ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അകൂരം ദൂരത്ത് നിന്ന് തന്റെ സ്വജനങ്ങളായ അവരെ, അതായത് കൃഷ്ണനും രാമനും, കണ്ടപ്പോൾ അതീവ സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് അവരെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വാഗതം പറഞ്ഞു. അകൂരം കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും നമസ്കരിച്ചു; അവർയും അവനോട് ആദരപൂർവ്വം പെരുമാറി. അകൂരം നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നപോലെ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച ശേഷം, അവരെ യഥാക്രമം പൂജിച്ചു. അവരുടെ പാദജലം തലയിൽ വച്ചുകൊണ്ട്, ദിവ്യവസ്ത്രങ്ങളും സുഗന്ധപുഷ്പമാലകളും മനോഹരാഭരണങ്ങളും അർപ്പിച്ച് അകൂരം അവരെ ആദരിച്ചു. അവരെ ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ച ശേഷം, കയ്യാൽ അവരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകി, അകൂരം വിനയപൂർവ്വം കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തു: “നന്മയാൽ, ദുഷ്ടനായ കംസനും അവന്റെ അനുചിതരും നശിക്കപ്പെട്ടു; ഈ കുടുംബം മഹാദുരിതത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കപ്പെട്ടത് നിങ്ങളാൽ തന്നെയാണ്. നിങ്ങൾ ഇരുവരും പരമപുരുഷന്മാർ, സകലലോകത്തിന്റെ കാരണവും അടിസ്ഥാനവുമാണ്; നിങ്ങളെക്കാൾ ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ ഒന്നുമില്ല. ഈ ജഗത് നിങ്ങൾ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ച്, നിങ്ങളുടെ ശക്തികൾകൊണ്ട് അതിൽ പ്രവേശിച്ച്, വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു; ശ്രവണത്തിനും അനുഭവത്തിനും ഉണരുന്ന ബ്രഹ്മൻ, നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്. ജന്തുക്കളിൽ, ചലനശീലികളായവരിലും അചലരായവരിലും, എന്റെ പോലുള്ള ഗർഭങ്ങളിൽ വിവിധ രൂപങ്ങൾ പ്രകടമാകുന്നതുപോലെ, സ്വയം ആശ്രിതനായി ജന്മം എടുക്കുന്ന ജന്തുക്കളിൽ, നാഥാ, നിങ്ങൾ തന്നെ പലവിധം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം സത്ത്വം, രാജസ്സ്, തമസ് എന്നീ ഗുണങ്ങളാൽ ലോകത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ ആ ഗുണങ്ങളാലോ കർമ്മങ്ങളാലോ നിങ്ങൾക്ക് ബന്ധം ഇല്ല, കാരണം ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ നിങ്ങൾക്ക് ബന്ധത്തിനുള്ള കാരണമൊന്നുമില്ല. ദേഹമോ മറ്റേതെങ്കിലും ഉപാധിയോ നിങ്ങൾക്ക് ഇല്ലാത്തതിനാൽ, വ്യത്യാസം നേരിട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല; അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് ബന്ധമോ മോക്ഷമോ ഇല്ല—നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്കു ഒരിക്കലും സംശയം ഉണ്ടാകരുതേ. പ്രാചീനമായ വേദമാർഗ്ഗം കപടശാസ്ത്രങ്ങളാൽ തടസ്സപ്പെടുമ്പോൾ, ലോകക്ഷേമത്തിനായി സത്ത്വഗുണം കൈവരിച്ച്, നിങ്ങൾ സ്വയം അവതരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, നാഥാ, ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി, ശത്രുക്കളുടെ അനേകം സൈന്യങ്ങളെ സംഹരിച്ച്, ഈ വംശത്തിന്റെ കീർത്തി വ്യാപിപ്പിച്ച്, നിങ്ങൾ വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് ഇന്ന് ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഇന്ന് നമ്മുടെ വീടുകൾ ഭാഗ്യവാൻമാരുടെ ആലയം പോലെ അനുഗ്രഹിതമാണ്; ദേവതകളും പിതൃങ്ങളും ജന്തുക്കളും മനുഷ്യരുമായി, മൂന്നുലോകവും ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന പാദജലം ഉള്ള, ലോകഗുരുവായ അദ്ധോക്ഷജനായ നിങ്ങൾ പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളെക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടവരായി, സത്യവാക്യനായ, ഭക്തജനപ്രിയനായ, സകലഭൂതഹിതനായ, കൃതജ്ഞനായ, ആരാധകരുടെ സകലാഭിലാഷങ്ങളും പൂർണ്ണമാക്കുന്ന, സ്വാർത്ഥലാഭനഷ്ടങ്ങളിൽ അസക്തനായ നിങ്ങളെ ഒഴികെ മറ്റേതെങ്കിലും ശരണം പ്രാപിക്കാൻ ബുദ്ധിമാൻ ശ്രമിക്കുമോ? ഭാഗ്യവശാൽ, ജനാർദ്ദനാ, യോഗേഷ്വരന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും പ്രാപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള നിങ്ങളെ ഞങ്ങൾ നേരിൽ കാണുന്നു; ദയവായി, മക്കൾ, ഭാര്യ, ധനം, ബന്ധുക്കൾ, വീടു, ശരീരം എന്നിവയോടുള്ള മായാബന്ധങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ദൂരീകരിക്കണമേ. ഇങ്ങനെ അകൂരം ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചും സ്തുതിച്ചും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഹരി സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ അകൂരനോട് സംസാരിച്ചു, അവന്റെ ഹൃദയം ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “നീ ഞങ്ങളുടെ ഗുരുവും, പിതൃവ്യനും, എന്നും ആദരണീയനായ ബന്ധുവുമാണ്; ഞങ്ങൾ നിന്റെ ആശ്രിതർ, അതിനാൽ സംരക്ഷണവും പോഷണവും കരുണയും നിന്നാൽ ലഭിക്കണം. നല്ലവരായ മഹാത്മാക്കളെ, സ്വാർത്ഥലാഭത്തിനായി ദേവന്മാർ പോലും സേവിക്കുമ്പോൾ, സ്വാർത്ഥമില്ലാത്തവർ എപ്പോഴും സേവിക്കേണ്ടതാണ്; തീർത്ഥങ്ങൾ വെള്ളത്താൽ മാത്രം ശുദ്ധമാകുന്നില്ല, ദേവതകൾ മണ്ണോ കല്ലോ ആയ പ്രതിമകളിൽ മാത്രം ഇല്ല; ഒരു സത്സംഗം പോലും ക്ഷണത്തിൽ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. നീ ഞങ്ങളുടെ ഹിതാച്ഛൻ ആയതിനാൽ, പാണ്ഡവരുടെ കാര്യത്തിൽ വിവരങ്ങൾ അറിയാൻ പണ്ഡിതനായ നീ ഹസ്തിനാപുരത്തിലേക്ക് പോകണം. അവരുടെ പിതാവിന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം, അവരും അവരുടെ മാതാവും രാജാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അവിടത്തെ നഗരത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നതായി ഞങ്ങൾക്കു കേട്ടിട്ടുണ്ട്; അവർ വളരെ വിഷമത്തിലാണ്. അവരിൽ, അംബികയുടെ പുത്രനായ രാജാവ് തന്റെ സഹോദരന്റെ പുത്രന്മാരോട് നിഷ്പക്ഷത പാലിക്കുന്നില്ല; ദുഷ്ടനായ തന്റെ പുത്രന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ അവന്റെ മനസ്സ് മങ്ങി പോയിരിക്കുന്നു. അവിടെ പോയി അവരുടെ നിലവിലെ അവസ്ഥ എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക; നല്ലതോ മോശമോ എന്തായാലും, ഞങ്ങൾ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി വേണ്ട നടപടികൾ സ്വീകരിക്കും. ഇങ്ങനെ അകൂരനോട് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി, പരമേശ്വരനായ ഹരി, സംകർഷണനും ഉദ്ധവനും കൂടെ സ്വന്തം ഭവനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഇതോടെ ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ നാൽപ്പത്തിയെട്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അകൂരം ഹസ്തിനാപുരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, പൗരവ വംശത്തിലെ മഹാരാജാക്കന്മാരിൽ പ്രശസ്തമായ ആ നഗരത്തിൽ, അംബികയുടെ പുത്രനെയും ഭീഷ്മനെയും വിദുരനെയും പൃഥയെയും കണ്ടു. അവിടെ ബാഹ്ലികനും അവന്റെ പുത്രനും, ഭാരദ്വാജനും ഗൗതമനും, കർണ്ണനും സുയോധനനും അശ്വത്താമനും പാണ്ഡവന്മാരും മറ്റു ബന്ധുക്കളും അകൂരം കണ്ടു. ഗാന്ദിനിയുടെ പുത്രനായ അകൂരം, ഓരോ ബന്ധുവിനെയും യഥായോഗ്യം സമീപിച്ചു; അവരൊക്കെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു, അകൂരും അവരുടെ ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചു. രാജാവിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ, ദുഷ്പ്രഭാവം ഉള്ളവരാൽ ഉപദേശിക്കപ്പെടുന്ന, ദുർബലനായ, ദുഷ്ടന്മാരുടെ ഇച്ഛാനുസൃതമായി നടക്കുന്ന രാജാവിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ, അകൂരം അവിടെ കുറച്ച് മാസങ്ങൾ താമസിച്ചു. അവിടെ, പൃഥാപുത്രന്മാരുടെ തേജസ്സിനോടോ, ശക്തിയോടോ, ധൈര്യത്തോടോ, വിനയത്തോടോ, ജനങ്ങളുടെ സ്‌നേഹത്തോടോ രാജാവിന് ആഗ്രഹമില്ലെന്ന് അകൂരം കണ്ടു. ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ നടത്തിയ എല്ലാ ദുഷ്കൃത്യങ്ങളും, വിഷം കൊടുക്കലും മറ്റും, പൃഥയും വിദുരനും അകൂരനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു. അകൂരം തന്റെ സഹോദരിയെ കണ്ടപ്പോൾ, പൃഥ, ജന്മനാടിനെ ഓർക്കുമ്പോൾ കണ്ണീരോടെ അവനെ സമീപിച്ചു: “സൗമ്യാ, എന്റെ മാതാപിതാക്കളും സഹോദരങ്ങളും സഹോദരിമാരും അനന്തരവംശജരും സുഹൃത്തുക്കളും നമ്മെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? എന്റെ സഹോദരൻ കൃഷ്ണൻ, ഭക്തജനങ്ങൾക്ക് ആശ്രയവും പ്രിയനും, രാമൻ കമലനയനനും, അവരുടെ അമ്മാവിമാരെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? സഹപത്നിമാരുടെ ഇടയിൽ, കാട്ടിലെ മാൻപോലെ ഞാൻ ദുഃഖിതയാകുമ്പോൾ, അവൻ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കും; പിതാവില്ലാത്ത എന്റെ മക്കളെയും ആശ്വസിപ്പിക്കും. കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹായോഗിനേ, ജഗത്തിന്റെ ആത്മാവേ, ലോകസ്രഷ്ടാവേ, ഞാൻ എന്റെ മക്കളോടൊപ്പം മുങ്ങുന്നവളായി നിന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, ഗോവിന്ദാ. ജന്മമരണസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുവാൻ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ ഒഴികെ ജനങ്ങൾക്ക് മറ്റൊന്നും ശരണം ഇല്ലെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു. കൃഷ്ണനേ, ശുദ്ധനും പരബ്രഹ്മസ്വരൂപനുമായ യോഗേശ്വരനേ, ഞാൻ നിന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ബന്ധുക്കളെയും ലോകനാഥനായ കൃഷ്ണനെയും ഓർത്തുകൊണ്ട്, മഹാരാണിയായ കുന്തി ദു:ഖഭരിതയായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും സമബുദ്ധിയുള്ള മഹാത്മാവായ വിദുരനും, പ്രശസ്തനായ അകൂരും, കുന്തിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; അവളുടെ പുത്രന്മാരുടെ ജനനത്തിന്റെ ദൈവീകത്വം വിശദീകരിച്ചു.