ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ, ഭർത്താവിന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം ഗർഭധാരണത്തിന് ലഭിച്ച ഫലം കഴിക്കണമെന്ന് നിർബന്ധിതയായ ഭാര്യ ഭയത്താൽ വിചാരിച്ചു: “ദൈവവിധിയാൽ, ഗ്രാമത്തിൽ ചുങ്കം വസൂൽ ചെയ്യാനായി ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വന്നാൽ, ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീ എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടും? ഗർഭം ഒരുപക്ഷേ തുതികയുടെ പോലെയാണെങ്കിൽ, എങ്ങനെ ഞാൻ അതിനെ പുറത്താക്കും?” അവൾ വീണ്ടും ഭയപ്പെട്ടു: “ഗർഭം വശതലം പുറത്തുവരുമെങ്കിൽ ഞാൻ മരിക്കും; പ്രസവം അത്യന്തം വേദനാജനകമാണ്—ഞാനിങ്ങനേ ദുർബലയായവൾ അതിനെ എങ്ങനെ സഹിക്കും?” തുടർന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു: “ഞാൻ വൈകിയാൽ എന്റെ സഹപത്നി എല്ലാം പിടിച്ചെടുക്കും; സത്യം, ശുദ്ധി തുടങ്ങിയ വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കുന്നത് എനിക്ക് വളരെ കഠിനമാണ്.” കുട്ടിയെ വളർത്താനും പരിപാലിക്കാനും വേദനയുണ്ടെന്നും, പ്രസവവേദനയും സഹിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നും അവൾ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു: “കുഞ്ഞില്ലാത്തവളോ വിധവയോ ആയ സ്ത്രീകൾ ഭാഗ്യവതികളാണ്.” ഇങ്ങനെ തെറ്റായ ആലോചനകളിൽ മുങ്ങി അവൾ ഫലം കഴിച്ചില്ല; ഭർത്താവ് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു, “ഞാൻ കഴിച്ചു, ഞാൻ കഴിച്ചു.” ഒരു ദിവസം അവളുടെ ഇളയ സഹോദരി അവളുടെ വീട്ടിൽ എത്തി. അവളോടൊപ്പം ഇരുന്നപ്പോൾ അവൾ തന്റെ കഷ്ടതകൾ എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് അത്യന്തം ദുർബലതയാണ്, സഹോദരി, ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും?” അതിനുത്തരമായി സഹോദരി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഗർഭിണിയാണ്; പ്രസവത്തിനുശേഷം ഞാൻ കുഞ്ഞിനെ നിനക്കു തരാം.” “ഇതിനിടയിൽ നീ വീട്ടിൽ തന്നെ ഗർഭിണിയെന്നു നടിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കണം; എന്റെ ഭർത്താവിന് കുറച്ച് സ്വർണ്ണം കൊടുത്താൽ, അവൻ നിന്നെക്കൊണ്ട് ആ കുഞ്ഞിനെ ഏറ്റുവാങ്ങും.” “മക്കൾ ആറുമാസം കഴിഞ്ഞ് മരിച്ചുവെന്നു എല്ലാവരും പറയും; ഞാൻ ദിനംപ്രതി വീട്ടിൽ വന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ വളർത്തും.” “ഇപ്പോൾ പരീക്ഷണാർത്ഥം ആ ഫലം പശുവിന് കൊടുക്കുക; സ്ത്രീകളുടെ സ്വഭാവംപോലെ എല്ലാം അങ്ങനെ നടന്നു.” അവസാനം, സമയാനുസരണം സഹോദരി ഒരു ആൺകുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു; കുഞ്ഞിനെ പിതാവ് രഹസ്യമായി ധുന്ധുലിക്ക് എത്തിച്ചു. ഭർത്താവിനോട് അവൾ പറഞ്ഞു: “ആരോഗ്യവാനായ ഒരു ആൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചു; എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം ഉണർന്നു, ആത്മദേവന് ഒരു മകൻ ജനിച്ചു.” ഭർത്താവ് ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനങ്ങൾ നൽകി, ജനനകൃത്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു; വാതിൽക്കൽ മംഗളഗാനവും സംഗീതവും മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ അവൾ പറഞ്ഞു: “എന്റെ മുലയിൽ പാൽ ഇല്ല; മറ്റൊരാൾ എന്റെ പാൽ വറ്റിച്ചു, അതിനാൽ ഞാൻ കുട്ടിയെ പോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.” “എന്റെ സഹപത്നി പ്രസവിച്ചു, പക്ഷേ അവളുടെ കുഞ്ഞ് മരിച്ചു; അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവരിക, അവൾ നിന്റെ കുട്ടിയെ പോഷിപ്പിക്കും.” കുഞ്ഞിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഭർത്താവ് ഇതെല്ലാം ചെയ്തത്; അമ്മ കുഞ്ഞിന് ധുന്ധുകാരി എന്ന പേര് നൽകി. മൂന്നു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ പശു ഒരു കിടാവിനെ പ്രസവിച്ചു—അംഗസൗന്ദര്യവതിയും ദിവ്യവുമായ, കറങ്കിലോലമായ, പൊന്നുപോലെയുള്ളതുമായ ഒരു കിടാവ്. ഇതു കണ്ടു സന്തോഷത്തോടെ ബ്രാഹ്മണൻ സ്വയം കൃത്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു; അത്ഭുതമായി കരുതി, എല്ലാവരും കാണാൻ വന്നു. ഇപ്പോൾ, ആത്മദേവന് വലിയ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചു; പശുവിൽ നിന്നൊരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു, ദിവ്യമായ ആകൃതിയുള്ളതും അത്ഭുതകരവുമായതുമാണ്. ദൈവവിധിയാൽ ആ രഹസ്യം ആരും അറിഞ്ഞില്ല; ആ കുഞ്ഞിന് പശുവിന്റെ കാതുപോലെയുള്ള ചെവികൾ കാണുമ്പോൾ, ഗോകർണൻ എന്ന പേരാണ് എല്ലാവരും നൽകിയതും. കാലക്രമേണ, ആ രണ്ടു മക്കളും യൗവനത്തിലേക്ക് വളർന്നു; ഗോകർണൻ വിദ്യാസമ്പന്നനും വിവേകവാനുമായവനായി, ധുന്ധുകാരി അത്യന്തം ദുഷ്ടനായവനായി. അവൻ സ്നാനവും ശുദ്ധിയും ഉപേക്ഷിച്ചു, അനാചാര ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, ക്രോധം ഇല്ലാതവനായി, അന്യായമായി സമ്പാദിച്ചു, ശവങ്ങൾ സ്പർശിച്ച കൈകളാൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അവൻ കള്ളനായിരുന്നു, എല്ലാവർക്കും വെറുപ്പായിരുന്നു, മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകൾ കത്തിച്ചു, കളിക്കാനെന്ന പേരിൽ കുട്ടികളെ കിണറ്റിൽ ഇട്ടു തള്ളുകയായിരുന്നു. അവൻ ക്രൂരനും ആയുധധാരിയും ദരിദ്രന്മാരെയും കുരുടന്മാരെയും പീഡിപ്പിക്കുകയും, ചണ്ഡാളരുമായി കൂടിക്കൂടുകയും, കയറും നായ്ക്കളും കൂട്ടിരിപ്പുണ്ടാക്കി നടക്കുകയും ചെയ്തു. വേശ്യകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഇടപെട്ട് അവൻ പിതൃസമ്പത്തൊക്കെയും ചിതറിച്ചു; ഒരിക്കൽ മാതാപിതാക്കളെ അടിച്ചു, അവരുടെ പാത്രങ്ങൾ പോലും താനെടുത്ത് പോയി. ഇങ്ങനെ പാവപ്പെട്ട പിതാവ് ദു:ഖത്തിൽ കരഞ്ഞു: “ഇങ്ങനെയുള്ള ദുഷ്ടപുത്രൻ, ദു:ഖം നൽകുന്നവൻ, കൊല്ലപ്പെടാൻ അർഹനാണ്.” “എവിടെ ഞാൻ താമസിക്കും, എവിടെ ഞാൻ പോകും, ആരാണ് എന്റെ ദു:ഖം നീക്കുക? ഈ ദു:ഖത്തിൽ ഞാൻ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും—ഹായ്, എത്ര ദയനീയമാണ് എന്റെ സ്ഥിതി!” അപ്പോൾ വിവേകസമ്പന്നനായ ഗോകർണൻ വന്നു, പിതാവിനെ ഉപദേശിച്ചു, വൈരാഗ്യപഥം കാണിച്ചു. “ഈ ലോകം അസാരമായതും ദു:ഖപൂർണ്ണവും മായാജാലംപോലെയും ആണ്; ആരുടെ മകനാണ്, ആരുടെ സമ്പത്താണ്, ആരുടെ സ്നേഹമാണ് എപ്പോഴും കത്തുന്നത്?” “ഇന്ദ്രനും ലോകാധിപതിക്കും സന്തോഷം ഇല്ല; ഏകാന്തരമത്തിൽ വൈരാഗ്യമുള്ള മഹാത്മാവ് മാത്രമാണ് സന്തോഷം അനുഭവിക്കുന്നത്.” “മക്കളോടുള്ള മോഹത്തിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കണം; മായയിലൂടെ നരകപഥം ലഭിക്കും. ഈ ശരീരം എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് വീണുപോകും—കാടിലേക്ക് പോകുക.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ട പിതാവ് യാത്രയ്ക്ക് തയാറായി: “മകനേ, കാട്ടിൽ ചെയ്യേണ്ടത് വിശദമായി പറയിക.” “മോഹത്തിന്റെ കുഴിയിൽ പെട്ട് ഞാൻ കുരുടനും കപടനും ദു:ശീലികളുമാണ്—കൃപാസാഗരാ, എന്നെ ഉയർത്തിക.” “എലും, മാംസം, രക്തം എന്നിവ കൊണ്ടുള്ള ഈ ശരീരത്തിൽ മോഹം ഉപേക്ഷിക്കണം; ഭാര്യ, മക്കൾ, മറ്റുള്ളവർ എന്നിവയിലേക്കുള്ള സ്വാർത്ഥത എപ്പോഴും ഉപേക്ഷിക്കണം; ഈ ലോകം നിത്യവും ക്ഷണികവും നശ്വരവുമാണെന്ന് കാണുക—വൈരാഗ്യത്തിലും ഭക്തിയിലും ആനന്ദിക്കുക.” “നിത്യവും സത്ധർമ്മം ആചരിക്കുക, ലോകധർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുക, സത്സംഗം ചെയ്യുക, കാമവും തൃശ്യയും ഉപേക്ഷിക്കുക; അന്യരുടെ ദോഷ-ഗുണങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നത് വേഗത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കുക, സേവയും പവിത്രകഥകളും ആഴത്തിൽ ആസ്വദിക്കുക.” ഇങ്ങനെ, മകന്റെ ഉപദേശത്തിൽ പ്രേരിതനായി, ആ പിതാവ് അമ്പതാം വയസ്സിൽ തന്നെ വീടുവിട്ടു, കാട്ടിൽ പോയി, പ്രതിദിനം ഹരിസേവയിൽ ഏർപ്പെട്ടു, ദശമസ്കന്ധം ജപിച്ച് ശ്രീകൃഷ്ണനെ പ്രാപിച്ചു. അവൻ ദേവതകളുടെ തോട്ടങ്ങളുടെ ഭംഗിയുള്ള, വിശ്വകർമ്മ നിർമ്മിച്ച, ലോകത്രയത്തിന്റെ ഐശ്വര്യവുമുള്ള ഇന്ദ്രന്റെ ഭവനത്തിൽ വാസം ചെയ്തു. അവൻ ജ്ഞാന-സമ്പത്ത്-കുല-സമ്പത്ത് എന്നിവയിൽ സമ്പന്നനായിരുന്നു, അഹങ്കാരവും ഗർവവും ഇല്ലാത്തവനും ആയിരുന്നു. പിതാവ് വിയോഗിച്ചശേഷം, ധുന്ധുകാരി തന്റെ മാതാവിനെ കഠിനമായി അടിച്ചു: “സമ്പത്ത് എവിടെയാണ് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്, പറയില്ലെങ്കിൽ ഈ ദണ്ഡംകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലും!” ആ ഭയാനക വാക്കുകൾ കേട്ട്, പുത്രനെക്കുറിച്ചുള്ള ദു:ഖത്തിൽ, അമ്മ രാത്രിയിൽ കിണറ്റിൽ ചാടി ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു.