ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അക്രൂരൻ ശ്രീകൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അഭിവാദ്യം ചെയ്ത്, തങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കയ്യാൽ കഴുകി, അതീവ വിനയത്തോടെ അവരെ സ്തുതിച്ചു അഭിപ്രയപ്പെട്ടു. “ഭാഗ്യവശാൽ കംസനും അവന്റെ അനുയായികളും നശിച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ ഈ വംശം മഹാ കഷ്ടതയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് നിലനിൽക്കുന്നു. നിങ്ങളിരുവരും പരമപുരുഷന്മാരാണ്, സകല സൃഷ്ടിയുടെയും കാരണവും സാരവും. നിങ്ങളെക്കാൾ ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ ഒന്നുമില്ല. നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിക്കുകയും, നിങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ അതിൽ പ്രവേശിക്കുകയും, അനേകം രൂപങ്ങളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. എല്ലാ ജീവികളിലും, ചലനസഞ്ചലനങ്ങളിലുമുള്ള വിവിധ രൂപങ്ങൾ പോലെ, സ്വയം ആശ്രയിച്ച്, സ്വയം ജനിപ്പിച്ച്, അനേകം രൂപങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപെടുന്നു. സൃഷ്ടി, സംഹാരം, സംരക്ഷണം—ഇതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ തന്നെ സത്ത്വ, രാജസ്, തമസ് ഗുണങ്ങളാൽ നടക്കുന്നു. എന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് അവയുമായി ബന്ധമില്ല; നിങ്ങൾ ജ്ഞാനസ്വരൂപൻ. അങ്ങനെ നിങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ള കാരണമൊന്നുമില്ല. നിങ്ങളുടെ സത്ത്വാദി ഉപാധികൾ കൊണ്ടല്ല നിങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ബന്ധവും മോക്ഷവും നിങ്ങൾക്കില്ല; ഞങ്ങൾക്കു നിങ്ങൾക്കുറിച്ച് യാതൊരു സംശയവും ഉണ്ടായിരിക്കരുതേ. പുരാതനമായ വേദമാർഗ്ഗം ഭ്രാന്തശാസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ടും അസത്യം കൊണ്ടും തടസ്സപ്പെടുമ്പോൾ ലോകക്ഷേമത്തിനായി സത്ത്വഗുണം ധരിച്ച് നിങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി, വൈരികളായ രാജാക്കന്മാരുടെ അനേകം സൈന്യങ്ങളെ സംഹരിച്ച്, ഈ വംശത്തിന്റെ മഹത്വം വ്യാപിപ്പിച്ച്, ഇന്ന് നിങ്ങൾ വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭഗവൻ, ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ വീടുകൾ ഭാഗ്യവാന്മാരായിരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരുടെയും പിതൃകളുടെയും ജീവികളുടെയും മനുഷ്യരുടെയും രൂപമായ, പാദതീർത്തം മൂലമത്രേ മൂന്നു ലോകവും ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന, ലോകഗുരുവായ അദ്ധോക്ഷജനായ നിങ്ങൾ ഇവിടെയെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഭക്തജനങ്ങൾക്ക് പ്രിയനായ, സത്യം വാഗ്ദാനിക്കുന്ന, സർവ്വജനസ്നേഹിയായ, കൃതജ്ഞനായ, ആരാധകരുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പൂരിപ്പിക്കുന്ന, സ്വാർത്ഥലാഭനഷ്ടങ്ങളിൽ അകപ്പെടാത്ത, നിങ്ങളെ വിട്ട് മറ്റെവിടെയും അഭയം തേടാൻ ആരാണ്? ജാനാർദ്ദനാ, ദൈവങ്ങൾക്കും യോഗേശ്വരന്മാർക്കും പ്രാപ്തിയില്ലാത്ത നിങ്ങൾ ഭാഗ്യവശാൽ ഞങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. മക്കൾ, ഭാര്യ, ധനം, ബന്ധുക്കൾ, വീട്, ശരീരം തുടങ്ങിയവയിലേക്കുള്ള മോഹബന്ധങ്ങൾ—നിങ്ങളുടെ തന്നെ മായയാൽ ഉണ്ടാകുന്നവ—വേഗം ഞങ്ങൾക്കു നീക്കം ചെയ്യണമേ. ഇങ്ങനെ അക്രൂരൻ ഭഗവാനെ ആരാധിച്ച് സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ശ്രീഹരി ഹസിച്ചു കൊണ്ട്, മനോഹരമായ വാക്കുകളിൽ അക്രൂരനോട് പറഞ്ഞു: “നീ ഞങ്ങളുടെ ഗുരുവും പിതൃസഹോദരനും ആദരണീയനും ആണു. ഞങ്ങൾ നിന്റെ ആശ്രിതരാണ്; അതിനാൽ സംരക്ഷണവും പോഷണവും കരുണയും നിന്നിൽ നിന്നാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. ഉത്തമന്മാരായവരെ സദാ സേവിക്കേണ്ടതാണ്; ദേവന്മാർ സ്വാർത്ഥത്താൽ പ്രവർത്തിച്ചാലും, മഹാത്മാക്കൾ അങ്ങനെ ചെയ്യാറില്ല. തീർത്ഥങ്ങൾ വെള്ളം കൊണ്ടല്ല വിശുദ്ധമാകുന്നത്; ദേവതകൾ മണ്ണോ കല്ലോ കൊണ്ടുള്ള രൂപങ്ങൾ കൊണ്ടുമല്ല. ഉത്തമന്മാരെ കാണുന്നത് മാത്രാൽ ഒരക്ഷണംകൊണ്ട് പോലും ശുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു. നീ ഞങ്ങളുടെ ഹിതാശംസകനാണ്; അതുകൊണ്ട് പാണ്ഡവരുടെ കാര്യത്തിൽ അറിയാൻ ഹസ്തിനാപുരത്തേക്ക് പോകണം. പിതാവിന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം, ആ കുട്ടികളും അവരുടെ അമ്മയും രാജാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നഗരത്തിൽ താമസിക്കുന്നുവെന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവരിൽ, അംബികയുടെ മകനായ രാജാവ് സഹോദരന്റെ മക്കളോട് നിർപക്ഷനല്ല; ദുഷ്ടനായ തന്റെ മകന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ അവന്റെ മനസ്സു മങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവരുടെ നിലവിലെ അവസ്ഥ നല്ലതോ മോശമോ എന്ന് നീ അന്വേഷിക്കണം. അവിടെനിന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ, ഞങ്ങൾ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കും.” ഇങ്ങനെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി, പരമേശ്വരനായ ഹരി ശങ്കർഷണനും ഉദ്ധവനും കൂടെ തന്റെ വാസസ്ഥലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഇതോടെ ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ അമ്പതിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ ഹസ്തിനാപുരത്തേക്ക് യാത്രയായി, പൗരവവംശത്തിൽ പ്രശസ്തമായ ആ നഗരത്തിൽ അംബികയുടെ മകനെയും ഭീഷ്മനെയും വിദ്യുരനെയും പൃഥയെയും കണ്ടു. അവിടെ ബാഹ്ലികനും മകനും, ഭാരദ്വാജനും ഗൗതമനും, കർണ്ണനും ദുര്യോധനനും അശ്വത്താമനും പാണ്ഡവന്മാരും മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഗാന്ദിനിയുടെ മകനായ അക്രൂരൻ ഓരോ ബന്ധുവിനെയും യോജ്യമായ രീതിയിൽ സമീപിച്ചു, അവരവരെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചു, അവരോടും സ്വന്തം കുടുംബവിഷയങ്ങൾ ചോദിച്ചു. അവിടെ കുറേ മാസങ്ങൾ അക്രൂരൻ താമസിച്ചു, രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; ആ രാജാവ് ദുഷ്ടരുടെ ഉപദേശത്തിൽ, അർത്ഥരഹിതനായി, അപ്രജ്ഞനായിട്ടായിരുന്നു. പൃഥയുടെ മക്കളുടെ തേജസ്സും ബലവും ധൈര്യവും വിനയവും ജനങ്ങളുടെ സ്നേഹവും രാജാവിന് ഇഷ്ടമില്ലെന്ന് അക്രൂരൻ കണ്ടു. ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ ചെയ്ത ദോഷങ്ങൾ—വിഷം നൽകൽ തുടങ്ങി—പൃഥയും വിദ്യുരനും അക്രൂരനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു. തന്റെ സഹോദരനായ അക്രൂരൻ എത്തിയപ്പോൾ, പൃഥ, ജന്മസ്ഥാനത്തെ ഓർത്ത് കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു, അവനോട് പറഞ്ഞു: “ദയാനിധിയേ, എന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും സഹോദരന്മാരും സഹോദരിമാരും മക്കളും മരുമക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും എനിക്കെനിക്കും ഓർമ്മയുണ്ടോ? എന്റെ സഹോദരൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ഭക്തജനങ്ങളുടെ ആശ്രയവും പ്രിയനുമായ, കൂടെ കമലനയനനായ രാമനും, അമ്മാവിയുടെ മക്കളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? സഹപത്നിമാരുടെ ഇടയിൽ, കാട്ടുകലയുടെ ഇടയിൽ കുരങ്ങുപോലെ ഞാൻ ദുഃഖിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ വാക്കുകളാൽ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കും; അച്ഛനില്ലാത്ത എന്റെ മക്കളെയും ആശ്വസിപ്പിക്കും. കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹായോഗിനേ, വിശ്വാത്മാവേ, ലോകസൃഷ്ടാവേ, ഗോവിന്ദാ, ഞാൻ എന്റെ മക്കളോടൊപ്പം മുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു; എന്നെ രക്ഷിക്കണം. ജന്മമരണസാഗരത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്ന, ഭഗവൻ, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾക്കല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അഭയം കാണുന്നില്ല. കൃഷ്ണാ, ശുദ്ധനായ പരബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ, യോഗേശ്വരനായ, യോഗരൂപനായ, ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു.” ഇങ്ങനെ തന്റെ ബന്ധുക്കളെയും കൃഷ്ണനെയും ഓർത്ത്, വിശ്വനാഥനായ കൃഷ്ണനോട്, മഹാദുഃഖത്തിൽ, മഹാത്മാവായ പൃഥ പ്രാർത്ഥിച്ചു. സന്താപത്തിലും സന്തോഷത്തിലും സമബുദ്ധിയുള്ള വിദ്യുരനും, പ്രശസ്തനായ അക്രൂരനും, പൃഥയെ അവളുടെ പുത്രജനനത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പിച്ചു. അക്രൂരൻ തിരിച്ച് പോകുമ്പോൾ, തന്റെ മക്കളോടു മാത്രം പാർഷ്പത്വം പുലർത്തുന്ന ധൃതരാഷ്ട്രനോട് സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും കൂടെ ചേർന്ന്, സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: “വിചിത്രവീര്യയുടെ വംശജനായ രാജാവേ, പാണ്ഡു രാജാവ് മരിച്ചശേഷം, നീ കുരുവംശത്തിന്റെ മഹത്വം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനായി ഭരണം ഏറ്റെടുത്തു. നീ ധർമ്മത്തോടെ ഭൂമിയെ ഭരിച്ച്, ജനങ്ങളെ സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, സ്വന്തം ജനത്തോടും നിർപക്ഷത പുലർത്തിയാൽ, നിനക്ക് ഐശ്വര്യവും കീർത്തിയും ലഭിക്കും.” ഇങ്ങനെ അക്രൂരൻ ഉപദേശിച്ചു.