ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഉദ്ധവൻ വൃന്ദാവനത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ തന്റെ മനസ്സിൽ ആഴമായ ഭക്തിയോടെ ആലോചിച്ചു: “ഇവിടെ വൃന്ദാവനത്തിൽ ഒരു പുല്ല്, ഒരു പുല്ലച്ചെടി, ഒരു തുളസി, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഔഷധം ആയിക്കൂടെ എന്നെ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കാരണം, സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെയും ധർമ്മമാർഗ്ഗത്തെയും പോലും ഉപേക്ഷിച്ച്, വെദങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്ന മുക്തിയുടെ പാതയെ തേടിയവരുടെ പാദധൂളി എനിക്ക് ലഭിക്കുമായിരുന്നു.” കൃഷ്ണന്റെ പാദപദ്മങ്ങൾ, ലക്ഷ്മിയും മഹായോഗികളും ആരാധിക്കുന്നവ, ആലിംഗനം ചെയ്തവരുടെ വക്ഷസ്സിൽ ആനന്ദം നിറയും. അവർ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് കൃഷ്ണനെ ആലിംഗനം ചെയ്തപ്പോൾ, അവരുടെ സകല ദുഃഖവും അകന്നു. നന്ദന്റെ വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ഹരിയുടെ മഹത്വം പാടുമ്പോൾ, ആ ഗാനം മൂലം മൂന്ന് ലോകങ്ങളും ശുദ്ധമാകുന്നു. അവരുടെ പാദധൂളിക്ക് ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിക്കുന്നു. ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, ഗോപിമാരോടും യശോദയോടും നന്ദനോടും മറ്റ് ഗോപുരുഷന്മാരോടും വിടപറഞ്ഞ്, ഉദ്ധവൻ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി തന്റെ രഥത്തിലേറി. അപ്പോൾ, നന്ദനും മറ്റു ഗോപുരുഷന്മാരും വിവിധ ഉപഹാരങ്ങൾ കൈയിൽ എടുത്ത്, സ്നേഹത്തോടെ ഉദ്ധവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, കണ്ണുകൾ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ മനസ്സുകൽ എപ്പോഴും കൃഷ്ണന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ ലയിക്കട്ടെ, നമ്മുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ നാമം മാത്രം പാടട്ടെ, നമ്മുടെ ശരീരം അവന്റെ സേവനത്തിൽ അർപ്പിക്കട്ടെ. ഭഗവാന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം, നമ്മുടെ കർമ്മങ്ങൾ എവിടെയേയ്ക്കും നമ്മെ കൊണ്ടുപോയാലും, കൃഷ്ണപ്രതി നമ്മുടെ ഭക്തി ദൃഢമായിരിക്കും, പുണ്യകർമ്മങ്ങളിലൂടെയും ദാനങ്ങളിലൂടെയും.” ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണഭക്തിയോടെ ഗോപുരുഷന്മാർ ഉദ്ധവനെ ആദരിച്ചു. ഉദ്ധവൻ, രാജാവേ, വീണ്ടും മഥുരയിലേക്ക് കൃഷ്ണന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ മടങ്ങി. അവൻ കൃഷ്ണനെ നമസ്കരിച്ചു, വ്രജജനങ്ങളോടുള്ള ഭക്തിയിൽ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ്, വസുദേവനും രാമനും രാജാവിനും ഉപഹാരങ്ങൾ അർപ്പിച്ചു. ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: പിന്നെ, സർവ്വാത്മാവായ ഭഗവാൻ, സൈരന്ധ്രി എന്ന കുബ്ജയുടെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. കുബ്ജയുടെ വീട് മനോഹരമായ അലങ്കാരങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായിരുന്നു—മുത്ത് ഹാരങ്ങൾ, പതാകകൾ, തൂക്കുവളകൾ, വിശാലമായ കിടക്കകളും ഇരിപ്പിടങ്ങളും, സുഗന്ധ ധൂപം, തിളങ്ങുന്ന വിളക്കുകൾ, പുഷ്പമാലകളും സുഗന്ധങ്ങളും എല്ലാം നിറഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ അകത്തു കടന്നപ്പോൾ, കുബ്ജ അവശനായി, സത്കാരപൂർവ്വം എഴുന്നേറ്റു, സഹചാരികളോടൊപ്പം അച്യുതനെ ഇരിപ്പിടം നൽകി ആദരിച്ചു. ഉദ്ധവനും ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു; അവൻ ഇരിപ്പിടം സ്പർശിച്ച് ഇരുന്നു. കൃഷ്ണൻ ലോകപരിപാടിപോലെ അതിവേഗം ആ ഭംഗിയുള്ള കിടക്കയിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിച്ചു. കുബ്ജ, കുളിച്ച്, സുഗന്ധതൈലം പുരട്ടി, മനോഹര വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ച്, പുഷ്പമാലയും സുഗന്ധവും അണിഞ്ഞ്, പാകുവെച്ച പാനും കഴിച്ച്, ലജ്ജയോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മാധവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. കൃഷ്ണൻ അവളെ, ആദ്യസംഗമത്തിൽ ലജ്ജയോടെ നില്ക്കുന്ന അവളെ, കൈപിടിച്ച് കിടക്കയിൽ ഇരുത്തി, അവളോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു. കുബ്ജയ്ക്ക് കൃഷ്ണനെ സുഗന്ധതൈലം അണിയിച്ച പുണ്യഫലം ലഭിച്ചിരുന്നു. കുബ്ജയുടെ ഹൃദയവും ശരീരവും ആകാംക്ഷയാൽ കത്തിയിരുന്നു. അവൾ കൃഷ്ണന്റെ പാദസൗരഭം വാസനയാക്കി, അവയുടെ സ്പർശത്തിൽ ദുഃഖം അകറ്റി, പ്രിയനെ കൈകളും വക്ഷസ്സും കൊണ്ട് ആലിംഗനം ചെയ്തു, ആനന്ദസ്വരൂപനായ കൃഷ്ണനിൽ സകല ദുഃഖവും അവസാനിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, പ്രാപിക്കാൻ അത്യന്തം ദുർലഭനായ മോക്ഷനാഥനായ കൃഷ്ണനെ പ്രാപിച്ചെങ്കിലും, അവൾ കൃഷ്ണനെ ചന്ദനം അർപ്പിച്ച് ഒരു വരം ചോദിച്ചു: “എന്റെ പ്രിയനേ, കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ ഇവിടെ എന്റെ കൂടെ തങ്ങണം; എനിക്ക് നിന്നിൽ നിന്ന് വേർപെടാൻ കഴിയില്ല.” കൃഷ്ണൻ അവളുടെ ആഗ്രഹം അംഗീകരിച്ച്, അവളെയും ഉദ്ധവനെയും ആദരിച്ച്, സർവ്വഗൗരവത്തോടെയും ആദരവോടെയും തന്റെ സ്വന്തം ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ, വിശ്ണുവിനെ മഹാഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ച് മനസ്സിന് ഇഷ്ടമായ വരം ചോദിക്കുന്നവർ, സദ്ഗുണമില്ലാതെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, അപ്രജ്ഞരാണെന്ന് ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ, രാമനും ഉദ്ധവനും കൂടെ, അക്രൂരനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനും ഒരു കാര്യം പൂർത്തിയാക്കാനും ആഗ്രഹിച്ചു, അക്രൂരന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ദൂരത്തിൽ തന്നെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളായ കൃഷ്ണനും രാമനും ഉദ്ധവനും വരുന്നത് കണ്ട അക്രൂരൻ ആനന്ദത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു, അവരെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, സന്തോഷപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. അക്രൂരൻ കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും നമസ്കരിച്ചു. അവർ അവനെ സ്നേഹപൂർവ്വം ചോദിച്ചു, ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിച്ചു. അക്രൂരൻ അവരുടെ പാദപ്രക്ഷാലനജലം തലയിൽ വച്ചു, ദിവ്യവസ്ത്രങ്ങൾ, സുഗന്ധപുഷ്പമാലകൾ, ഉത്തമാഭരണങ്ങൾ എന്നിവ നൽകി ആദരിച്ചു. അവരെ നമസ്കരിച്ച്, കൈകൊണ്ട് പാദങ്ങൾ കഴുകി, വിനയപൂർവ്വം കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തു: “ഭാഗ്യവശാൽ, ദുഷ്ടൻ ആയ കംസനും അവന്റെ അനുയായികളും നശിച്ചു; ഈ കുടുംബം വലിയ ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് മോചിതമായി, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും രക്ഷിച്ചു. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പരമപുരുഷന്മാർ, സർവ്വകാരണമും സർവ്വപദാർത്ഥവും; നിങ്ങളെക്കാൾ ഉന്നതമായോ താഴ്ന്നതായോ ഒന്നുമില്ല. ഈ സൃഷ്ടി നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്; നിങ്ങളുടെ ശക്തിയിൽ തന്നെ അതിൽ പ്രവേശിച്ച്, പലവിധമായി പ്രാപഞ്ചികമായി പ്രകടമാവുന്നു. എല്ലാ ജീവികളിലും, ചലനശീലികളിലും അചലന്മാരിലും, പല ഗർഭങ്ങളിൽ, എന്നിലുപോലും, നിങ്ങൾ തന്നെ പലവിധ രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; സ്വതന്ത്രനായി സ്വയം ജനിപ്പിക്കുന്നവനായി. നിങ്ങളുടെ സ്വശക്തികളായ രജസ്സ്, തമസ്, സത്ത്വം എന്നിവകൊണ്ട് സൃഷ്ടി, സംഹാരം, സംരക്ഷണം എന്നിവ ചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ ആ ഗുണങ്ങളോ കർമ്മങ്ങളോ നിങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നില്ല. നിങ്ങൾ ജ്ഞാനസ്വരൂപൻ, അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് ബന്ധനത്തിനോ മോക്ഷത്തിനോ കാരണമൊന്നുമില്ല. നിങ്ങളുടെ സത്ത്വം, ദേഹാദികളാൽ നിർവചിക്കപ്പെടുന്നില്ല; അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് വ്യത്യാസം ഇല്ല; അതിനാൽ ബന്ധനമോ മോക്ഷമോ ഇല്ല—നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് സംശയം ഉണ്ടാകരുതേ. പ്രാചീനമായ വേദമാർഗ്ഗം മിഥ്യാദർശനങ്ങളാൽ തടസ്സപ്പെടുമ്പോൾ, ലോകക്ഷേമത്തിനായി, സത്ത്വഗുണം ധരിച്ച്, നിങ്ങൾ സ്വയം അവതരിക്കുന്നു. ഇന്ന്, ഭഗവാനേ, നിങ്ങൾ സ്വാംശത്തോടെ വസുദേവന്റെ വീട്ടിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു; ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി, ശത്രുക്കളായ രാജാക്കന്മാരുടെ അനേകം സൈന്യങ്ങളെ നശിപ്പിച്ച്, ഈ വംശത്തിന്റെ മഹത്വം പകർന്നു. ഇന്ന്, ഭഗവാനേ, ഞങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങൾ ഭാഗ്യവാന്മാരായിരിക്കുന്നു; ദേവതകളും പിതൃകളുമാണ് നിങ്ങൾ, സർവ്വഭൂതങ്ങളും മനുഷ്യരും, നിങ്ങളുടെ പാദപ്രക്ഷാലനജലം മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു, ജഗദ്ഗുരുവേ, അദ്ധോക്ഷജൻ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നു. ബുദ്ധിമാന്മാർ മറ്റെവിടെയും അഭയം തേടില്ല; ഭക്തജനങ്ങൾക്ക് പ്രിയൻ, വാക്ക് സത്യമുള്ളവൻ, സർവ്വഭൂതസൗഹൃദൻ, കൃതജ്ഞൻ, ആരാധിക്കുന്നവർക്കു സകലവരങ്ങളും നൽകുന്നവൻ, സ്വാർത്ഥലാഭനഷ്ടങ്ങൾക്കുമപ്പുറം നില്ക്കുന്നവൻ—നിങ്ങളെല്ലാം. ഭാഗ്യവശാൽ, ജനാർദ്ദന, ഇന്ന് നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷനായി; യോഗേശ്വരന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും പോലും പ്രാപ്യമല്ലാത്തവൻ. ദയവായി, ഞങ്ങളുടെ മായയാകുന്ന പുത്ര, ഭാര്യ, ധനം, ബന്ധുക്കൾ, ഭവനം, ശരീരം എന്നിവയോടുള്ള മോഹത്തിന്റെ ബന്ധങ്ങൾ വേഗം വെട്ടിക്കളയണമേ. ഇങ്ങനെ ഭക്തനാൽ ആരാധിക്കപ്പെട്ടും സ്തുതിക്കപ്പെട്ടും, ഭാഗവതൻ ഹരിയാണ് അക്രൂരനോട് ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദം നിറച്ച്, ഹാസ്യപൂർവ്വം സംസാരിച്ചത്: “നീ ഞങ്ങളുടെ ഗുരുവാണ്, പിതൃസഹോദരൻ, എപ്പോഴും ആദരിക്കപ്പെടുന്ന ബന്ധുവാണ്; ഞങ്ങൾ നിന്റെ രക്ഷയിലും പോഷണത്തിലും കരുണയിലും ആശ്രിതരാണ്. നിനക്കുപോലുള്ള മഹാത്മാക്കൾ, യോഗ്യന്മാരിൽ ഉത്തമന്മാർ, സ്വാർത്ഥക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ എപ്പോഴും സേവിക്കണം; ദേവന്മാർ സ്വാർഥം നോക്കും, എന്നാൽ സജ്ജനന്മാർ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല. തീർത്ഥങ്ങൾ വെള്ളംകൊണ്ടല്ല, ദേവന്മാർ മണ്ണും കല്ലും കൊണ്ടുമല്ല; സജ്ജനദർശനമാണ് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ടും ശുദ്ധിയുണ്ടാക്കുന്നത്.” ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും ഉദ്ധവനും രാമനും ഭക്തജനങ്ങളുടെ ഭാവത്തിൽ സ്നേഹത്തോടെയും കൃതജ്ഞതയോടെയും അവരോടും അക്രൂരനോടും ആനന്ദത്തോടെ സംസാരിച്ചു.