ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ ദശമസ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിലെ അമ്പതാം അധ്യായം ഇതോടെ സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഹസ്തിനാപുരത്തേക്ക്, പൗരവ വംശത്തിലെ രാജാക്കന്മാരിൽ പ്രശസ്തമായ ആ നഗരത്തിലേക്ക്, അക്രൂരം എത്തി. അവിടെ അംബികയുടെ പുത്രനെയും ഭീഷ്മനെയും, വിദ്യുരനെയും പൃഥയെയും കണ്ടു. കൂടാതെ, ബാഹ്ലികനും അവന്റെ പുത്രനും, ഭാരദ്വാജനും ഗൗതമനും, കർണ്ണനും സുവ്യോധനനും അശ്വത്താമനെയും പാണ്ഡവന്മാരെയും മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളെയും അക്രൂരം കണ്ടു. ഗാന്ദിനിയുടെ പുത്രനായ അക്രൂരം, ഓരോ ബന്ധുവിനെയും യുക്തമായ വിധിയിൽ സമീപിച്ചു. അവർ അവനോടു സുഹൃത്തുക്കളുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു, അക്രൂരും അവരുടെ ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചു. രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കുവാൻ, അവിടത്തെ ഭരണരീതികൾ മനസ്സിലാക്കുവാൻ, അക്രൂരം കുറേ മാസങ്ങൾ അവിടെ താമസിച്ചു. ദുഷ്ടരായവരുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരവും, ശരിയായ ഉപദേശമില്ലാതെയും, ശൂന്യതയോടെയും ജീവിക്കുന്ന രാജാവിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. പൃഥയുടെ പുത്രന്മാരെ ജനങ്ങൾ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നു, അവരിൽ കാണുന്ന പ്രകാശം, ശക്തി, വീര്യം, വിനയം തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങളെ രാജാവ് കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് അക്രൂരം മനസ്സിലാക്കി. ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ പുത്രന്മാർ ചെയ്ത എല്ലാ ദോഷങ്ങളും—വിഷം കൊടുക്കലും മറ്റ് ദുഷ്കൃത്യങ്ങളും—പൃഥയും വിദ്യുരനും അക്രൂരനോടു വിശദമായി പറഞ്ഞു. അക്രൂരം എത്തിയപ്പോൾ, തന്റെ സഹോദരനെ കണ്ടു, പൃഥയുടെ കണ്ണുകൾ ജന്മസ്ഥലത്തെ ഓർത്ത് കണ്ണുനിറഞ്ഞു. അവൾ അക്രൂരെ സമീപിച്ച് ചോദിച്ചു: “സൗമ്യനേ, എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ, സഹോദരന്മാർ, സഹോദരിമാർ, മക്കൾ, മരുമക്കൾ, സുഹൃത്തുക്കൾ—അവർ നമ്മെ ഇന്നും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? എന്റെ സഹോദരനായ, ഭക്തജനങ്ങളുടെ പ്രിയനും ആശ്രയവുമായ കൃഷ്ണനും, കമലനയനനായ രാമനും, അവരുടെ അമ്മാവൻമാരുടെ മക്കളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? എന്റെ സഹപത്നിമാരുടെ ഇടയിൽ, ഒരുപിടി കൊരുക്കളിൽ പെട്ട ഒരു മാൻപോലെ ഞാൻ ദുഃഖിക്കുന്നു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കും, അച്ഛനില്ലാതെ ദുഃഖിക്കുന്ന എന്റെ മക്കളെയും അവൻ ആശ്വസിപ്പിക്കും. കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹായോഗീ, ലോകാത്മാവേ, സൃഷ്ടികർത്താവേ, ഞാൻ എന്റെ മക്കളോടൊപ്പം മുങ്ങുന്നവളായി നിന്നിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ ഗോവിന്ദാ. ജന്മമരണസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ ഒഴികെ മറ്റൊരിടത്തും അഭയം കാണുന്നില്ല. കൃഷ്ണനേ, നിർമലനേ, പരബ്രഹ്മനേ, യോഗേശ്വരനേ, യോഗസ്വരൂപനേ, ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ ബന്ധുക്കളെയും സർവ്വലോകനാഥനായ കൃഷ്ണനെയും ഓർത്ത്, മഹാനായ പൃഥ, ദുഃഖത്തിൽ ആഴ്ന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. ആ സമയത്ത്, സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ സമബുദ്ധിയുള്ള മഹാനായ വിദ്യുരനും, പ്രശസ്തനായ അക്രൂരും, പൃഥയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അവളുടെ പുത്രന്മാരുടെ ജനനത്തിൽ അർത്ഥം കാണിച്ചു അവർ അവളെ ധൈര്യപ്പെടുത്തി. പിന്നീട്, അക്രൂരം രാജാവിനെ സമീപിച്ചു. തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ഇടയിൽ, രാജാവിനോടു ഹിതം ആശംസിച്ചു പറഞ്ഞു: “വിച്ചിത്രവീര്യയുടെ വംശജനായ രാജാവേ, പാണ്ഡു ദേഹവിടുകയും നീ രാജസിംഹാസനം ഏൽക്കുകയും ചെയ്തു. നീ ധർമ്മപാലനത്തിലൂടെ ഭൂമിയെ ഭരിക്കുകയും, ജനങ്ങളെ സുഖിപ്പിക്കുകയും, സ്വന്തം മക്കളോടും പാണ്ഡവന്മാരോടും സമദർശിയാവുകയും ചെയ്താൽ, മഹത്തായ ഐശ്വര്യവും കീര്ത്തിയും ലഭിക്കും. അതല്ലാതെ നീ വേറെയൊന്നും ചെയ്താൽ അപകീർത്തിയും അന്ധകാരവും നേരിടേണ്ടി വരും. അതുകൊണ്ട്, പാണ്ഡവന്മാരോടും സ്വപുത്രന്മാരോടും നീ സമദർശിയാവണം. ഈ ലോകത്ത്, രാജാവേ, ഒരാള്ക്കും ഒരാളുമായി ശാശ്വതബന്ധമില്ല—സ്വന്തം ശരീരത്തോടു പോലും അല്ല, പിന്നെ ഭാര്യയോടോ മക്കളോടോ പറയേണ്ടതില്ല. ഓരോ ജീവിയും ഒറ്റയ്ക്കാണ് ജനിക്കുന്നത്, ഒറ്റയ്ക്കാണ് മരിക്കുന്നത്, ഒറ്റയ്ക്കാണ് പുണ്യഫലവും പാപഫലവും അനുഭവിക്കുന്നത്. അന്യായമായി സമ്പാദിച്ച ധനം, അവിശ്വസ്തരായ മറ്റുള്ളവർ കൈവശമാക്കും, സുഹൃത്ത് എന്ന പേരിൽ ജലവും കുടിക്കുന്ന ജലൗകകൾപോലെയാണ് അവർ. യുക്തിയില്ലാതെ അന്യായമായി മറ്റുള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ, തന്റെ ജീവിതം, ധനം, മക്കൾ എന്നിവയിൽ പരാജയപ്പെടുകയും, അവയെല്ലാം അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യും. അങ്ങനെ, ധനം നഷ്ടപ്പെടുകയും, ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാതെയും, കർത്തവ്യത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുമാറിയും, അന്ധകാരത്തിലേക്കാണ് അവൻ പോകുന്നത്. അതിനാൽ, രാജാവേ, ഈ ലോകം സ്വപ്നം, മായ, ഭ്രമം എന്നായി കാണുക. നീ സ്വയം സ്വയം തിരിച്ചറിയുക, സമബുദ്ധിയോടെ ശാന്തനായിരിക്കുക.” അപ്പോൾ ധൃതരാഷ്ട്രൻ പറഞ്ഞു: “ദാനശീലനായവനേ, നീ പറയുന്ന ഈ ശുഭവാക്കുകൾ എനിക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ടാലും മതിയാവുന്നില്ല, അമൃതം ലഭിച്ച മനുഷ്യൻ അതിൽ തൃപ്തിയില്ലാത്തതുപോലെ. എങ്കിലും, മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞാലും, മക്കളിലേക്കുള്ള ആസക്തിയുടെ വിഷം നിറഞ്ഞ മനസ്സിൽ അവ ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല, ആകാശത്ത് മിന്നൽ ദീർഘമാകാത്തതുപോലെ. ഭഗവാന്റെ ഇച്ഛയെ മറക്കാൻ ആര്ക്കും കഴിയുമോ? ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി യദുവംശത്തിൽ അവതരിച്ചവൻ. തന്റെ അജ്ഞേയമായ ശക്തിയാൽ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും, ഗുണങ്ങൾ വിഭജിക്കുകയും, അതിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പരമേശ്വരനാണ് അവൻ. ലോകചക്രത്തിൽ നീങ്ങുന്ന, ലീലകൾ അപ്പാരമായ ആ പരമാത്മാവിനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ രാജാവിന്റെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കി, യദുകുലത്തിൽ പെട്ട അക്രൂരം, സുഹൃത്തുക്കളുടെ അനുമതിയോടെ യദുനഗരിയിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെ എത്തിയ ശേഷം, ധൃതരാഷ്ട്രൻ പാണ്ഡവന്മാരോടു ചെയ്തതെല്ലാം, താൻ അയക്കപ്പെട്ട കാര്യം, രാമനും കൃഷ്ണനും വിശദമായി അറിയിച്ചു. ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ ദശമസ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഒൻപത്താം അധ്യായം ഇതോടെ സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, കംസന്റെ ഭാര്യമാരായ അസ്തിയും പ്രാപ്തിയും, ഭർത്താവിന്റെ മരണംകൊണ്ടു ദുഃഖത്തിൽ ആഴ്ന്ന്, പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അവിടെ മഗധരാജാവായ ജരാസന്ധനോടു, തന്റെ വിധവാഭാവത്തിന്റെ കാരണം മുഴുവനും അവർ പറഞ്ഞു. ആ ദുഃഖവും ക്രോധവും നിറഞ്ഞ വാർത്ത കേട്ട ജരാസന്ധൻ, യദുകുലത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ വലിയ ശ്രമം തുടങ്ങി. ഇരുപത് അക്ഷൗഹിണി സൈന്യത്തെയും അവർക്കു പുറമെ മൂന്നു അക്ഷൗഹിണി കൂടി കൂട്ടി, യദുക്കളുടെ തലസ്ഥാനമായ മഥുരയെ നാലു ദിക്കിലും വളഞ്ഞു. ആ സൈന്യത്തെ, സമുദ്രം പോലെ വീർപ്പുമുട്ടിയതും, സ്വന്തം നഗരവും ജനങ്ങളും ഭയത്തിൽ ആകുന്നതും കണ്ട്, കൃഷ്ണൻ ആലോചിച്ചു. മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചുള്ള ഹരിഭഗവാൻ, താൻ അവതരിച്ചിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്യവും, സമയവും സ്ഥലവും അവസ്ഥയും ആലോചിച്ചു. “മഗധരാജാവു കീഴടക്കിയ എല്ലാ രാജാക്കന്മാരെയും കൂട്ടി ഭൂഭാരമായി ചുരണ്ടിയിരിക്കുന്ന ഈ സൈന്യത്തെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കണം,” എന്ന് കൃഷ്ണൻ മനസ്സിൽ നിർണ്ണയിച്ചു.