ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അധർമ്മമായി സമ്പാദിച്ച ധനം ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ നഷ്ടമാകുന്നതാണ്; അത് സുഹൃത്തായെന്നുപറഞ്ഞ് നനവു കുടിക്കുന്ന ജലജന്തുക്കളെപ്പോലെയാണ്. ജ്ഞാനം ഇല്ലാതെ താനേ തീരുമാനിച്ച് അന്യായമായി മറ്റുള്ളവരെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവന് അവന്റെ ആയുസ്സും, സമ്പത്തും, പുത്രന്മാരും, മറ്റുള്ളവരും, ഒരിക്കലും തൃപ്തിയില്ലാതെ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. അങ്ങനെ പാപം ഏറ്റെടുത്ത്, ധനത്തിൽ ജ്ഞാനമില്ലാതെ സഹായിച്ചവരാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവൻ, തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട്, സ്വന്തം കർത്തവ്യത്തിൽ നിന്ന് മാറി, അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു. അതിനാൽ, രാജാവേ, ഈ ലോകം സ്വപ്നം, മായ, ഭ്രമം ആണെന്ന് കാണുക; സ്വയം സ്വയം അറിയുക; സമബുദ്ധിയോടെ മനസ്സിൽ സമാധാനം പുലർത്തുക. അപ്പോൾ ധൃതരാഷ്ട്രൻ പറഞ്ഞു: "ദാനശ്രേഷ്ഠനായോ, നിങ്ങൾ പറയുന്ന ഈ മംഗളവാക്യങ്ങൾ ഞാൻ ഒരിക്കലും മതിപ്പോടെ കേൾക്കുന്നില്ല; അമൃതം ലഭിച്ച മർത്ത്യനെപ്പോലെ ഞാൻ ഇതിൽ തൃപ്തനാകുന്നില്ല." എന്നാലും, സ്നേഹപാശത്തിന്റെ വിഷം കൊണ്ടു ചഞ്ചലമായ ഹൃദയത്തിൽ, മധുരമായ വാക്കുകൾ പോലും ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കാറില്ല; അതു മേഘത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന മിന്നലിനെപ്പോലെയാണ്. "പ്രഭുവിന്റെ ഇച്ഛയെ ആരാണ് മറുക്കാൻ കഴിയുക? ഭൂഭാരനാശത്തിനായി യദുകുലത്തിൽ അവതരിച്ചവനാണ് ആ മഹാനായത്. തന്റെ അതിദുര്‍ബോധ്യമായ ശക്തിയാൽ ഈ ലോകത്തെ സൃഷ്ടിച്ച്, ഗുണങ്ങളെ വിഭജിച്ച്, പിന്നെ അതിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന, ലോകചക്രത്തിൽ ലീലയായി സഞ്ചരിക്കുന്ന പരമേശ്വരനേ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു," എന്ന് ധൃതരാഷ്ട്രൻ പറഞ്ഞു. ശുകാചാര്യർ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: രാജാവിന്റെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കി, യദുകുലത്തിലെ ആ മഹാത്മാവ് സുഹൃത്തുക്കളുടെ അനുമതിയോടെ യദുക്കളുടെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അവൻ രാമനും കൃഷ്ണനും പാണ്ഡവന്മാരെക്കുറിച്ച് ധൃതരാഷ്ട്രൻ ചെയ്തത് എല്ലാം വിവരിച്ചു; അതിനായിട്ടാണ് അവൻ അയക്കപ്പെട്ടതും. ഇവിടെ, ഭഗവതം പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകാചാര്യർ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായോ, കംസന്റെ ഭാര്യമാരായ അസ്തിയും പ്രാപ്തിയും ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തിൽ ദുഃഖിച്ച്, തങ്ങളുടെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. അവർ മഗധരാജാവായ ജരാസന്ധനോട്, തന്റെ ദുഃഖത്തിൽ ആകുലനായി ഇരുന്ന പിതാവിനോട്, തങ്ങളുടെ വിധവാവസ്ഥയുടെ കാരണങ്ങൾ എല്ലാം വെളിപ്പെടുത്തി. ആ ദുർവാർത്ത കേട്ട ജരാസന്ധൻ, ദുഃഖത്തിലും ക്രോധത്തിലും നിറഞ്ഞ്, യദുകുലത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ വലിയ ശ്രമം തുടങ്ങി. ഇരുപത് അക്ഷൗഹിണി സൈന്യത്തോടും മൂന്നു അധികം അക്ഷൗഹിണികളോടും കൂടി, യദുക്കളുടെ തലസ്ഥാനമായ മഥുരയെ ചുറ്റി ഉപരോധിച്ചു. സമുദ്രം പോലെ ഉയരുന്ന ആ സൈന്യത്തെ, സ്വന്തം നഗരവും ജനങ്ങളും ഭീതിയിൽ ആകുന്നതും കണ്ട കൃഷ്ണൻ ആ സ്ഥിതി ആലോചിച്ചു. മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച ഹരിഃ, തന്റെ അവതാരത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യവും, സമയവും, സ്ഥലം, സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവയും പരിഗണിച്ചു. "ഭൂവിന്റെ ഭാരമായിട്ടുള്ള ഈ മഹാസൈന്യത്തെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കണം; മഗധരാജാവായ ജരാസന്ധൻ കീഴടക്കിയ രാജാക്കന്മാരെല്ലാം ചേർന്നാണ് ഈ സൈന്യം. അക്ഷൗഹിണികളായി എണ്ണപ്പെടുന്ന ഈ സൈന്യത്തെ ഞാൻ സംഹരിക്കും; എന്നാൽ ജരാസന്ധനെ ഞാൻ കൊല്ലില്ല, കാരണം അവൻ വീണ്ടും സൈന്യം സമാഹരിക്കും. ഭൂഭാരനാശവും, സജ്ജനസംരക്ഷണവും, ദുഷ്ടനാശവും തന്നെയാണ് എന്റെ അവതാരലക്ഷ്യം. അധർമ്മം ഉയരുമ്പോൾ അതിനെ അവസാനിപ്പിക്കാനും, ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനും ഞാൻ മറ്റൊരു ശരീരവും സ്വീകരിക്കുന്നു," എന്ന് കൃഷ്ണൻ ചിന്തിച്ചു. അങ്ങനെ ഗോവിന്ദൻ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അദ്ഭുതകരമായ രണ്ട് രഥങ്ങൾ, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, ആകാശത്ത് നിന്ന് ഡ്രൈവർസഹിതം അവശ്യായുധങ്ങളോടും കൂടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ദൈവികവും പുരാതനവുമായ ആയുധങ്ങളും അവിടെയെത്തി. അത് കണ്ട ഹൃഷീകേശൻ സംകർഷണനോട് പറഞ്ഞു: "യദുക്കളെ ബാധിച്ച ഈ മഹാവിപത്തിനെ കാണുക, ഭൂവിൽ അവതരിച്ചവരുടെ നേതാവേ; ഇതാ നിന്റെ രഥവും പ്രിയമായ ആയുധങ്ങളും. ഭൂഭാരമായിട്ടുള്ള ഈ ഇരുപത്തിമൂന്ന് അക്ഷൗഹിണി സൈന്യത്തെ നശിപ്പിക്കാനാണ് നാം ജനിച്ചതും." ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, ദശാർഹപുത്രന്മാരായ ഇരുവരും, യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി, ആയുധങ്ങളുമായി, ചെറിയൊരു സൈന്യത്തോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു. ഹരിഃ, ദാരുകനെ രഥസാരഥിയായി എടുത്ത്, തന്റെ ശങ്കുയെ മുഴക്കി; അതോടെ ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു. അവരെ കണ്ട മഗധരാജാവ് പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണാ, നീ മനുഷ്യരിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവൻ; ഞാൻ നീയെന്ന ബാലനോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ലജ്ജിക്കുന്നു, അതിനാൽ വേണ്ട; മറ്റുള്ളവരുടെ പിൻബലത്തിൽ നിൽക്കുന്ന നീയോട് ഞാൻ യുദ്ധം ചെയ്യില്ല, ബന്ധുഹന്തകാ നീ പോകുക." "രാമാ, നീ ധൈര്യവാനാണെങ്കിൽ യുദ്ധം ചെയ്യുക; എന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് വീണു സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോവുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ കൊല്ലുകയോ ചെയ്യുക." അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "വീരന്മാർക്ക് പുകഴ്ച പറയേണ്ടതില്ല; അവർ ധൈര്യം കാട്ടുന്നു. മരണഭയത്തിലും വിഷമത്തിലും ഉള്ളവരുടെ വാക്കുകൾ ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല, രാജാവേ." ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: പിന്നെ ജരാസന്ധപുത്രൻ, മഹാസൈന്യത്തോടും, രഥങ്ങളോടും, ആനകളോടും, കുതിരകളോടും, പതാകകളോടും കൂടി, സൂര്യനും അഗ്നിയും മൂടുന്ന കാറ്റുപോലെ, മാധവന്മാരെ ചുറ്റി ആക്രമിച്ചു. ഹരി, രാമൻ എന്നിവരുടെ ഗരുഡ, താളവൃക്ഷ ചിഹ്നങ്ങളുള്ള രഥങ്ങൾ യുദ്ധഭൂമിയിൽ കണ്ട സ്ത്രീകൾ, പുരാതന ഗോപുരങ്ങളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും വാതിലുകളിലും അഭയം തേടി, ദുഃഖത്തിലും ആശങ്കയിലും മുങ്ങി. ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ ഉഗ്രമായ അമ്പവർഷത്തിൽ തന്റെ സൈന്യം വീണ്ടും വീണ്ടും ബാധിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ട ഹരി, ദേവന്മാരാലും അസുരന്മാരാലും ആദരിക്കപ്പെട്ട തന്റെ ശാരംഗധനുസ്സിൽ ഉഗ്രശബ്ദത്തോടെ അമ്പുകൾ വലിച്ചു. തന്റെ ക്വിവറിൽ നിന്ന് അമ്പുകൾ എടുത്ത്, വെട്ടിച്ചൊരിയിച്ച്, രഥങ്ങളും ആനകളും കുതിരകളും പദാതികളും തകർത്തു; ചക്രം കൈയിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോകാതെ ചുറ്റി വീശി. ആനകൾക്ക് ദന്തങ്ങൾ തകർന്നു വീണു; അമ്പുകളും കുത്തിനാലും കഴുത്ത് മുറിഞ്ഞ് കുതിരകളും വീണു; രഥങ്ങൾ, കുതിരകളും പതാകകളും സാരഥികളും നായകരുമൊക്കെ കൊല്ലപ്പെട്ട് തകർന്ന്, പദാതികൾക്ക് കൈകളും കാലുകളും കഴുത്തും മുറിഞ്ഞ് നിലത്ത് വീണു. ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും മനുഷ്യരുടെ അവയവങ്ങൾ മുറിഞ്ഞ്, നൂറുകണക്കിന് രക്തനദികൾ ഒഴുകി; അവയിൽ കൈകൾ, കുതിരത്തലകൾ, മനുഷ്യശിരസ്സുകൾ, ആമയെപ്പോലെയുള്ള ഉരസ്സുകൾ നിറഞ്ഞു; കൊല്ലപ്പെട്ട ആനകൾ, കുതിരകൾ, വീരന്മാർ എന്നിവരുടെ ശവങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ആ നദികൾക്ക് കൈകളായിരുന്നു തിരമാലകൾ; മുടിയായിരുന്നു ജലച്ചെടികൾ; വില്ലുകൾ ഒഴുക്ക്; ആയുധക്കൂട്ടങ്ങൾ തടസ്സം; ഭയങ്കരമായ ചുറ്റുപാടുകൾ കത്തിയുള്ളി ചുറ്റുന്ന വാളുകൾ; രത്നങ്ങൾ, മുത്തുകൾ, ആഭരണങ്ങൾ, കല്ലുകൾ എന്നിവ കൊണ്ട് തിളങ്ങി. ആ യുദ്ധത്തിൽ, അളവറ്റ പ്രഭയുള്ള സംകർഷണൻ, ഗദയുമായി, അഹങ്കാരികൾക്ക് ഭയവും ധൈര്യശാലികൾക്ക് സന്തോഷവും പകരിച്ച്, വീരന്മാർ പരസ്പരം സംഹരിക്കുന്നതിൽ, ശത്രുക്കളെ സംഹരിച്ചു. മഗധരാജാവിന്റെ കാവലിലുള്ള, കടന്നു കടക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെയുള്ള, തീരില്ലാത്ത സമുദ്രംപോലെയുള്ള ആ മഹാസൈന്യം, ലോകത്തിൽ അതുല്യമായ ലീലകളുള്ള വസുദേവപുത്രന്മാർ പൂർണ്ണമായും സംഹരിച്ചു. അസാധാരണമായ ഗുണങ്ങളാൽ സൃഷ്ടി, സംരക്ഷണം, സംഹാരം ചെയ്യുന്ന ആ പരമാത്മാവിന് ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നത് അത്ഭുതമല്ല; എങ്കിലും, മനുഷ്യരുടെ ഭാവിയിൽ അതിനെ വിവരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് ഈ ഭാഗങ്ങളിലെ കഥയൊന്നായി ഒഴുകുന്നത്.