ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അപ്രിയമായ ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോള്‍ രാജാവ് ജരാസന്ധന്‍ ദു:ഖത്തിലും കോപത്തിലും മുങ്ങി, യാദവ വംശത്തെ നശിപ്പിക്കാനായി വലിയ ശ്രമം ആരംഭിച്ചു. ഇരുപത് അക്ഷൗഹിണികളും അതിലേറെ മൂന്നു അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവും കൂട്ടി, യാദുക്കളുടെ തലസ്ഥാനമായ മഥുരയെ എല്ലാ ദിശകളിലും വളഞ്ഞു. സമുദ്രംപോലെ വീണ്ടിയുയരുന്ന ആ മഹാസൈന്യവും, വളഞ്ഞ നഗരവും, ഭയത്താൽ വിറയുന്ന ജനങ്ങളെയും കണ്ട് കൃഷ്ണൻ ആ സ്ഥിതിയെ ആലോചിച്ചു. ഭഗവാൻ ഹരി, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ, തൻറെ അവതാരത്തിന്റെ ഉദ്ദേശവും, സമയവും, സ്ഥലവും, സാഹചര്യവും മനസ്സിൽ തിരിച്ചുവച്ച് ചിന്തിച്ചു: “ഭൂഭാരമായി ഭൂമിയിൽ ചുമന്നിരിക്കുന്ന ഈ മഹാസൈന്യത്തെ, മഗധരാജാവ് കീഴടക്കിയ എല്ലാ രാജാക്കന്മാരെയും കൂട്ടി ഇവിടെ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവരെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കും. എന്നാൽ മഗധരാജാവിനെ ഞാൻ കൊല്ലില്ല; കാരണം, അവൻ വീണ്ടും സൈന്യം കൂട്ടും. ഭൂഭാരഹരണത്തിനും സജ്ജന്മാരെ രക്ഷിക്കാനും, ദുഷ്ടരെ സംഹരിക്കാനുമാണ് എന്റെ അവതാരം. ധർമ്മസംസ്ഥാപനത്തിനായി വേറെ ഒരു ശരീരവും ഞാൻ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; അധർമ്മം ഉയരുമ്പോൾ അതിനെ അവസാനിപ്പിക്കാനാണ് അതും.” ഇങ്ങനെ ഗోవിന്ദൻ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അപ്രത്യക്ഷത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യപ്രഭയുള്ള രണ്ടു രഥങ്ങൾ, ഡ്രൈവറും ആയുധങ്ങളും സഹിതം, ആകാശത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായി. ദിവ്യമായ പുരാതനായുധങ്ങളും അവിടെയെത്തി. അവയെ കണ്ടു ഹൃത്സികേശൻ, സങ്കർഷണനോടു പറഞ്ഞു: “സദ്ഗുണശാലിയേ, ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, യാദുക്കൾക്ക് ഈ മഹാപ്രശ്നം വന്നിരിക്കുന്നു. ഇതാ, നിന്റെ പ്രിയമായ രഥവും ആയുധങ്ങളും ഇവിടെ എത്തി.” “ഭൂഭാരമായ ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷൗഹിണി സൈന്യത്തെ നീ സംഹരിക്കാൻ നാം ജനിച്ചിരിക്കുന്നു, സജ്ജന്മാർക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നവനേ.” ഇങ്ങനെ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചശേഷം, ദശാർഹപുത്രന്മാരായ കൃഷ്ണനും ബലരാമനും, പുരാതനകാലം മുതൽ യുദ്ധത്തിനായി ആയുധധാരികളായി, ചെറിയൊരു സൈന്യത്തോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു. ഹരി, ദാരുകനെ രഥസാരഥിയായി, ശംഖം ഊതി പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ശത്രുസൈന്യത്തിലെ സൈനികരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഭയവും വിറയലുമുയർന്നു. അവരെ കണ്ടു മഗധരാജാവ് പറഞ്ഞു: “കൃഷ്ണാ, നീ മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനാണ്; നീ ഒരു ബാലൻ മാത്രമല്ലേ, നിന്റെ കൂടെ ഞാൻ യുദ്ധിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല, ലജ്ജയാൽ. മറ്റുള്ളവരുടെ പിന്നിൽ ഒളിക്കുന്നവനേ, നീ പോകൂ, ബന്ധുക്കളെ നശിപ്പിച്ചവനേ, ഞാൻ നിന്നെ നേരിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്യില്ല.” “പക്ഷേ രാമാ, നിനക്ക് ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, എന്നെ നേരിട്ട് നേരിടു. എന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് വെട്ടപ്പെട്ടു ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ചെല്ലുക, അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ സംഹരിക്കൂ.” ഇതുകേട്ട ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “വീരന്മാർ വാക്കിൽ പ്രശംസയില്ല; അവർ തങ്ങളുടെ വീര്യം പ്രവർത്തിയിൽ കാണിക്കുന്നു. മരണഭീതിയിലായവരുടെ വാക്കുകൾ ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല, രാജാവേ.” ശുകൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: ജരാസന്ധന്റെ മകൻ, രണ്ടു മാധവന്മാരെയും വളഞ്ഞു, മഹാസൈന്യവും, രഥങ്ങളും, ആനകളും, കുതിരകളും, പതാകകളും കൂട്ടി, സൂര്യനും അഗ്നിയെയും പൊടിക്കാറ്റിൽ മറയ്ക്കുന്ന കാറ്റുപോലെ അവരെ ചുറ്റി ആക്രമിച്ചു. ഹരിയുടെയും രാമയുടെയും രഥങ്ങൾ, ഗരുഡയും പനമരവും അടയാളങ്ങളായി, യുദ്ധഭൂമിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് കണ്ട സ്ത്രീകൾ, പുരാതന ഗോപുരങ്ങളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും വാതിലുകളിൽ അഭയം തേടി, ദു:ഖത്തിലും ആശങ്കയിലും മുങ്ങി. സ്വർഗ്ഗദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ആദരിച്ച ഹരിയുടെ സൈന്യത്തെ, ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ ഉഗ്രമായ അമ്പുവർഷം വീണ്ടും വീണ്ടും ബാധിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ പരമശക്തമായ ശാർംഗധനുസ്സിന്റെ ഗംഭീരനാദം മുഴക്കി. അമ്പുകൾ എടുത്ത്, വെട്ടി, രഥങ്ങൾ, ആനകൾ, കുതിരകൾ, പടയാളികൾ എന്നിവയെ സംഹരിച്ചു; ചക്രം കൈയിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോയില്ല. പല്ലുകൾ ചിതറി വീണ ആനകൾ, കഴുത്ത് വെട്ടപ്പെട്ട കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, അവയുടെ കുതിരകളും, പതാകകളും, സാരഥികളും, നേതാക്കളും കൊല്ലപ്പെട്ടു; പടയാളികൾ കൈകളും കാലുകളും കഴുത്തും വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട് വീണു. ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും മനുഷ്യരുടെയും അവയവങ്ങൾ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട്, ആയിരക്കണക്കിന് രക്തനദികൾ ഒഴുകി; അവയിൽ കൈകളും കുതിരമുനകളും മനുഷ്യകപ്പലും, ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും യോദ്ധാക്കളുടെയും ശവങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ആ നദികൾ കൈകളെ തിരമാലകളായി, മുടി ജലച്ചെടികളായി, വില്ലുകൾ ഒഴുക്കുകളായി, ആയുധങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ തടസ്സങ്ങളായി, ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്ന വാളുകൾ ഭയാനകമായ ചുഴലികൾ ആയി, രത്നങ്ങളാലും മുത്തുകളാലും ആഭരണങ്ങളാലും കല്ലുകളാലും പ്രകാശിച്ചു. ആ യുദ്ധത്തിൽ, അളവറ്റ തേജസ്സുള്ള സങ്കർഷണൻ, ഗദയുമായി, അഹങ്കാരമുള്ള ശത്രുക്കളെ സംഹരിച്ചു; ഭീതിയുള്ളവരിൽ ഭയവും ധൈര്യശാലികളിൽ സന്തോഷവും ഉണ്ടാക്കി, യോദ്ധാക്കൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം നശിപ്പിച്ചു. മഗധരാജാവിന്റെ കാവലുള്ള, സമുദ്രംപോലെയുള്ള ആ മഹാസൈന്യത്തെ, ലോകത്തിൽ പരമമായ ലീലാശക്തിയുള്ള വസുദേവപുത്രന്മാർ പൂർണ്ണമായും സംഹരിച്ചു. തൻ്റെ അനന്തഗുണശക്തിയാൽ ലോകത്രയത്തിന്റെ സൃഷ്ടി, സ്ഥിതി, സംഹാരങ്ങൾ നടത്തുന്നവനാണ് കൃഷ്ണൻ; ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചതു അതിശയകരമൊന്നുമല്ല, എന്നാൽ മനുഷ്യർക്കുവേണ്ടി അത് വിവരിക്കുന്നു. ശക്തനായ ജരാസന്ധനെ, രഥം നശിച്ചും സൈന്യം കൊല്ലപ്പെട്ടും ശേഷിച്ച്, രാമൻ സിംഹം മറ്റൊരു സിംഹത്തെ പിടിക്കുമെന്നപോലെ പിടിച്ചു കീഴടക്കി. പക്ഷേ, ശത്രുക്കളെ സംഹരിച്ച ശേഷം, മനുഷ്യശൃംഖലയും വരുണപാശവും കൊണ്ട് അവനെ ബന്ധിക്കാൻ ഗൊവിന്ദൻ അനുവദിച്ചില്ല; ഒരു പ്രത്യേക ഉദ്ദേശത്താൽ. ലോകത്തിന്റെ നാഥന്മാർ അവനെ മോചിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, വീരശിരോമണിയായ ജരാസന്ധൻ ലജ്ജിച്ചു, തപസ്സിന് മനസ്സുറപ്പിച്ചു; പക്ഷേ, രാജാക്കന്മാർ വഴി തടഞ്ഞു. ശുദ്ധമായ അർത്ഥമുള്ള വാക്കുകളും, സാധാരണ ദൃഷ്ടിയുംകൊണ്ടു തന്നെ, യാദുക്കളുടെ കൈവശം അദ്ദേഹത്തിന് തോൽവി സംഭവിച്ചു; അതു തന്നെ അവന്റെ കർമ്മഫലമായിരുന്നു. എല്ലാ സൈന്യവും നശിച്ചപ്പോൾ, ബർഹദ്രഥവംശത്തിലെ രാജാവ്, ഭഗവാന്റെ അനാദരവിൽ, മനസ്സിൽ വിഷാദത്തോടെ മഗധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. മുകുന്ദൻ, തൻ്റെ ശക്തി അത്രയും അക്ഷതമായി, ശത്രുസൈന്യങ്ങൾ എന്ന സമുദ്രം കടന്ന്, ദേവതകളാൽ പൂമഴയും സ്തുതിയും ലഭിച്ചു. മഥുരയിലെ ജനങ്ങൾ, ഭയം മാറി സന്തോഷത്തോടെ, കൃഷ്ണനെ സമീപിച്ചു; രഥികന്മാരും ഭടന്മാരും ഗായകർകൂടി കൃഷ്ണന്റെ വിജയഗാഥ പാടി. ശംഖങ്ങളും മൃദംഗങ്ങളും മുഴങ്ങി, പല തരത്തിലുള്ള കാഹളങ്ങളും തുര്യങ്ങളും മുഴങ്ങി; ഭഗവാൻ നഗരത്തിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ വീണ, വംശി, മൃദംഗാദികളാൽ ആഹ്ലാദമുണ്ടായി. വീഥികൾ തളിച്ചു, ജനങ്ങൾ ആനന്ദത്തോടെ, പതാകകളാൽ അലങ്കരിച്ച്, വേദഘോഷങ്ങളാൽ മുഴങ്ങിയും അലങ്കൃതഗോപുരങ്ങളാൽ ശോഭിച്ചുമായിരുന്നു. സ്ത്രീകൾ പൂമാലകളും തൈവളരും പാൽചോരു എന്നിവ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു; പ്രേമഭരിതമായ കണ്ണുകളാൽ അവനെ നോക്കി. യുദ്ധത്തിൽ നേടിയ അനന്തമായ, വീരങ്ങളുടെ ആഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ധനസമ്പത്തൊക്കെയും, ഭഗവാൻ യാദുരാജാവിനോട് സമർപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ മഗധരാജാവ് പതിനേഴു അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവുമായി, കൃഷ്ണൻ സംരക്ഷിച്ച യാദുക്കളെ പുനഃപുനഃ ആക്രമിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ തേജസ്സിൽ ശക്തി പ്രാപിച്ച വൃഷ്ണികൾ ആ സൈന്യത്തെ മുഴുവനും നശിപ്പിച്ചു; തന്റെ സൈന്യം മുഴുവനും കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, കൂട്ടുകാരാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട രാജാവ് മടങ്ങിപ്പോയി.