ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ധർമ്മത്തെ സംരക്ഷിക്കാനും, അധർമ്മം ഉയരുന്നപ്പോൾ അതിനെ അവസാനിപ്പിക്കാനും ഞാൻ മറ്റൊരു ശരീരവും സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നു ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ ഗോവിന്ദൻ ധ്യാനത്തിൽ ആഴമിരിക്കുമ്പോൾ, അപ്രത്യക്ഷമായ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന രണ്ട് രഥങ്ങൾ, സർവസജ്ജമായും സാരഥികളോടുകൂടിയും അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ദൈവികമായ പുരാതനായുധങ്ങളും അതിനോടൊപ്പം അതിഥിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവയെ കണ്ടപ്പോൾ ഹൃഷീകേശൻ സങ്കർഷണനോടു പറഞ്ഞു: “മഹാപുരുഷനേ, ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചവരുടെ അധിപതിയായോ, യദുക്കൾക്ക് സംഭവിച്ച ഈ ഭയാനക ദുരന്തം നോക്കൂ. ഇതാ നിന്റെ പ്രിയായുധങ്ങളോടുകൂടിയ രഥം ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്. ഭൂമിയിലെ ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷൗഹിണി സൈന്യങ്ങളെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഭാരമോചനം നടത്താനാണ് നാം ജനിച്ചത്, ധർമ്മാത്മാക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവനായോ, ഈ ദൗത്യം നിവർത്തിക്കൂ.” ഇങ്ങനെ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചശേഷം, ദാശാരഹവംശത്തിൽ ജനിച്ച ഇരുവരും പുരാതനകാലം മുതൽ തന്നെ യുദ്ധസന്നദ്ധരായി ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വെച്ചു, ചെറിയൊരു സൈന്യത്തോടുകൂടി പുറപ്പെട്ടു. ഹരി തന്റെ സാരഥിയായ ദാരുകനോടൊപ്പം രഥത്തിൽ കയറി ശംഖം മുഴക്കി. അപ്പോൾ ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഭയവും വിറയിപ്പും നിറഞ്ഞു. അവരെ കണ്ടപ്പോൾ മഗധാധിപൻ പറഞ്ഞു: “കൃഷ്ണാ, മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനേ, നീ കുട്ടിയാണെന്ന നാണംകൊണ്ടാണ് ഞാൻ നിന്നോടു യുദ്ധം ചെയ്യാൻ താത്പര്യമില്ലാത്തത്. മറ്റുള്ളവരുടെ പിൻബലത്തിൽ നിന്നു മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനേ, നീ പോ, ബന്ധുഹന്താവേ, ഞാൻ നിന്നോടു യുദ്ധം ചെയ്യില്ല. എന്നാൽ രാമാ, നീ വിശ്വാസമുള്ളവനാണെങ്കിൽ പോരാടൂ, ധൈര്യം കാണിക്കൂ. എന്റെ അമ്പുകളിൽ വീണു ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോവുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ കൊല്ലുകയോ ചെയ്യൂ.” അപ്പോൾ ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “വീരന്മാർ വാക്കുകളിൽ അഭിമാനം കാണിക്കാറില്ല, അവർ തങ്ങളുടെ വീര്യം പ്രവൃത്തിയിൽ കാണിക്കും. മരണഭീതിയിൽ വിറയക്കുന്നവന്റെ വാക്കുകൾ ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല, രാജാവേ.” ശുകൻ പറഞ്ഞു: ജരാസന്ധന്റെ പുത്രൻ അതിവിശാലമായ സൈന്യവുമായി, രഥങ്ങളോടും ആനകളോടും കുതിരകളോടും പതാകകളോടും കൂടെ, സൂര്യനും അഗ്നിയും മൂടുന്ന മേഘപ്പടലത്തെപ്പോലെ, ആ രണ്ട് മാധവന്മാരെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ആക്രമിച്ചു. ഹരിയും രാമനും ഗരുഡവും പനമര ചിഹ്നവും അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന രഥങ്ങളിൽ പോരിനിറങ്ങിയപ്പോൾ, സ്ത്രീകൾ പുരാതന ഗോപുരങ്ങളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും വാതായനങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിച്ച്, ദുഃഖത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും ആകുലരായി. ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ആദരിക്കുന്ന തന്റെ സൈന്യം, ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ ഉഗ്രമായ അമ്പവർഷം മൂലം വീണ്ടും വീണ്ടും പീഡിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ട ഹരി, തന്റെ അതിവിശിഷ്ടമായ ശാർംഗധനുസ്സിൽ ഉഗ്രമായ ഒരു ശബ്ദം മുഴക്കി. അമ്പുകൾ ദ്രുതഗതിയിൽ എറിഞ്ഞ്, രഥങ്ങളും ആനകളും കുതിരകളും പദാതികളും വീഴ്ത്തി, ചക്രം എപ്പോഴും കൈവശം വച്ചുകൊണ്ടു യുദ്ധം നടത്തി. പല്ലുകൾ തകർന്ന ആനകൾ കൂട്ടത്തോടെ വീണു, കഴുത്ത് വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട കുതിരകൾ ചിതറിപ്പോയി, രഥങ്ങൾ കുതിരകളും പതാകകളും സാരഥികളും നായകരുമൊക്കെ കൊല്ലപ്പെട്ട് നിലംപതിച്ചു, പദാതികളുടെ കൈകളും കാലുകളും കഴുത്തുകളും ഛേദിക്കപ്പെട്ടു. ആനകളുടേയും കുതിരകളുടേയും മനുഷ്യരുടേയും അവയവങ്ങൾ ഛേദിക്കപ്പെട്ടതോടെ, ആയിരക്കണക്കിന് രക്തനദികൾ ഒഴുകി, അവയിൽ കൈകൾ, കുതിര തലകൾ, മനുഷ്യ കപ്പലുകൾ പോലുള്ള ശരീരങ്ങൾ, ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും വീരന്മാരുടെയും ശവങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ആ നദികൾക്ക് കൈകളാണ് തിരമാലകൾ, മുടികളാണ് ജലച്ചെടികൾ, വില്ലുകൾ ഒഴുക്കുകൾ, ആയുധങ്ങൾ കൂട്ടങ്ങൾ, ഭയാനകമായ ചുഴലിക്കുഴികൾ ചുറ്റുന്ന വാളുകളാൽ രൂപപ്പെട്ടതും, രത്നങ്ങൾ, മുത്തുകൾ, അലങ്കാരങ്ങൾ, കല്ലുകൾ എന്നിവ കൊണ്ട് തെളിഞ്ഞതുമായിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള യുദ്ധത്തിൽ അളവറ്റ തേജസ്സുള്ള സങ്കർഷണൻ ഗദയാൽ അഹങ്കാരികൾക്ക് ഭയം ഉണർത്തി, ഭീരുക്കൾക്ക് ഭയവും ധീരർക്കു ആനന്ദവും നൽകിക്കൊണ്ട്, പരസ്പരം കൂട്ടത്തോടെ വീരന്മാർ നാശം വരുത്തി. മഹാസമുദ്രത്തെപ്പോലെയുള്ള ആ ഭയാനകസൈന്യത്തെ, മഗധരാജാവും അതിനെ കാത്തു നിന്നു, അതിജയിക്കാനാവാത്തതുപോലെ തോന്നിച്ചെങ്കിലും, ലോകത്തിൽ പരമമായ ലീല നടത്തുന്ന വസുദേവപുത്രന്മാർ പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിച്ചു. മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, സംഹാരം എന്നിവ തന്റെ അനന്തഗുണങ്ങളാൽ നടത്തുന്ന ആ ദൈവിക ശക്തിക്ക് ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നത് അതിശയകരമല്ല; എന്നാൽ മനുഷ്യർക്ക് വേണ്ടി ഇതെല്ലാം വിവരിക്കപ്പെടുന്നു. രാമൻ, അതിശക്തനായ ജരാസന്ധന്റെ രഥം നശിപ്പിച്ചു, സൈന്യം മുഴുവൻ നശിപ്പിച്ചശേഷം, ഒരു സിംഹം മറ്റൊരു സിംഹത്തെ പിടിച്ചുപിടിക്കുന്നതുപോലെ, അവനെ ശക്തിയാൽ കീഴടക്കി. ശത്രുക്കൾ കൊല്ലപ്പെട്ടശേഷം, മനുഷ്യരുടെയും വരുണന്റെയും കയറുകൾകൊണ്ട് അവനെ ബന്ധിക്കാതിരിക്കാൻ ഗോവിന്ദൻ തടഞ്ഞു; ഒരു പ്രത്യേക ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കാനായിരുന്നു അത്. ലോകാധിപതികൾ അവനെ മോചിപ്പിച്ചപ്പോൾ, വീരന്മാരിൽ പ്രഗല്ഭനായ ജരാസന്ധൻ ലജ്ജിച്ചു; വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും, രാജാക്കന്മാർ വഴി തടഞ്ഞു. ശുദ്ധമായ അർത്ഥമുള്ള വാക്കുകൾ കൊണ്ടും, സാധാരണ ദൃഷ്ടിയാലും, യദുക്കളുടെ കൈവശം വന്ന ഈ പരാജയം അവന്റെ സ്വന്തം കർമ്മഫലമായിരുന്നു. തന്റെ സൈന്യം മുഴുവൻ നശിച്ചപ്പോൾ, ബാർഹദ്രഥവംശത്തിലെ രാജാവ് ഭഗവാനാൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ട്, മനസ്സിൽ വിഷമത്തോടെ മഗധത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. മുകുന്ദൻ, തന്റെ ശക്തിയിൽ ഒരു കുറവും വരാതെയാണ്, ശത്രുസൈന്യങ്ങളുടെ സമുദ്രം കടന്നുപോയത്; ദേവതകൾ പൂക്കൾ ചിതറിച്ച് അവനെ സ്തുതിച്ചു. മഥുരാവാസികൾ സന്തോഷത്തോടും ആശ്വാസത്തോടും കൂടി അദ്ദേഹത്തെ സമീപിച്ചു; രഥികന്മാരും ഗായകരും ഭഗവാന്റെ ജയഗാനങ്ങൾ പാടിച്ചു. ശംഖും മദ്ധളവും മുഴക്കി, അനേകം കാഹളങ്ങളും ഹോംകളും മുഴങ്ങി, വീണ, വംശി, മൃദംഗം എന്നിവയുടെ സംഗീതത്തോടുകൂടി ഭഗവാൻ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. തെരുവുകൾ വെള്ളം തളിച്ചും, ജനങ്ങൾ ആനന്ദത്തോടെ പതാകകൾകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചും, വേദഘോഷം മുഴങ്ങിയും, ശോഭയുള്ള തൂണുകളാൽ അലങ്കരിച്ചും നിറഞ്ഞു. സ്ത്രീകൾ പൂമാലകളും തൈവളർദാന്യവും തൈരെയും അർപ്പിച്ച്, സ്നേഹപൂർവ്വം കാഴ്ചവെച്ചു. യുദ്ധത്തിൽ ലഭിച്ച അനന്തവും വീരാലങ്കാരങ്ങളാൽ ശോഭിച്ച സമ്പത്ത്, ഭഗവാൻ യദുരാജാവിനോടു സമർപ്പിച്ചു. മഗധാധിപൻ പതിനേഴു അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവുമായി വീണ്ടും വീണ്ടും യദുക്കളോട് യുദ്ധം ചെയ്തു; യദുക്കൾ കൃഷ്ണന്റെ തേജസ്സാൽ ശക്തരായി ആ സൈന്യത്തെ മുഴുവൻ നശിപ്പിച്ചു. സ്വന്തം സൈന്യം കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, രാജാവ് കൂട്ടുകാരാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു, മടങ്ങിപ്പോയി. പതിനെട്ടാമത്തെ യുദ്ധം അരങ്ങേറാനിരിക്കുമ്പോൾ, നാരദന്റെയും പ്രേരണയോടെ അയച്ച ഒരു വീരൻ, യവനൻ, മധ്യത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. വിദേശി യവനൻ മൂന്നു ദശലക്ഷം മ്ലേഛസൈന്യത്തോടുകൂടി മഥുരയെ വളഞ്ഞു; മനുഷ്യലോകത്തിൽ അവനു തുല്യൻ ഇല്ലായിരുന്നു, വൃഷ്ണികൾ അവന്റെ തുല്യരാണെന്നു കേട്ടിരുന്നു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണനും സങ്കർശണനും തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു: “അയ്യോ, യദുക്കൾക്ക് ഇരുവശത്തുനിന്നും വലിയൊരു ദുരന്തം വന്നിരിക്കുന്നു. ഈ യവനൻ അതിവിശാലശക്തിയോടെ ഇന്ന് നമ്മെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു; മഗധരാജാവ് ഇന്നോ നാളെയോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റന്നാളോ എത്തും. ജരാസന്ധൻ നാം യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ എത്തിച്ചേരുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ കൊല്ലുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ ശക്തനായതിനാൽ അവരെ തൻറെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയോ ചെയ്യും. അതുകൊണ്ട്, ഇന്ന് തന്നെ മനുഷ്യർക്ക് സമീപിക്കാനാവാത്ത ഒരു കോട്ട നിർമ്മിക്കാം; അവിടെ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കളെ സുരക്ഷിതരാക്കി, പിന്നീട് യവനനെ സംഹരിക്കാം.” ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചശേഷം, ഭഗവാൻ സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ പന്ത്രണ്ടു യോജന വീതിയുള്ള അത്ഭുതകരമായ ഒരു നഗരമായ കോട്ട സൃഷ്ടിച്ചു.