകളും കുതിരകളും യോദ്ധാക്കളും നിറഞ്ഞു. ഈ നദികൾ കൈകളുടെ തിരമാലകളോടും, മുടി വെള്ളച്ചെടികളോടും, വില്ലുകൾ ഒഴുക്കുകളോടും, ആയുധങ്ങൾ കൂട്ടമായി നിറഞ്ഞു; ഭയാനകമായ ചുഴികൾ വാളുകൾ തിരിഞ്ഞു ഉണ്ടാക്കി; അവ രത്നങ്ങൾ, മുത്തുകൾ, അലങ്കാരങ്ങൾ, കല്ലുകൾ കൊണ്ട് ദീപ്തിയായി. അയാളുടെ immeasurable brilliance ഉള്ള സങ്കർഷണൻ, ഗദയാൽ അഹങ്കാരമുള്ള ശത്രുക്കളെ തകർത്തു; ഭയക്കുന്നവർക്കു ഭയം, ധീരന്മാർക്ക് സന്തോഷം, യോദ്ധാക്കൾ തമ്മിൽ destruction ചെയ്യുന്നു. മഗധരാജാവിന്റെ കാവലിൽ, തീയുടെ സമുദ്രം പോലെ ഭയാനകമായ വലിയ സൈന്യം, വസുദേവന്റെ പുത്രന്മാർ—ലീലയിൽ ലോകത്തിൽ ഉന്നതമായവർ—പൂർണ്ണമായും തകർത്തു. അവന്റെ ശക്തി, അനന്തഗുണങ്ങൾ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, നാശം—all by his play—ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്നത് അതിശയമായ ഒന്നല്ല; എന്നാൽ മനുഷ്യരുടെ خاطر, അത് വിവരണം ചെയ്യുന്നു. രാമൻ, ജരാസന്ധൻറെ രഥം തകർന്ന്, സൈന്യം കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഒരു സിംഹം മറ്റൊരു സിംഹത്തെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ, sheer strength കൊണ്ട് പിടിച്ചു. ഗോവിന്ദൻ, മനുഷ്യനും വരുണനും ഉപയോഗിക്കുന്ന കയ്ത്തൊടു ബന്ധിപ്പിക്കാതെ, ശത്രുക്കൾ കൊല്ലപ്പെട്ട ശേഷം, ഒരു പ്രത്യേക ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി തടഞ്ഞു. ലോകത്തിന്റെ പ്രഭുക്കൾ ജരാസന്ധനെ മോചിപ്പിച്ചു; ധീരന്മാരിൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടവൻ, ലജ്ജാനുഭവിച്ച്, തപസ്സിന് തീരുമാനിച്ചു, രാജാക്കന്മാർ വഴിയിൽ തടഞ്ഞു. ശുദ്ധമായ അർഥമുള്ള വാക്കുകൾ, സാധാരണമായ നോക്കുകളും, യദു വർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ഈ പരാജയം അവനെ ബാധിച്ചത്. സൈന്യം മുഴുവൻ നശിച്ചപ്പോൾ, ബർഹദ്രഥ വംശത്തിലെ രാജാവ് ഭഗവാന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപെടാതെ, മനസ്സിൽ വിഷമത്തോടെ മഗധയിലേക്കു പോയി. മുകുന്ദൻ, ശക്തി നഷ്ടപ്പെടാതെ, ശത്രുസൈന്യങ്ങളുടെ സമുദ്രം കടന്ന്, ദേവതകൾ പൂക്കൾ ചാരുകയും, വാഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു. മഥുരയിലെ ജനങ്ങൾ, ദുഃഖം വിട്ട് സന്തോഷത്തോടെ, അവനെ സമീപിച്ചു; രഥയോട്ടികൾ, കവി, ഗായകർ—all sang his victory. ശംഖ്, മൃദംഗം, trumpet, horn—അവയുടെ ശബ്ദം മുഴക്കിയപ്പോൾ, ഭഗവാൻ നഗരത്തിലേക്ക് കയറി; വീണ, കുരുവി, മൃദംഗം—all played. തെരുവുകൾ sprinkled ചെയ്തു, ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ, പതാകകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച്, വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം മുഴക്കിയ gateways കൊണ്ട് സുന്ദരമായി. സ്ത്രീകൾ പൂക്കളും, தயിരും, കിളിർക്കുന്ന ധാന്യവും നൽകി, സ്നേഹപൂർവം, ആഗ്രഹമുള്ള കണ്ണുകളാൽ നോക്കി. യുദ്ധത്തിൽ ലഭിച്ച, heroes’ ornaments കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച, അനന്തമായ ധനം—all brought and യദു രാജാവിന് ഭഗവാൻ സമർപ്പിച്ചു. മഗധരാജാവ്, പതിനേഴു അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവുമായി, യദുക്കളുമായി, കൃഷ്ണൻ സംരക്ഷിച്ച, പലതവണ യുദ്ധം ചെയ്തു. വൃഷ്ണികൾ, കൃഷ്ണന്റെ brilliance കൊണ്ട്, ആ സൈന്യം മുഴുവൻ തകർത്തു; തന്റെ സൈന്യം കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, രാജാവ് കൂട്ടാളികൾ tarafından ഉപേക്ഷിച്ചു, യാത്ര ചെയ്തു. പതിനെട്ടാം യുദ്ധം നടക്കുവാൻ പോകുമ്പോൾ, നാരദൻ അയച്ച ഒരു ധീരൻ, യവനൻ, മധുരയിൽ എത്തി. ആ വിദേശി, മൂന്ന് ലക്ഷം ബാർബരിക് സൈന്യവുമായി മഥുരയെ siege ചെയ്തു; മനുഷ്യലോകത്തിൽ അവൻ match ഇല്ല, വൃഷ്ണികളെക്കുറിച്ച് കേട്ടു. അവനെ കണ്ട കൃഷ്ണൻ, സങ്കർഷണനോടൊപ്പം, “അയ്യോ, യദുക്കൾക്ക് ഇരുവശത്തും വലിയ ദുരന്തം,” എന്ന് ചിന്തിച്ചു. “ഈ യവനൻ, today siege ചെയ്യുന്നു; മഗധരാജാവ്, ഇന്ന്, നാളെ, അല്ലെങ്കിൽ പരമാവധി മറ്റന്നാൾ എത്തും. ജരാസന്ധൻ നമ്മൾ യുദ്ധത്തിൽ ഇരുമ്പോൾ വന്നാൽ, നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ കൊല്ലും, അല്ലെങ്കിൽ ശക്തിയുള്ളതുകൊണ്ട് അവരെ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും.” “അതിനാൽ, ഇന്ന് മനുഷ്യർക്കു സമീപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു കോട്ട നിർമ്മിക്കാം; അവിടെ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ താമസിപ്പിച്ച ശേഷം, യവനനെ നശിപ്പിക്കാം.” അങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, ഭഗവാൻ, സമുദ്രത്തിൽ, പന്ത്രണ്ട് യോജന വീതിയുള്ള അത്ഭുതമായ ഒരു നഗരം—കോട്ട—നിർമ്മിച്ചു. അവിടയിൽ, ത്വഷ്ട്രിന്റെ വൈദഗ്ധ്യവും, കെട്ടിടങ്ങളുടെ ശിൽപവും, intersection, avenue—all proper architectural principles ഉപയോഗിച്ച് നിർമ്മിച്ചതായി കാണാം. ദിവ്യവൃക്ഷങ്ങളും, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും, സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള ഗോപുരങ്ങൾ, ആകാശത്തേക്കു ഉയർന്നു; ക്രിസ്റ്റൽ മാൻഷനുകളും കവാടങ്ങളും. വെള്ളിയും സ്വർണ്ണവും കൊണ്ടുള്ള ഗോപുരങ്ങൾ, സ്വർണ്ണജാർ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച treasury, രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് coronated വീടുകൾ, വലിയ emerald platform—all adorned. ദിശാപാലകന്റെ വീടുകളും, പ്രിയപ്പെട്ട സ്ത്രീകളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളും, നാലു വർണ്ണങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, യദു ദേവതകളുടെ shining homes കൊണ്ട് നഗരം തെളിഞ്ഞു.