ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അക്രൂരനോട് ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചശേഷം, പരമാധിപതിയായ ഹരി ഭഗവാൻ, ശങ്കർഷണനും ഉദ്ധവനും കൂടെ തന്റെ വാസസ്ഥലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. ഇതോടെയാണ് ശ്രീമദ്‌ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ അമ്പതാമത്തെ അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ, പുരുരവൻമാരുടെ വംശത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായ ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് എത്തി. അവിടെ, അംബികയുടെ പുത്രനായ ധൃതരാഷ്ട്രനും, ഭീഷ്മനും, വിദുരനും, പൃഥയും അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു. കൂടാതെ, ബാഹ്ലികനും അവന്റെ പുത്രനും, ഭാരദ്വാജനും ഗൗതമനും, കർണ്ണനും, സുയോധനനും, അശ്വത്താമനും, പാണ്ഡവന്മാരും മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗാന്ദിനിയുടെ പുത്രനായ അക്രൂരൻ, ഓരോ ബന്ധുവിനോടും യോജിച്ച രീതിയിൽ സമീപിച്ചു. അവരെല്ലാവരും സുഹൃത്തുക്കളുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു, അക്രൂരനും മറുപടി ചോദിച്ചു. രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ, അക്രൂരൻ അവിടെ കുറച്ച് മാസങ്ങൾ താമസിച്ചു. അവൻ കണ്ടു, രാജാവ് ദുർബുദ്ധിയും, ദുർബലതയും, ദുഷ്ടന്മാരുടെ ഇഷ്ടാനുസൃതവും ആയിരുന്നു; പൃഥയുടെ പുത്രന്മാരുടെ തേജസ്, ശക്തി, വീര്യം, വിനയം, ജനങ്ങളുടെ സ്നേഹം എന്നിവയെ അവൻ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ ചെയ്ത ദോഷങ്ങൾ—വിഷം കൊടുക്കൽ തുടങ്ങിയ എല്ലാ ദുഷ്കൃത്യങ്ങളും—പൃഥയും വിദുരനും അക്രൂരനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു. അക്രൂരൻ എത്തിയതറിഞ്ഞു, പൃഥ, കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ്, തന്റെ ജന്മദേശം ഓർത്ത് സഹോദരനോട് സമീപിച്ചു സംസാരിച്ചു: "സൗമ്യനായ അക്രൂരാ, എന്റെ മാതാപിതാക്കളും സഹോദരന്മാരും സഹോദരിമാരും, അനന്തരവന്മാരും മരുമക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും നമ്മെ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? എന്റെ സഹോദരപുത്രനായ പ്രശസ്തനായ കൃഷ്ണനും, ഭക്തജനങ്ങളുടെ പ്രിയനും ശരണം നൽകുന്നവനും, കമലനയനായ രാമനും, അവരുടെ അമ്മാവിയുടെ മക്കളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? എന്റെ സഹപത്നിമാരുടെ ഇടയിൽ, കുരുങ്ങളുടെ ഇടയിൽ കാട്ടുകുരങ്ങുപോലെയുള്ള ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്ന എനിക്ക്, കൃഷ്ണൻ ആശ്വാസം നൽകും; അച്ഛനില്ലാത്ത എന്റെ മക്കൾക്കും അവൻ ആശ്വാസം നൽകും. കൃഷ്ണ, കൃഷ്ണ, മഹായോഗീ, ജഗത്തിൻറെ ആത്മാവേ, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവേ, ഞാൻ എന്റെ മക്കളോടൊപ്പം മുങ്ങിപ്പോകുന്നവളായ ഞാൻ, ഗോവിന്ദ, നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്നെ രക്ഷിക്കണം. ജന്മമരണസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്ന ദൈവമേ, നിന്റെ പാദങ്ങൾക്കല്ലാതെ മറ്റൊരിടത്തും ആളുകൾക്ക് ശരണം ഇല്ലെന്നു ഞാൻ കാണുന്നു. ശുദ്ധനും പരമാത്മാവും യോഗേശ്വരനുമായ കൃഷ്ണായ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ ബന്ധുക്കളെയും ലോകനാഥനായ കൃഷ്ണനെയും ഓർത്ത്, മഹാരാജാവേ, നിന്റെ വലിയ പാട്ടിമാർ ദുഃഖത്തിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു തുടങ്ങി. സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും സമമായിരുന്ന ധർമ്മശീലനായ വിദുരനും, പ്രശസ്തനായ അക്രൂരനും, കുഞ്ഞിയെ അവളുടെ മക്കളുടെ ജനനം സംബന്ധിച്ച വസ്തുതകൾ പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അക്രൂരൻ തിരിച്ചു പോകാൻ തയ്യാറായപ്പോൾ, തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ഇടയിൽ, തന്റെ സഹോദരനായ പാണ്ഡു മരിച്ച ശേഷം കുരുവംശത്തിന്റെ മഹിമ വർദ്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "വിചിത്രവീര്യന്റെ വംശജനായ രാജാവേ, നീ ഭൂമിയെ ധർമ്മപൂർവം ഭരിച്ച് ജനങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, സ്വന്തം മക്കളോടും പാണ്ഡവന്മാരോടും സമദർശനം പുലർത്തുമ്പോൾ, സമ്പത്തും പ്രശസ്തിയും നേടും. അതല്ലാതെ, നീ വ്യത്യസ്തമായി പ്രവർത്തിച്ചാൽ, നിന്ദയും, അന്ധകാരവും നേരിടേണ്ടി വരും; അതിനാൽ, പാണ്ഡവന്മാരോടും സ്വന്തം മക്കളോടും നീ സമദർശനം പുലർത്തണം. ലോകത്തിൽ ആരും ഒരിക്കലും ഒരാളുമായി ശാശ്വതബന്ധത്തിൽ ഇല്ല—സ്വന്തം ശരീരത്തോടു പോലും അല്ല, പിന്നെ ഭാര്യയോടോ മക്കളോടോ പറയേണ്ടതില്ല. ഓരോരുത്തരും ജനിക്കുന്നു, മരിക്കുന്നു; തങ്ങളുടെ സുകൃതഫലവും ദുഷ്കൃതഫലവും താനേ അനുഭവിക്കുന്നു. അധർമപൂർവം സമ്പാദിച്ച ധനം, സുഹൃത്തുക്കളെന്ന പേരിൽ, അൽപബുദ്ധിയുള്ളവർ എടുത്തുപോകും, ജല leech-കൾ പോലെ. ബുദ്ധിയില്ലാതെ, അധർമ്മപൂർവം മറ്റുള്ളവരെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവൻ, ജീവിതവും ധനവും മക്കളും മറ്റുള്ളവരും നിറവേറ്റാതെ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കും. അങ്ങനെ, പാപം ഏറ്റുവാങ്ങി, ജീവിതലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാതെ, തന്റെ ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് മാറി, അന്ധകാരത്തിൽ വീഴും. അതിനാൽ, ഈ ലോകം സ്വപ്നം, മായ, കൽപ്പന എന്നിങ്ങനെ കാണുക; സ്വയം സ്വയം അറിയുക; സമദർശിയും ശാന്തനും ആയിരിക്കുക." ധൃതരാഷ്ട്രൻ പറഞ്ഞു: "ദാനശീലനായവാ, നീ പറയുന്ന ഈ മംഗളവാക്കുകൾ എത്ര കേട്ടാലും ഞാൻ തൃപ്തനാവുന്നില്ല; അമൃതം കിട്ടിയ മരണമാനവൻ പോലെയാണ്. എങ്കിലും, ഈ വാക്കുകൾ എത്ര മധുരമായാലും, സ്വന്തം മക്കളോടുള്ള മമതയുടെ വിഷം നിറഞ്ഞ മനസ്സിൽ അവ നിലനിൽക്കാറില്ല—ആകാശത്ത് മിന്നല്പോലെ. യഥാർത്ഥത്തിൽ, യാരാണ് ഭഗവാന്റെ ഇഷ്ടം മറിച്ചുവയ്ക്കാൻ കഴിയുന്നത്? ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി യദുവംശത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നവനാണ് അവൻ. സ്വന്തം അജ്ഞാതശക്തിയാൽ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ച്, ഗുണങ്ങളെ വിഭജിച്ച്, അവയിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന, അത്ഭുതകരമായ കളിയിലൂടെ ലോകചക്രത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന പരമേശ്വരനായി ഞാൻ അവനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ രാജാവിന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത് മനസ്സിലാക്കിയ അക്രൂരൻ, സുഹൃത്തുക്കളുടെ അനുമതി വാങ്ങി, വീണ്ടും യദുനഗരിയായ ദ്വാർകയിലേക്കു മടങ്ങി. അവിടെ, രാമനും കൃഷ്ണനുമൊക്കെ, ധൃതരാഷ്ട്രൻ പാണ്ഡവന്മാരോട് ചെയ്തതെല്ലാം, താൻ അയക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ഫലമായി, വിശദീകരിച്ചു. ഇതോടാണ് പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഒൻപതാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: ഭാരതശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, കംസന്റെ ഭാര്യമാരായ അസ്തിയും പ്രാപ്തിയും ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തിൽ ദുഃഖിതരായി, അവരുടെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. അവിടെയെത്തി, അവർ തന്റെ പിതാവായ മഗധരാജാവായ ജരാസന്ധനോട്, തന്റെ വിധവാവസ്ഥയുടെ കാരണങ്ങൾ എല്ലാം പറഞ്ഞു. ആ ദുഃഖകരമായ വാർത്ത കേട്ട ജരാസന്ധൻ, ദുഃഖത്തിലും ക്രോധത്തിലും നിറഞ്ഞ്, യദുക്കുടുംബത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ വലിയ ശ്രമം നടത്തി. ഇരുപത് അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവും അതിലുപരി മൂന്നും ചേർന്ന്, യദുക്കളുടെ തലസ്ഥാനമായ മഥുരയെ നാല് ദിക്കിലും ചുറ്റി വളഞ്ഞു. ആ സമുദ്രം പോലെ വളരുന്ന മഹാസൈന്യവും, സ്വന്തം നഗരവും ചുറ്റിപ്പിടിക്കപ്പെട്ടതും, ജനങ്ങൾ ഭയത്തോടെ നിറഞ്ഞതും കണ്ട്, കൃഷ്ണൻ ആ സ്ഥിതിയെ ആലോചിച്ചു. മനുഷ്യരൂപത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്ന ഹരിഭഗവാൻ, തന്റെ അവതാരലക്ഷ്യവും, സമയവും സ്ഥലവും അവസ്ഥകളും പരിഗണിച്ചു, മനസ്സിൽ ആലോചന നടത്തി.