ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അക്രൂരനും ഗാന്ധിനിയുടെ പുത്രനും മറ്റു ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും സന്ദർശിച്ചു, ബാഹ്ലീകനും അവന്റെ പുത്രനും, ഭാരദ്വാജനും ഗോതമനും, കർണനും സുവ്യോധനനും അശ്വത്താമാനും പാണ്ഡവന്മാരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അക്രൂരൻ ഓരോ ബന്ധുവിനരികിലും യോജ്യമായ വിധത്തിൽ എത്തി, അവർ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു, അക്രൂരനും അവരോടും അതേപോലെ ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചു. അവിടെ കുറച്ച് മാസങ്ങൾ അക്രൂരൻ താമസിച്ചു, രാജാവ് ദുഷ്ടന്മാരുടെ ഇച്ഛാനുസരണം, ദുർബലമായ ഉപദേശത്തിൽ, യുക്തിയില്ലാതെ പെരുമാറുന്നതും മനസ്സിലാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. രാജാവിന് പൃഥാപുത്രന്മാരുടെ തേജസ്സും ശക്തിയും ധൈര്യവും വിനയവും മറ്റ് ഗുണങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ സ്‌നേഹവും കാണാൻ ഇഷ്ടമില്ലായ്മ അക്രൂരൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ ചെയ്ത എല്ലാ ദുഷ്കൃത്യങ്ങളും—വിഷം കൊടുക്കൽ തുടങ്ങിയവ—പൃഥയും വിദുരനും അക്രൂരനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു. അക്രൂരൻ എത്തിയപ്പോൾ അവന്റെ സഹോദരി കുന്തി, ജന്മസ്ഥലത്തെ ഓർത്തു കണ്ണീരോടെ അക്രൂരനോട് സമീപിച്ചു: “സൗമ്യനേ, എന്റെ മാതാപിതാക്കളും സഹോദരങ്ങളും സഹോദരിമാരും അനന്തരവൻമാരും മരുമക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും എനിക്കു സ്മരണമുണ്ടോ? എന്റെ സഹോദരൻ കൃഷ്ണനും രാമനും, ഭക്തജനങ്ങളുടെ ആശ്രയവും പ്രിയനുമാണ്, അവരുടെ അമ്മാവിയമ്മയുടെ മക്കളെ സ്മരിക്കുമോ? എന്റെ സഹപത്നിമാരുടെ ഇടയിൽ, മാൻപോലെ കരയുന്ന എന്നെ കൃഷ്ണൻ വാക്കുകളിൽ ആശ്വസിപ്പിക്കും, അച്ഛനില്ലാതെ ദുഃഖിക്കുന്ന എന്റെ മക്കളെയും സാന്ത്വനപ്പെടുത്തും. കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹായോഗിനേ, ലോകാത്മാവേ, സ്രഷ്ടാവേ, ഞാൻ എന്റെ മക്കളോടൊപ്പം മുങ്ങുന്നവളായി നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്നെ രക്ഷിക്കണം ഗോവിന്ദാ. ജനനം മരണത്തിന്റെ ഭയാനകമായ സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്ന നിന്റെ പാദങ്ങൾക്കപ്പുറം മറ്റൊന്നും ഞാൻ അഭയം കാണുന്നില്ല. ശുദ്ധനും പരമാത്മാവും യോഗേശ്വരനും യോഗസ്വരൂപനുമായ കൃഷ്ണാ, ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ ബന്ധുക്കളെയും കൃഷ്ണനെയും ഓർത്തു, ദുഃഖഭാരിതയായ കുന്തി പ്രാർത്ഥന തുടങ്ങി. സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും സമബുദ്ധിയുള്ള വിദുരനും പ്രസിദ്ധനായ അക്രൂരനും, കുന്തിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു—പുത്രന്മാരുടെ ജനനത്തിൽ അർത്ഥം കാണിച്ചുകൊണ്ട്. പിന്നീട്, അക്രൂരൻ രാജാവിനെ സമീപിച്ചു, സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ഇടയിൽ, സദ്ഭാവത്തോടെ പറഞ്ഞു: “വൈചിത്രവീര്യയുടെ വംശജനായ രാജാവേ, പാണ്ഡു വിടപറഞ്ഞതോടെ നീ കുരുവംശത്തിന്റെ മഹത്വം ഉയർത്തുകയാണ്. നീ ധർമ്മപാലനത്തിലൂടെ ഭൂമിയെ ഭരിച്ചാൽ, ജനങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ, സ്വന്തം മക്കളോടും പാണ്ഡവന്മാരോടും സമദർശനം പുലർത്തിയാൽ, മഹത്വവും ഐശ്വര്യവും ലഭിക്കും. എങ്കിൽ അല്ലെങ്കിൽ, നീ വ്യത്യസ്തമായി പെരുമാറുകയാണെങ്കിൽ, അപകീർത്തിയും അന്ധകാരവും ലഭിക്കും; അതിനാൽ സമദർശനം പുലർത്തണം. ഈ ലോകത്ത് ആരെയും ഒരുപോലും എപ്പോഴും കൂടെക്കാണില്ല—even സ്വന്തം ശരീരവും അല്ല, പിന്നെ ഭാര്യ, മക്കൾ മുതലായവയെന്ത് പറയണം. ഓരോരുത്തനും ഒറ്റയ്ക്കാണ് ജനിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്; നല്ല പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലവും ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലവും ഒറ്റയ്ക്കാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്. അന്ധമായി സമ്പത്ത് സമ്പാദിച്ചാൽ, അതു മൂഢന്മാർക്ക് കൈവശമാകും, സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ ജലമെടുക്കുന്ന ചെമ്പരുന്നുപോലെ. യുക്തിയില്ലാതെ അന്യായമായി മറ്റുള്ളവരെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവനെ ജീവിതവും ധനവും മക്കളും ഉപേക്ഷിക്കും; ഇങ്ങനെ പാപം ഏറ്റെടുത്ത്, ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാതെ, സ്വധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് മാറി, അന്ധകാരത്തിൽ പതിക്കും. അതിനാൽ, ഈ ലോകം സ്വപ്നം, മായ, മിഥ്യ എന്നായി കാണുക; സ്വയം സ്വയം അറിയുക; സമബുദ്ധിയോടെ ക്ഷമയോടെ ഇരിക്കുക.” ധൃതരാഷ്ട്രൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “ദാനശീലനേ, നീ പറയുന്ന ഈ മംഗളപ്രദമായ വാക്കുകൾ എനിക്ക് അമൃതം കിട്ടുന്നതുപോലെ തൃപ്തിയില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ഈ മധുരവാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിരതയാർജിക്കില്ല—പുത്രസ്നേഹത്തിന്റെ വിഷം ഉള്ളിൽ കയറിയാൽ, ആകാശത്ത് മിന്നൽ നിലകൊള്ളാത്തതുപോലെ. ഭഗവാന്റെ ഇച്ഛയെ ആരാണ് മറിക്കാനാകുക? യദുകുലത്തിൽ അവതരിച്ചവൻ ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി വന്നവനല്ലേ? സ്വമഹിമയാൽ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചും ഗുണങ്ങൾ വിഭജിച്ചും അതിൽ പ്രവേശിച്ചും, ലീലാമയനായ പരമേശ്വരനു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ രാജാവിന്റെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കിയ അക്രൂരൻ, സുഹൃത്തുക്കളുടെ അനുമതിയോടെ യദുക്കളുടെ നഗരം തിരിച്ചെത്തി. അവിടെ രാമനും കൃഷ്ണനുമായി ധൃതരാഷ്ട്രൻ പാണ്ഡവന്മാരോടു ചെയ്തതെല്ലാം വിവരിച്ചു—താൻ അയക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ഫലമായി. ഇതോടെ ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ നാല്പത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: “ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, കംസന്റെ ഭാര്യമാരായ അസ്തിയും പ്രാപ്തിയും ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തിൽ ദുഃഖഭാരിതരായി അവരുടെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലെത്തി. അവർ മഗധരാജാവായ ജരാസന്ധന് ദു:ഖിതനായി ഇരിക്കുമ്പോൾ സ്വയം വിധവകളായതിന്റെ കാരണം മുഴുവൻ പറഞ്ഞു. ആ ദുഃഖകരമായ വാർത്ത കേട്ട ജരാസന്ധൻ, ദുഃഖത്തിലും കോപത്തിലും ആകുലനായി യദുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ വലിയ പരിശ്രമം നടത്തി. ഇരുപത് അക്ഷൗഹിണിയും അതിനേക്കൂടി മൂന്നു അക്ഷൗഹിണിയും ചേർത്ത്, മഹാസൈന്യത്തോടുകൂടി യദുക്കളുടെ തലസ്ഥാനമായ മഥുരയെ എല്ലാ ദിക്കിലും വളഞ്ഞു. ആ സൈന്യം സമുദ്രം പോലെ വീർപ്പുമുട്ടി, നഗരവും ഭീതിയടഞ്ഞ ജനങ്ങളും കണ്ട കൃഷ്ണൻ അവസ്ഥ പരിശോധിച്ചു. ഭഗവാൻ ഹരിഃ, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ അവതരിച്ചവൻ, തൻ്റെ അവതാരലക്ഷ്യം, സമയവും സ്ഥലവും പരിഗണിച്ച് ആലോചിച്ചു: 'ഭൂഭാരം കൂടിയ ഈ സൈന്യത്തെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കും; മഗധരാജാവിന്റെ കീഴിൽ അടങ്ങിയിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെല്ലാം ഒന്നിച്ചുകൂടിയിരിക്കുന്നു. അക്ഷൗഹിണികളായി എണ്ണപ്പെടുന്ന സൈന്യവും, അവിടത്തെ അശ്വങ്ങളുമാണ്, രഥങ്ങളും, ആനകളും—all destroyed ചെയ്യണം; എന്നാൽ മഗധരാജാവിനെ കൊല്ലേണ്ടതില്ല—അവൻ വീണ്ടും സൈന്യം കൂട്ടും. ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കാനും, സജ്ജന്മാരെ രക്ഷിക്കാനും, ദുഷ്ടന്മാരെ നശിപ്പിക്കാനുമാണ് എന്റെ അവതാരലക്ഷ്യം.