ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ തന്റെ രാജ്യം നേടി ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുകയും രാജകുമാരികളുമായി വിവാഹം കഴിക്കുകയും എല്ലാ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുമ്പോൾ, ഇങ്ങോട്ടു വരാൻ എന്തിനാണ് കൃഷ്ണൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, രാജാവേ? അവിടുത്തെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റിയ, സ്വയം പരിപൂർണ്ണനായ മഹാത്മാവായ ലക്ഷ്മീപതിക്ക്, കാടുകളിൽ കഴിയുന്ന നമ്മളോ മറ്റുള്ളവരോ എന്ത് സേവനമാണ് നൽകാൻ കഴിയുക? പിംഗള എന്ന വേശ്യ പറഞ്ഞതുപോലെ, പ്രതീക്ഷകളിൽ നിന്ന് വെറുതെ ജീവിക്കുന്നതിലാണ് പരമാനന്ദം. എങ്കിലും അതറിയുന്നവരായിട്ടും കൃഷ്ണനിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യം പോലും അനിഷ്ടമായിട്ടും ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആരാണ് കഴിയുക? ഭാഗ്യദേവതയുടെ അനുഗ്രഹം എന്നും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ! ഈ നദികളും മലകളും കാടുകളും പശുക്കളും, കൃഷ്ണന്റെ വംശിയുടെ ശബ്ദം—ഇവയെല്ലാം ശങ്കർഷണനോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ നടന്നു കയറിയ സ്ഥലങ്ങളാണ്. വീണ്ടും വീണ്ടും ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലങ്ങൾ നമുക്ക് നന്ദപുത്രനെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു; അവന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ കൃഷ്ണനെ മറക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. അവന്റെ സുന്ദരമായ നടപ്പും ഉജ്ജ്വലമായ ചിരിയും കളിയുള്ള കാഴ്ചകളും മധുരമായ വാക്കുകളും നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചിരിക്കുന്നു—അവനെ എങ്ങനെ മറക്കാൻ കഴിയും? "പ്രഭോ, ലക്ഷ്മീപതേ, വ്രജാധിപതേ, ദുരിതനാശകാ, ഗോകുലത്തെ ഈ ദുഃഖസാഗരത്തിൽ നിന്ന് ഉയർത്തിക്കൊള്ളേണമേ, ഗോവിന്ദാ!" എന്ന് അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ സന്ദേശങ്ങൾ കേട്ട് വേർപാടിന്റെ പീഡയിൽ നിന്ന് മോചിതരായ അവർ, ഉദ്ധവനെ തന്നെ കൃഷ്ണന്റെ അംശമായി ആദരിക്കുകയും, ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഉദ്ധവൻ പല മാസങ്ങൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു, ഗോപികളുടെ ദുഃഖം അകറ്റി, കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടിയും ഗോകുലത്തെ ആനന്ദിപ്പിച്ചുമായിരുന്നു. ഉദ്ധവൻ നന്ദയുടെ വ്രജയിൽ കഴിയുന്ന ദിവസങ്ങൾ, വ്രജവാസികൾക്ക് കൃഷ്ണന്റെ വാർത്തകളിൽ മുഴുകി, നിമിഷങ്ങൾ പോലെ വേഗത്തിൽ കടന്നു പോയി. നദികളും കാടുകളും പൂത്തിരിയുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും കണ്ടു, ഉദ്ധവൻ കൃഷ്ണനെ ഓർത്ത് ആനന്ദിച്ചു; വ്രജവാസികൾക്ക് സേവനം ചെയ്തു. ഗോപികൾ കൃഷ്ണനിൽ അത്രയും ലയിച്ചിരിക്കുന്നതും മനസ്സിൽ ആഴമായ കൃഷ്ണസ്മരണയും കണ്ടു, ഉദ്ധവൻ പരമാനന്ദത്തിൽ മുഴുകി അവർക്കു നമസ്കരിച്ചു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ഈ ഗോപികൾ ഭൂമിയിലെ ശരീരധാരികളിലൊക്കെയും ഏറ്റവും ഉന്നതരാണ്; അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ കുരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഗോവിന്ദൻ്റെ പ്രേമം കാണുമ്പോൾ, പുനർജനനത്തെ ഭയക്കുന്ന മുനികൾക്കും, ഞങ്ങൾക്കുമുതൽ, അത്തരം ഭക്തി ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. ബ്രഹ്മാവായി ജനിക്കുന്നതിൽ എന്ത് പ്രയോജനം, കൃഷ്ണന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയാൽ? കാട്ടിൽ വളർന്ന ഈ സ്ത്രീകളും കൃഷ്ണനിലേക്കുള്ള പരമാത്മ പ്രേമവും തമ്മിൽ എവിടെയാണ് സാമ്യം? എന്നാൽ നേരിട്ട് ഭഗവാനെ ഭജിക്കുന്ന അജ്ഞന്മാർ പോലും അനുഗ്രഹം നേടുന്നു; രാജാവിന് സേവനം ചെയ്യുന്നവരെപ്പോലെ. സുഹൃത്തേ, ഈ തീവ്രമായ പ്രേമാനുഗ്രഹം സ്വർഗ്ഗസ്ത്രീകൾക്കോ മറ്റൊരുത്തർക്കോ പോലും ലഭിച്ചിട്ടില്ല; വ്രജസുന്ദരിമാരുടെ കഴുത്ത് അണിഞ്ഞ് രസോത്സവത്തിൽ കൃഷ്ണൻ അവരെ ആനന്ദിപ്പിച്ചപ്പോൾ അതാണ് ഉദിച്ചുയർന്നത്. ഞാൻ ഈ വൃന്ദാവനത്തിൽ ഒരു പുല്ലായാലും, ഒരു ചെറിയ ചെടിയായാലും, ഒരു ദാരുവായാലും ജനിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു; കാരണം, കുടുംബവും ധർമ്മപാതവും ഉപേക്ഷിച്ചു, വേദങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്ന മുകുന്ദപഥം സ്വീകരിച്ചവരുടെ പാദധൂളി എനിക്കു ലഭിക്കട്ടെ. കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, ലക്ഷ്മി പൂജിക്കുന്നതും, പരമയോഗികൾ പോലും പ്രാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുമായ ആ പാദങ്ങളെ ഹൃദയത്തിൽ ചേർത്തു, വ്രജനാരികൾ എല്ലാ ദുഃഖവും അകറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഹരിയുടെ മഹത്വം പാടുന്ന നന്ദയുടെ വ്രജനാരികളുടെ പാദധൂളിക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു; അവരുടെ കീർത്തനം മൂലം മൂന്നു ലോകങ്ങൾ ശുദ്ധിയാകുന്നു." ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: പിന്നെ, ഗോപികൾക്കും യശോദയ്ക്കും നന്ദനോടും, മറ്റ് ഗോപുരുഷന്മാരോടും വിടപറഞ്ഞ്, ഉദ്ധവൻ യാത്രയ്ക്കായി രഥത്തിൽ കയറി. പുറപ്പെടുമ്പോൾ, നന്ദനും മറ്റു വൃജവാസികളും, പലവിധ സമ്മാനങ്ങൾ കൈയിൽ പിടിച്ച്, സ്നേഹത്തോടെ, കണ്ണുനിറയുനീരോടെ, ഉദ്ധവനോട് പറഞ്ഞു: "നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ എന്നും കൃഷ്ണന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കട്ടെ; നമ്മുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ നാമം മാത്രം പാടട്ടെ; നമ്മുടെ ദേഹം അവന്റെ സേവനത്തിനായി വിനിയോഗിക്കട്ടെ. കർമഫലങ്ങൾ കൊണ്ട് എവിടെയായാലും നമുക്ക് പോകേണ്ടി വന്നാലും, കൃഷ്ണഭക്തി സ്തിരമായി നിലനിൽക്കട്ടെ." ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണഭക്തിയിൽ ആദരപൂർവ്വം ആദരിച്ചുകൊണ്ട്, ഉദ്ധവൻ കൃഷ്ണന്റെ സംരക്ഷണത്താൽ വീണ്ടും മഥുരയിലേക്ക് മടങ്ങി. അവൻ കൃഷ്ണനോട് നമസ്കരിച്ചു; വ്രജവാസികളോടുള്ള ഭക്തി നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തോടെ വസുദേവനും രാമനും രാജാവിനും സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി. ശുകദേവൻ തുടർന്നു: അതിനുശേഷം, സർവജീവാത്മാവും സർവ്വദർശിയുമായ കൃഷ്ണൻ, സൈരന്ധ്രിയായ കുബ്ജയുടെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ അവളുടെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. ആ ഭവനം ആകർഷകമായ അലങ്കാരങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായിരുന്നു—മുത്ത്‌മാലകളും പതാകകളും കുടകളും കിടക്കകളും ഇരിപ്പിടങ്ങളും; ധൂപം പരക്കുന്ന സുഗന്ധവും, വിളക്കുകളുടെ പ്രകാശവും, പുഷ്പമാലകളും സുഗന്ധതൈലങ്ങളും നിറഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ അകത്തു കയറിയതുകണ്ട്, കുബ്ജ അപ്രത്യക്ഷമായ സന്തോഷത്താൽ ഉണരുകയും, യോചിതമായ രീതിയിൽ സമീപിച്ച്, സഹചാരികളോടൊപ്പം അച്യുതനെ ഇരിപ്പിടം തുടങ്ങി മറ്റു ആചാരങ്ങൾക്കു ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഉദ്ധവനും ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു; ഇരിപ്പിടം സ്പർശിച്ച് ഇരുന്നുചെന്നു. കൃഷ്ണൻ ലോകചാരപ്രകാരം അത്ഭുതകരമായ കിടക്കയിലേക്ക് വേഗം കടന്നു. കുബ്ജ, കുളിച്ച്, സുഗന്ധതൈലങ്ങൾ പുരട്ടി, മനോഹര വസ്ത്രാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച്, പുഷ്പമാലയും സുഗന്ധവും അണിഞ്ഞ്, പാനസുപാരി ചവച്ചും, ലജ്ജാഭരിതമായ ചിരിയും കണ്മുന്നിലുണ്ടാക്കി, മാധവനടുത്തേക്ക് സമീപിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അവളെ, ആദ്യസമ്മേളനത്തിൽ ലജ്ജാശീലയുമായിരുന്ന അവളെ, കൈപിടിച്ച് കിടക്കയിൽ ഇരുത്തി, അവൾക്ക് അർപ്പിച്ച സുഗന്ധതൈലത്തിന്റെ പുണ്യഫലമായി അവളോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു. കുബ്ജയുടെ ഹൃദയവും മുലകളും കാമാഗ്നിയിൽ കത്തിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണന്റെ പാദസന്ദർശനം ആസ്വദിച്ച്, അവളുടെ വേദനകൾ അവന്റെ പാദങ്ങൾ മസാജ് ചെയ്ത് അകറ്റി, പ്രിയനെ കയ്യിലാലും മുലയിലാലും ചേർത്ത്, ആനന്ദസാഗരമായ കൃഷ്ണനിൽ ദീർഘകാലത്തെ ദുഃഖം അവസാനിപ്പിച്ചു. ദുർദൈവശാലിയായിരുന്നിട്ടും, മോക്ഷദായകനായ കൃഷ്ണനെ പ്രാപിച്ച കുബ്ജ, അവനു ചന്ദനം അർപ്പിച്ച് ഒരു വരം ചോദിച്ചു: "പ്രിയനേ, കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ എങ്കിലും എന്റെ കൂടെ താമസിക്കുക; എന്റെ കൂടെ ആനന്ദിക്കണം, കമലനയനാ, നിന്നെ വിട്ടു ഞാൻ സഹിക്കാനാവില്ല." അവൾ ആഗ്രഹിച്ച വരം നല്കി, ആദരപൂർവ്വം ആദരിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണൻ ഉദ്ധവനോടൊപ്പം തന്റെ പുണ്യഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. എന്നാൽ, വിഷ്ണുവിനെ മഹാപൂജയാൽ സ്തുതിച്ച് മനസ്സിന് ഇഷ്ടമായ വരം ചോദിക്കുന്നവൻ, സത്ഗുണം ഇല്ലെങ്കിൽ, അവൻ അൽപബുദ്ധിയുള്ളവനാണ്. കൃഷ്ണൻ, രാമനും ഉദ്ധവനും കൂടെ, ഒരു നിർദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കാനും അക്രൂരനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനും ആഗ്രഹിച്ചു, അക്രൂരന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി. ദൂരത്ത് നിന്ന് തന്നെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളായ ആ മഹാപുരുഷന്മാരെ കണ്ട അക്രൂരൻ, സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ്, അവരെ അങ്കലാക്കി, ആനന്ദത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. കൃഷ്ണനും രാമനും അവനോട് അഭിവാദ്യം ചെയ്തു; ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിച്ച്, അക്രൂരൻ ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി അവരെ പൂജിച്ചു. അവരുടെ പാദപ്രക്ഷാളനജലം തലയിൽ ധരിച്ചു, ദൈവിക വസ്ത്രങ്ങൾ, സുഗന്ധപുഷ്പമാലകൾ, ഉത്തമാഭരണങ്ങൾ എന്നിവ നൽകി ആദരപൂർവ്വം സ്നേഹപൂർവ്വം അവരെ ആദരിച്ചു.