ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സമയാനുസാരമായി, ആ സ്ത്രീ ഒരു പുരുഷശിശുവിനെ പ്രസവിച്ചു. ആ പിള്ളയെ അവളുടെ ഭർത്താവ് രഹസ്യമായി എടുത്ത് ധുന്ധുലിക്ക് ഏല്പിച്ചു. അപ്പോൾ ധുന്ധുലി ഭർത്താവിനോടു പറഞ്ഞു: "ഒരു ആരോഗ്യവാനായ ആൺകുട്ടി ജനിച്ചു; എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം ഉണർന്നു; ആത്മദേവൻ ഒരു പുത്രനെ പ്രാപിച്ചു." അതിനുശേഷം, ആത്മദേവൻ ദ്വിജന്മാർക്ക് ഉപഹാരങ്ങൾ നൽകി, ജനനശാന്തി തുടങ്ങി മറ്റും നിർവഹിച്ചു. വീടിന്റെ വാതിലുകളിൽ മംഗളഗാനങ്ങളും സംഗീതവും മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ധുന്ധുലി പറഞ്ഞു: "എന്റെ മുലയിൽ പാൽ ഇല്ല; മറ്റൊരാൾ അതു പിഴിഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു; ഞാൻ എങ്ങനെ ഈ കുഞ്ഞിനെ പോഷിക്കാം?" പിന്നെ അവൾ പറഞ്ഞു: "എന്റെ സഹപത്നി പ്രസവിച്ചിരിക്കുന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ കുഞ്ഞ് മരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവളെ ഇവിടെ കൊണ്ടു വന്ന് വീട്ടിൽ വയ്ക്കൂ; അവൾ നിന്റെ മകനെ പോഷിക്കും." പുത്രനെ സംരക്ഷിക്കാനായി ഭർത്താവ് ഇതെല്ലാം ചെയ്തു. അമ്മ ആ കുഞ്ഞിന് ധുന്ധുകാരി എന്ന പേരിട്ടു. മൂന്ന് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പശു ഒരു കിടാവിനെ പ്രസവിച്ചു—പ്രതിയേയും ദിവ്യവും, മിനുക്കമുള്ളതും, പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങുന്നതുമായ കിടാവ്. ഇത് കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ അതിസന്തോഷത്തോടെ സാംസ്കാരികകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. അതൊരു അത്ഭുതം എന്നു കരുതി, എല്ലാവരും അതിനെ കാണാനായി എത്തി. "ഇപ്പോൾ ആത്മദേവന് വലിയ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; പശുവിൽ നിന്ന് ഒരു ദിവ്യരൂപിയായ കുട്ടി ജനിച്ചിട്ടുണ്ട്" എന്നായിരുന്നു എല്ലാവരും പറയുന്നത്. ഭാഗ്യക്രമത്തിൽ, ഈ രഹസ്യം ആരും അറിഞ്ഞില്ല. ആ കുഞ്ഞിന് പശുവിന്റെ ചെവി പോലെയാണ് ചെവികൾ ഉണ്ടായിരുന്നത്, അതിനാൽ അവനെ ഗോകർണൻ എന്നു പേരിട്ടു. കാലക്രമേണ, ഇരുവരും യുവാക്കളായി വളർന്നു. ഗോകർണൻ വിദ്യാസമ്പന്നനും ധാരാളം വിവേകമുള്ളവനും ആയി. എന്നാൽ ധുന്ധുകാരി അത്യന്തം ദുഷ്ടനായി. അവൻ ശുദ്ധിയും സ്നാനവും ഉപേക്ഷിച്ചു, അനുചിതമായ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, ക്രോധം ഇല്ലാത്തവനായി, തെറ്റായ മാർഗ്ഗങ്ങൾ പിന്തുടർന്നു, ശവം സ്പർശിച്ച കൈകൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അവൻ കള്ളനും, എല്ലാവരുടെയും ദ്വേഷ്യനുമായിരുന്നു; മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകൾക്കു തീയിട്ടു; കുട്ടികളെ കളിക്കാനായി കൊണ്ടുപോയി, ഉടനേ കിണറ്റിലിട്ടു. അത്യന്തം ക്രൂരനും ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ചവനും, ദരിദ്രരെയും കുരുടരെയും പീഡിപ്പിച്ചവനും, ചണ്ഡാളരുമായി സദാ കൂട്ടുകൂടിയവനും, കയറും നായകളും കൂടെ വച്ചവനും ആയിരുന്നു. വേശ്യകളുടെ കൂടാരത്തിൽ അച്ഛന്റെ സമ്പത്ത് മുഴുവൻ പാഴാക്കുകയും, മാതാപിതാക്കളെ അടിച്ചുമർദ്ദിച്ച് അവരുടേതായ പാത്രങ്ങൾ പോലും താനേ എടുത്തു. ഇതു കണ്ട ദയനീയനായ അച്ഛൻ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ മുങ്ങി നിലവിളിച്ചു: "ഇങ്ങനെയുള്ള ദുഷ്ടപുത്രൻ വധയോഗ്യനാണ്." "എവിടെ ഞാൻ പോകണം, എവിടെ ഞാൻ താമസിക്കണം? ആരാണ് എന്റെ ദുഃഖം അകറ്റുക? ഈ കഷ്ടത്തിൽ ഞാൻ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും—എന്തൊരു ദയനീയാവസ്ഥ!" അപ്പോൾ, ജ്ഞാനപൂർണനായ ഗോകർണൻ വന്നു അച്ഛനെ ഉപദേശിച്ചു, വൈരാഗ്യപഥം കാണിച്ചു. "ഈ ലോകം ശൂന്യവും ദുഃഖപൂർണവും, മായാപരവശവുമാണ്; ആരുടെ പുത്രൻ, ആരുടെ സമ്പത്ത്, ആരുടെ സ്നേഹം എപ്പോഴും അഗ്നിപോലെ കത്തുന്നു? ഇന്ദ്രനും ലോകാധിപതിക്കും സുഖമില്ല; സുഖം വൈരാഗ്യമുള്ള, ഏകാന്തവാസം ചെയ്യുന്ന മഹാത്മാവിനാണ്." "മക്കളോടുള്ള മോഹരൂപമായ അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കണം; മായയാൽ നരകപഥം ലഭിക്കും. ഈ ശരീരം എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് വീഴും; വനത്തിലേക്ക് പോ. ഈ ശരീരം അസ്ഥി, മാംസം, രക്തം എന്നിവകൊണ്ട് നിർമ്മിതമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ഭാര്യ, മക്കൾ തുടങ്ങിയവരോടുള്ള അതിപ്രിയതയും ഉപേക്ഷിക്ക; ഈ ലോകം നശ്വരമാണെന്നു കാണൂ; വൈരാഗ്യഭാവത്തിലും ഭക്തിയിലും സന്തോഷം കണ്ടെത്തു." "സത്യമായ ധർമ്മം നിരന്തരം ചെയ്യുക; ലോകകർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണം; മഹന്മാരെ സേവിക്കുകയും, കാമവും തൃശ്യയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യണം; മറ്റുള്ളവരുടെ ഗുണദോഷങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നത് വേഗത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കണം; സേവയും മഹാപുരാണകഥകളും ആസ്വദിക്കണം." ഈ ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ട്, അച്ഛൻ വീട്ടുവിടാൻ തീരുമാനിച്ചു. "മകനേ, വനത്തിൽ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പറയൂ" എന്നു ചോദിച്ചു. "സ്നേഹത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കുഴിയിൽ കുടുങ്ങിയ ഞാൻ, അകൃത്യങ്ങൾകൊണ്ട് വീണവനും, കപടനും, ദയാസാഗരനായ നീ എന്നെ ഉയർത്തണം." "ശരീരത്തോടുള്ള മോഹവും, ഭാര്യ, മക്കൾ തുടങ്ങിയവരോടുള്ള അതിപ്രിയതയും ഉപേക്ഷിക്കണം; ലോകം എപ്പോഴും നശ്വരമാണെന്ന് കാണണം; വൈരാഗ്യ-ഭക്തിയിലാണു സന്തോഷം." "സത്യധർമ്മം ചെയ്യുക; ലോകമോഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണം; മഹാത്മാക്കളെ സേവിക്കുക; ഇച്ഛയും തൃശ്യയും ഉപേക്ഷിക്കണം; മറ്റുള്ളവരുടെ ഗുണദോഷങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നത് ഉപേക്ഷിക്കണം; മഹത്മാരുടെ സേവയും കഥകളും ആസ്വദിക്കണം." മകനുടെ വാക്കുകൾ അനുസരിച്ച്, അച്ഛൻ അറുപതാം വയസ്സിൽ വീട്ടുവിട്ട് വനത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഹരിയുടെ സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു, പതിനാം സ്കന്ധം ജപിച്ച് ശ്രീകൃഷ്ണനെ പ്രാപിച്ചു. അദ്ദേഹം ദേവതകളുടെ തോട്ടങ്ങൾക്കു സമാനമായ ഐശ്വര്യത്തിൽ, വിശ്വകർമ്മ നിർമിച്ച ഇന്ദ്രഭവനത്തിൽ, ലോകത്രയത്തിന്റെ ഐശ്വര്യങ്ങളോടുകൂടി, സ്വർഗ്ഗപുരിയിൽ വസിച്ചു. അദ്ദേഹം ജ്ഞാനത്തിലും, സമ്പത്തിലും, ഉന്നതജന്മത്തിലും സമ്പന്നനും, അഹങ്കാരവുമില്ലാതെയും, അഭിമാനരഹിതനുമായിരുന്നു. അച്ഛൻ ഇങ്ങനെ സ്വർഗ്ഗത്തിലെത്തിയശേഷം, ധുന്ധുകാരി തന്റെ അമ്മയെ ക്രൂരമായി അടിച്ചു: "സമ്പത്ത് എവിടെയാണ് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്, പറയില്ലെങ്കിൽ ഈ ദണ്ഡംകൊണ്ട് നിന്നെ കൊല്ലും!" ഭയത്താൽ, പുത്രന്റെ ഭാവിയെ ഓർത്തു, അമ്മ രാത്രിയിൽ കിണറ്റിൽ ചാടിയും ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഗോകർണൻ യോഗത്തിൽ സ്ഥിരനായി തീർത്ഥാടനം ചെയ്യാൻ പുറപ്പെട്ടു; അവനു ദു:ഖവുമില്ല, സന്തോഷവുമില്ല, ശത്രുവുമില്ല, സ്നേഹിതനുമില്ല. ധുന്ധുകാരി വീട്ടിൽ തന്നെ തുടരുകയും, അഞ്ചു വേശ്യകളുടെ കൂട്ടരായി, അത്യന്തം ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തും, അവരെ പോഷിപ്പിക്കാനായി മനസ്സു വളഞ്ഞുപോയി. ഒരു ദിവസം ആ വേശ്യകൾ ആഭരണങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചു. ധുന്ധുകാരി, കാമത്തിൽ കണ്ണടച്ചു, മരണം പോലും മറന്ന്, അവയ്ക്ക് ആഭരണങ്ങൾ നേടാൻ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഇവിടെ അവിടെ നിന്നു സമ്പത്ത് ശേഖരിച്ചു, വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, അവർക്കു മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും നൽകി. അവൻ സമ്പത്ത് ശേഖരിക്കുന്നതും കണ്ടു, വേശ്യകൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: "അവൻ ദിവസേന മോഷ്ടിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് രാജാവ് അവനെ പിടിക്കും." "സമ്പത്ത് എടുത്തശേഷം രാജാവ് അവനെ തീർച്ചയായും കൊല്ലും; അതിനാൽ നമ്മുടെ രക്ഷക്കായി നാം രഹസ്യമായി അവനെ കൊല്ലണം." അവർ അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച്, അവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ കയറുകൊണ്ട് കെട്ടി, കൊന്നു, സമ്പത്ത് എടുത്ത് അകത്തേക്ക് കടന്നു. അവന്റെ കഴുത്തിൽ കയറിട്ട് കൊല്ലാൻ തുടങ്ങി; പക്ഷേ, എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അവൻ മരിച്ചില്ല, അവർ ഭയപ്പെട്ടു. പിന്നെ, അവന്റെ വായിൽ ചുടുന്ന കല്ലുകൾ നിറച്ചു; അതിന്റെ ദാഹത്തിൽ കഠിനവേദന അനുഭവിച്ചു, അവൻ മരണപ്പെട്ടു. അവൻ്റെ ശരീരം അവർ ഒരു കുഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു; ഈ രഹസ്യം ആരും അറിഞ്ഞില്ല.